Books / எட்டுத் தொகை நூல்கள்


அகநானூறு


151. தலைமகன் கூற்று

     'தம் நயந்து உறைவோர்த் தாங்கி, தாம் நயந்து
     இன் அமர் கேளிரோடு ஏமுறக் கெழீஇ,
     நகுதல் ஆற்றார் நல்கூர்ந்தோர்!' என,
     மிகு பொருள் நினையும் நெஞ்சமொடு அருள் பிறிது
5   ஆபமன் வாழி, தோழி! கால் விரிபு
     உறுவளி எறிதொறும் கலங்கிய பொறி வரிக்
     கலைமான் தலையின் முதன்முதல் கவர்த்த
     கோடுஅலம் கவட்ட குறுங் கால் உழுஞ்சில்
     தாறு சினை விளைந்த நெற்றம், ஆடுமகள்
10  அரிக் கோற் பறையின், ஐயென ஒலிக்கும்
     பதுக்கைத்து ஆய செதுக்கை நீழல்,
     கள்ளி முள் அரைப் பொருந்தி, செல்லுநர்க்கு
     உறுவது கூறும், சிறு செந் நாவின்
     மணி ஓர்த்தன்ன தெண் குரல்
15  கணி வாய்ப், பல்லிய காடு இறந்தோரே!


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகள் சொல்லியது

பாலை

காவன் முல்லைப் பூதரத்தனார்


152. தலைமகன் கூற்று

     நெஞ்சு நடுங்கு அரும் படர் தீர வந்து,
     குன்றுஉழை நண்ணிய சீறூர் ஆங்கண்
     செலீஇய பெயர்வோள் வணர் சுரி ஐம்பால்
     நுண் கோல் அகவுநர்ப் புரந்த பேர் இசை,
5   சினம் கெழு தானை, தித்தன் வெளியன்,
     இரங்குநீர்ப் பரப்பின் கானல்அம் பெருந் துறை,
     தனம் தரு நன் கலம் சிதையத் தாக்கும்
     சிறு வெள் இறவின் குப்பை அன்ன
     உறு பகை தரூஉம் மொய்ம் மூசு பிண்டன்
10  முனை முரண் உடையக் கடந்த வென் வேல்,
     இசை நல் ஈகைக் களிறு வீசு வண் மகிழ்,
     பாரத்துத் தலைவன், ஆர நன்னன்;
     ஏழில் நெடு வரைப் பாழிச் சிலம்பில்
     களி மயில் கலாவத்து அன்ன; தோளே
15  வல் வில் இளையர் பெருமகன்; நள்ளி
     சோலை அடுக்கத்துச் சுரும்பு உண விரிந்த
     கடவுள் காந்தளுள்ளும், பல உடன்
     இறும்பூது கஞலிய ஆய்மலர் நாறி,
     வல்லினும், வல்லார் ஆயினும், சென்றோர்க்குச்
20  சால் அவிழ் நெடுங் குழி நிறைய வீசும்,
     மாஅல் யானை ஆஅய் கானத்துத்
     தலையாற்று நிலைஇய சேய் உயர் பிறங்கல்
     வேய் அமைக் கண் இடை புரைஇ,
     சேய ஆயினும், நடுங்கு துயர் தருமே.


இரவுக்குறி வந்து நீங்கும் தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

குறிஞ்சி

பரணர்


153. செவிலித்தாய் கூற்று

     நோகோ யானே; நோதகும் உள்ளம்;
     அம் தீம் கிளவி ஆயமொடு கெழீஇ,
     பந்துவழிப் படர்குவள் ஆயினும், நொந்து நனி,
     வெம்புமன், அளியள் தானே - இனியே,
5   வன்கணாளன் மார்புஉற வளைஇ,
     இன் சொற் பிணிப்ப நம்பி, நம் கண்
     உறுதரு விழுமம் உள்ளாள், ஒய்எனத்
     தெறு கதிர் உலைஇய வேனில் வெங் காட்டு,
     உறு வளி ஒலி கழைக் கண் உறுபு தீண்டலின்,
10  பொறி பிதிர்பு எடுத்த பொங்கு எழு கூர் எரிப்
     பைது அறு சிமையப் பயம் நீங்கு ஆர் இடை
     நல் அடிக்கு அமைந்த அல்ல; மெல் இயல்
     வல்லுநள் கொல்லோ தானே - எல்லி
     ஓங்கு வரை அடுக்கத்து உயர்ந்த சென்னி
15  மீனொடு பொலிந்த வானின் தோன்றி,
     தேம் பாய்ந்து ஆர்க்கும் தெரி இணர்க் கோங்கின்
     கால் உறக் கழன்ற கண் கமழ் புது மலர்
     கை விடு சுடரின் தோன்றும்
     மை படு மா மலை விலங்கிய சுரனே?


மகட் போக்கிய செவிலித்தாய் சொற்றது

பாலை

சேரமான் இளங்குட்டுவன்


154. தலைமகன் கூற்று

     படு மழை பொழிந்த பயம் மிகு புறவின்
     நெடு நீர் அவல பகுவாய்த் தேரை
     சிறு பல் இயத்தின் நெடு நெறிக் கறங்க,
     குறும் புதல் பிடவின் நெடுங் கால் அலரி
5   செந் நிலமருங்கின் நுண் அயிர் வரிப்ப,
     வெஞ் சின அரவின் பை அணந்தன்ன
     தண் கமழ் கோடல் தாது பிணி அவிழ,
     திரி மருப்பு இரலை தெள் அறல் பருகிக்
     காமர் துணையொடு ஏமுற வதியக்,
10  காடு கவின் பெற்ற தண் பதப் பெரு வழி;
     ஓடுபரி மெலியாக் கொய்சுவல் புரவித்
     தாள் தாழ் தார் மணி தயங்குபு இயம்ப
     ஊர்மதி வலவ! தேரே சீர் மிகுபு
     நம் வயிற் புரிந்த கொள்கை
15  அம்மா அரிவையைத் துன்னுகம், விரைந்தே.


வினை முற்றிய தலைமகன் தேர்ப்பாகற்குச் சொல்லியது

முல்லை

பொதும்பிற் புல்லாளங் கண்ணியார்


155. தலைமகள் கூற்று

     அறன்கடைப் படாஅ வாழ்க்கையும், என்றும்
     பிறன்கடைச் செலாஅச் செல்வமும், இரண்டும்
     பொருளின் ஆகும், புனையிழை! என்று, நம்
     இருள் ஏர் ஐம்பால் நீவி யோரே -
5   நோய் நாம் உழக்குவம் ஆயினும், தாம் தம்
     செய் வினை முடிக்க; தோழி! பல்வயின்
     பய நிரை சேர்ந்த பாண நாட்டு ஆங்கண்
     நெடு விளிக் கோவலர் கூவல் தோண்டிய
     கொடு வாய்ப் பத்தல் வார்ந்து உகு சிறு குழி,
10  நீர் காய் வருத்தமொடு சேர்விடம் பெறாது
     பெருங் களிறு மிதித்த அடியகத்து, இரும் புலி
     ஒதுங்குவன கழிந்த செதும்பல் ஈர் வழி,
     செயிர் தீர் நாவின் வயிரியர் பின்றை
     மண் ஆர் முழவின் கண்ணகத்து அசைத்த
15  விரல் ஊன்று வடுவின் தோன்றும்
     மரல் வாடு மருங்கின் மலை இறந்தோரே.


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகள் சொல்லியது

பாலை

பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ


156. தோழி கூற்று

     முரசுடைச் செல்வர் புரவிச் சூட்டும்
     மூட்டுறு கவரி தூக்கி யன்ன,
     செழுஞ் செய் நெல்லின் சேய் அரிப் புனிற்றுக் கதிர்
     மூதா தின்றல் அஞ்சி, காவலர்
5   பாகல் ஆய்கொடிப் பகன்றையொடு பரீஇ,
     காஞ்சியின் அகத்து, கரும்பு அருத்தி, யாக்கும்
     தீம் புனல் ஊர! திறவிது ஆகக்
     குவளை உண்கண் இவளும் யானும்
     கழனி ஆம்பல் முழுநெறிப் பைந் தழை,
10  காயா ஞாயிற்று ஆகத்து, அலைப்பெய,
     'பொய்தல் ஆடிப் பொலிக!' என வந்து,
     நின் நகாப் பிழைத்த தவறோ பெரும!
     கள்ளும் கண்ணியும் கையுறையாக
     நிலைக் கோட்டு வெள்ளை நால்செவிக் கிடாஅய்
15  நிலைத்துறைக் கடவுட்கு உளப்பட ஓச்சி,
     தணி மருங்கு அறியாள், யாய் அழ,
     மணி மருள் மேனி பொன் நிறம் கொளலே?


தலைமகளை இடத்து உய்த்துவந்த தோழி தலைமகனை வரைவு கடாயது

மருதம்

ஆவூர் மூலங்கிழார்


157. தலைமகள் கூற்று

     அரியல் பெண்டிர் அல்குல் கொண்ட
     பகுவாய்ப் பாளைக் குவிமுலை சுரந்த
     அரி நிறக் கலுழி ஆர மாந்தி,
     செரு வேட்டுச், சிலைக்கும் செங் கண் ஆடவர்,
5   வில் இட வீழ்ந்தோர் பதுக்கை, கோங்கின்
     எல்லி மலர்ந்த பைங் கொடி அதிரல்
     பெரும் புலர் வைகறை அரும்பொடு வாங்கி,
     கான யானை கவளம் கொள்ளும்
     அஞ்சு வரு நெறியிடைத் தமியர் செல்மார்
10  நெஞ்சு உண மொழிப மன்னே - தோழி!
     முனை புலம் பெயர்த்த புல்லென் மன்றத்து,
     பெயல் உற நெகிழ்ந்து, வெயில் உறச் சாஅய்,
     வினை அழி பாவையின் உலறி,
     மனை ஒழிந்திருத்தல் வல்லு வோர்க்கே!


பிரிவு உணர்த்திய தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது

பாலை

வேம்பற்றூர்க் குமரனார்


158. தோழி கூற்று

     'உரும் உரறு கருவிய பெரு மழை தலைஇ,
     பெயல் ஆன்று அவிந்த தூங்கு இருள் நடுநாள்,
     மின்னு நிமிர்ந்தன்ன கனங்குழை இமைப்ப,
     பின்னு விடு நெறியிற் கிளைஇய கூந்தலள்,
5   வரை இழி மயிலின் ஒல்குவனள் ஒதுங்கி,
     மிடை ஊர்பு இழிய, கண்டனென், இவள்' என
     அலையல் வாழி! வேண்டு, அன்னை! நம் படப்பைச்
     சூர் உடைச் சிலம்பில், சுடர்ப்பூ வேய்ந்து
     தாம் வேண்டு உருவின் அணங்குமார் வருமே;
10  நனவின் வாயே போலத் துஞ்சுநர்க்
     கனவு ஆண்டு மருட்டலும் உண்டே; இவள்தான்
     சுடர் இன்று தமியளும் பனிக்கும்; வெருவர
     மன்ற மராஅத்த கூகை குழறினும்,
     நெஞ்சு அழிந்து அரணம் சேரும்; அதன்தலைப்
15  புலிக்கணத் தன்ன நாய் தொடர்விட்டு,
     முருகன் அன்ன சீற்றத்துக் கடுந் திறல்
     எந்தையும் இல்லன் ஆக,
     அஞ்சுவள் அல்லளோ, இவள் இது செயலே?


தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழி செவிலித்தாய்க்குச் சொல்லுவாளாய், தலைமகன் கேட்பச் சொல்லியது

குறிஞ்சி

கபிலர்


159. தோழி கூற்று

     தெண் கழி விளைந்த வெண் கல் உப்பின்
     கொள்ளை சாற்றிய கொடு நுக ஒழுகை
     உரனுடைச் சுவல பகடு பல பரப்பி
     உமண் உயிர்த்து இறந்த ஒழிகல் அடுப்பின்,
5   வடி உறு பகழிக் கொடு வில் ஆடவர்
     அணங்குடை நோன் சிலை வணங்க வாங்கி,
     பல் ஆன் நெடு நிரை தழீஇ, கல் என
     அரு முனை அலைத்த பெரும் புகல் வலத்தர்,
     கனை குரல் கடுந் துடிப் பாணி தூங்கி,
10  உவலைக் கண்ணியர், ஊன் புழுக்கு அயரும்
     கவலை, 'காதலர் இறந்தனர்' என, நனி
     அவலம் கொள்ளல்மா, காதல் அம் தோழி!
     விசும்பின் நல் ஏறு சிலைக்கும் சேண் சிமை
     நறும் பூஞ் சாரல் குறும் பொறைக் குணாஅது
15  வில் கெழு தடக்கை வெல் போர் வானவன்
     மிஞிறு மூசு கவுள சிறு கண் யானைத்
     தொடியுடைத் தட மருப்பு ஒடிய நூறி,
     கொடுமுடி காக்கும் குரூஉக்கண் நெடு மதில்
     சேண் விளங்கு சிறப்பின் ஆமூர் எய்தினும்,
20  ஆண்டு அமைந்து உறையுநர்அல்லர், நின்
     பூண் தாங்கு ஆகம் பொருந்துதல் மறந்தே.


பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகளைத் தோழி வற்புறுத்தியது

பாலை

ஆமூர்க் கவுதமன் சாதேவனார்


160. தோழி கூற்று

     ஒடுங்கு ஈர் ஓதி நினக்கும் அற்றோ?
     நடுங்கின்று, அளித்து, என் நிறை இல் நெஞ்சம்.
     அடும்பு கொடி சிதைய வாங்கி, கொடுங் கழிக்
     குப்பை வெண் மணல் பக்கம் சேர்த்தி,
5   நிறைச் சூல் யாமை மறைத்து ஈன்று, புதைத்த
     கோட்டு வட்டு உருவின் புலவு நாறு முட்டை
     பார்ப்பு இடன் ஆகும் அளவை, பகுவாய்க்
     கணவன் ஓம்பும் கானல்அம் சேர்ப்பன்,
     முள் உறின் சிறத்தல் அஞ்சி, மெல்ல
10  வாவு உடைமையின் வள்பின் காட்டி,
     ஏத் தொழில் நவின்ற எழில் நடைப் புரவி
     செழு நீர்த் தண் கழி நீந்தலின், ஆழி
     நுதிமுகம் குறைந்த பொதி முகிழ் நெய்தல்,
     பாம்பு உயர் தலையின், சாம்புவன நிவப்ப,
15  இரவந் தன்றால் திண் தேர், கரவாது
     ஒல்லென ஒலிக்கும் இளையரொடு வல் வாய்
     அரவச் சீறூர் காணப்,
     பகல் வந்தன்றால், பாய்பரி சிறந்தே.


தோழி வரைவு மலிந்து சொல்லியது

நெய்தல்

குமுழி ஞாழலார் நப்பசலையார்


161. தோழி கூற்று

     வினைவயிற் பிரிதல் யாவது? 'வணர் சுரி
     வடியாப் பித்தை, வன்கண், ஆடவர்
     அடி அமை பகழி ஆர வாங்கி;
     வம்பலர்ச் செகுத்த அஞ்சுவரு கவலை,
5   படுமுடை நசைஇய வாழ்க்கைச் செஞ் செவி
     எருவைச் சேவல் ஈண்டுகிளை பயிரும்
     வெருவரு கானம் நீந்தி, பொருள் புரிந்து
     இறப்ப எண்ணினர்' என்பது சிறப்பக்
     கேட்டனள் கொல்லோ தானே? தோள் தாழ்பு
10  சுரும்பு உண ஒலிவரும் இரும்பல் கூந்தல்,
     அம்மா மேனி, ஆய் இழை, குறுமகள்
     சுணங்கு சூழ் ஆகத்து அணங்கு என உருத்த
     நல்வரல் இள முலை நனைய;
     பல் இதழ் உண்கண் பரந்தன பனியே.


பிரிவுணர்த்திய தோழி, தலைமகளது வேறுபாடு கண்டு, 'முன்னமே உணர்ந்தாள், நம் பெருமாட்டி' என்று, தலைமகனைச் செலவு விலக்கியது

பாலை

மதுரைப் புல்லங் கண்ணனார்


162. தலைமகன் கூற்று

     கொளக் குறைபடாஅக் கோடு வளர் குட்டத்து
     அளப்பு அரிது ஆகிய குவை இருந் தோன்றல,
     கடல் கண்டன்ன மாக விசும்பின்
     அழற்கொடி அன்ன மின்னு வசிபு நுடங்க,
5   கடிதுஇடி உருமொடு கதழ்உறை சிதறி,
     விளிவு இடன் அறியா வான் உமிழ் நடு நாள்,
     அருங் கடிக் காவலர் இகழ்பதம் நோக்கி,
     பனி மயங்கு அசைவளி அலைப்ப, தந்தை
     நெடு நகர் ஒரு சிறை நின்றனென்ஆக;
10  அறல் என அவிர்வரும் கூந்தல், மலர் என
     வாள் முகத்து அலமரும் மா இதழ் மழைக் கண்,
     முகை நிரைத்தன்ன மா வீழ் வெண் பல்,
     நகை மாண்டு இலங்கும் நலம் கெழு துவர் வாய்,
     கோல் அமை விழுத் தொடி விளங்க வீசி,
15  கால் உறு தளிரின் நடுங்கி, ஆனாது,
     நோய் அசா வீட முயங்கினள் - வாய்மொழி
     நல் இசை தரூஉம் இரவலர்க்கு உள்ளிய
     நசை பிழைப்பு அறியாக் கழல்தொடி அதிகன்
     கோள் அறவு அறியாப் பயம் கெழு பலவின்
20  வேங்கை சேர்ந்த வெற்பகம் பொலிய,
     வில் கெழு தானைப் பசும் பூண் பாண்டியன்
     களிறு அணி வெல் கொடி கடுப்ப, காண்வர
     ஒளிறுவன இழிதரும் உயர்ந்து தோன்று அருவி,
     நேர் கொள் நெடு வரைக் கவாஅன்
25  சூரர மகளிரின் பெறற்கு அரியோளே.


இரவுக் குறிக்கண் தலைமகளைக் கண்ணுற்று நீங்கிய தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

குறிஞ்சி

பரணர்


163. தலைமகள் கூற்று

     விண் அதிர்பு தலைஇய, விரவு மலர் குழைய,
     தண் மழை பொழிந்த தாழ்பெயல் கடை நாள்,
     எமியம் ஆக, துனி உளம் கூரச்,
     சென்றோர் உள்ளிச் சில் வளை நெகிழ,
5   பெரு நசை உள்ளமொடு வருதிசை நோக்கி
     விளியும் எவ்வமொடு, 'அளியள்' என்னாது
     களிறு உயிர்த்தன்ன கண் அழி துவலை
     முளரி கரியும் முன்பனிப் பானாள்,
     குன்று நெகிழ்பு அன்ன குளிர் கொள் வாடை!
10  எனக்கே வந்தனை போறி! புனற் கால்
     அயிர் இடு குப்பையின் நெஞ்சு நெகிழ்ந்து அவிழ,
     கொடியோர் சென்ற தேஎத்து, மடியாது
     இனையை ஆகிச் செல்மதி;
     வினை விதுப் புறுநர் உள்ளலும் உண்டே!


பிரிவின்கண் வற்புறுக்கும் தோழிக்குத் தலைமகள் ஆற்றாமை மீதூரச் சொல்லியது

பாலை

கழார்க் கீரன் எயிற்றியார்


164. தலைவன் கூற்று

     கதிர் கையாக வாங்கி, ஞாயிறு
     பைது அறத் தெறுதலின், பயம் கரந்து மாறி,
     விடுவாய்ப்பட்ட வியன் கண் மா நிலம்
     காடு கவின் எதிரக் கனை பெயல் பொழிதலின்;
5   பொறி வரி இன வண்டு ஆர்ப்ப, பல உடன்
     நறு வீ முல்லையொடு தோன்றி தோன்ற.
     வெறி ஏன்றன்றே வீ கமழ் கானம்,
     'எவன்கொல் மற்று அவர் நிலை?' என மயங்கி,
     இகு பனி உறைக்கும் கண்ணொடு இனைபு, ஆங்கு
10  இன்னாது உறைவி தொல் நலம் பெறூஉம்
     இது நற் காலம்; கண்டிசின் பகைவர்
     மதில் முகம் முருக்கிய தொடி சிதை மருப்பின்,
     கந்து கால் ஒசிக்கும் யானை,
     வெஞ் சின வேந்தன் வினை விடப்பெறினே!


பாசறைக்கண் இருந்த தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

முல்லை

மதுரைத் தமிழ்க் கூத்தன் நாகன் தேவனார்


165. கண்டார் கூற்று

     கயந் தலை மடப் பிடி பயம்பில் பட்டென,
     களிறு விளிப்படுத்த கம்பலை வெரீஇ,
     ஒய்யென எழுந்த செவ்வாய்க் குழவி
     தாது எரு மறுகின் மூதூர் ஆங்கண்,
5   எருமை நல் ஆன் பெறு முலை மாந்தும்
     நாடு பல இறந்த நன்ன ராட்டிக்கு
     ஆயமும் அணி இழந்து அழுங்கின்று; தாயும்
     'இன் தோள் தாராய், இறீஇயர் என் உயிர்!' என,
     கண்ணும் நுதலும் நீவி, தண்ணென,
10  தடவு நிலை நொச்சி வரி நிழல் அசைஇ,
     தாழிக் குவளை வாடு மலர் சூட்டி,
     'தருமணற் கிடந்த பாவை என்
     அருமகளே' என முயங்கினள் அழுமே!


மகட் போக்கிய தாயது நிலைமை கண்டார் சொல்லியது

பாலை

பெயர் தெரியவில்லை


166. பரத்தை கூற்று

     'நல் மரம் குழீஇய நனை முதிர் சாடி
     பல் நாள் அரித்த கோஒய் உடைப்பின்,
     மயங்குமழைத் துவலையின் மறுகு உடன் பனிக்கும்
     பழம் பல் நெல்லின் வேளூர்வாயில்,
5   நறு விரை தெளித்த நாறுஇணர் மாலை,
     பொறி வரி இன வண்டு ஊதல கழியும்
     உயர் பலி பெறூஉம் உரு கெழு தெய்வம்,
     புனை இருங் கதுப்பின் நீ கடுத்தோள்வயின்
     அனையேன்ஆயின், அணங்குக, என்!' என
10  மனையோள் தேற்றும் மகிழ்நன் ஆயின்,
     யார்கொல் வாழி, தோழி! நெருநல்
     தார் பூண் களிற்றின் தலைப் புணை தழீஇ,
     வதுவை ஈர் அணிப் பொலிந்து, நம்மொடு,
     புதுவது வந்த காவிரிக்
15  கோடு தோய் மலிர்நிறை, ஆடியோரே?


பரத்தையொடு புனலாடிய தலைமகன் தலைமகளிடைப் புக்கு, 'யான் ஆடிற்றிலன்' என்று சூளுற்றான் என்பது கேட்ட பரத்தை, தன் பாங்காயினார் கேட்ப, சொல்லியது

மருதம்

இடையன் நெடுங்கீரனார்


167. தலைமகன் கூற்று

     வயங்கு மணி பொருத வகைஅமை வனப்பின்
     பசுங் காழ் அல்குல் மாஅயோளொடு
     வினை வனப்பு எய்திய புனை பூஞ் சேக்கை,
     விண் பொரு நெடு நகர்த் தங்கி, இன்றே
5   இனிது உடன் கழிந்தன்று மன்னே; நாளைப்
     பொருந்தாக் கண்ணேம் புலம்பு வந்து உறுதரச்
     சேக்குவம் கொல்லோ, நெஞ்சே! சாத்து எறிந்து
     அதர் கூட்டுண்ணும் அணங்குடைப் பகழிக்
     கொடு வில் ஆடவர் படு பகை வெரீஇ,
10  ஊர் எழுந்து உலறிய பீர் எழு முது பாழ்,
     முருங்கை மேய்ந்த பெருங்கை யானை
     வெரிந் ஓங்கு சிறு புறம் உரிஞ, ஒல்கி
     இட்டிகை நெடுஞ் சுவர் விட்டம் வீழ்ந்தென,
     மணிப் புறாத் துறந்த மரம் சோர் மாடத்து
15  எழுது அணி கடவுள் போகலின், புல்லென்று
     ஒழுகுபலி மறந்த மெழுகாப் புன் திணைப்
     பால் நாய் துள்ளிய பறைக்கட் சிற்றில்,
     குயில் காழ் சிதைய மண்டி, அயில் வாய்க்
     கூர் முகச் சிதலை வேய்ந்த
20  போர் மடி நல் இறைப் பொதியிலானே?


தலைமகன் பொருள் கடைக்கூட்டிய நெஞ்சிற்குச் சொல்லிச் செலவு அழுங்கியது

பாலை

கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார்


168. தோழி கூற்று

     யாமம் நும்மொடு கழிப்பி, நோய் மிக,
     பனி வார் கண்ணேம் வைகுதும்; இனியே;
     ஆன்றல் வேண்டும் வான் தோய் வெற்ப!
     பல் ஆன் குன்றில் படு நிழல் சேர்ந்த
5   நல் ஆன் பரப்பின் குழுமூர் ஆங்கண்
     கொடைக் கடன் ஏன்ற கோடா நெஞ்சின்
     உதியன் அட்டில் போல ஒலி எழுந்து,
     அருவி ஆர்க்கும் பெரு வரைச் சிலம்பின்;
     ஈன்றணி இரும் பிடி தழீஇ, களிறு தன்
10  தூங்குநடைக் குழவி துயில் புறங்காப்ப,
     ஒடுங்கு அளை புலம்பப் போகி, கடுங் கண்
     வாள் வரி வயப் புலி கல் முழை உரற,
     கானவர் மடிந்த கங்குல்;
     மான் அதர்ச் சிறு நெறி வருதல், நீயே?


இரவுக்குறி வந்த தலைமகனை இரவுக்குறி விலக்கி, வரைவு கடாயது

குறிஞ்சி

கோட்டம்பலத்துத் துஞ்சிய சேரமான்


169. தலைமகன் கூற்று

     மரம் தலை கரிந்து நிலம் பயம் வாட,
     அலங்குகதிர் வேய்ந்த அழல் திகழ் நனந்தலை,
     புலி தொலைத்து உண்ட பெருங் களிற்று ஒழி ஊன்
     கலி கெழு மறவர் காழ்க் கோத்து ஒழிந்ததை,
5   ஞெலி கோல் சிறு தீ மாட்டி, ஒலி திரைக்
     கடல் விளை அமிழ்தின் கணம் சால் உமணர்
     சுனை கொள் தீம் நீர்ச் சோற்று உலைக் கூட்டும்
     சுரம் பல கடந்த நம் வயின் படர்ந்து; நனி
     பசலை பாய்ந்த மேனியள், நெடிது நினைந்து,
10  செல் கதிர் மழுகிய புலம்பு கொள் மாலை
     மெல் விரல் சேர்த்திய நுதலள், மல்கிக்
     கயல் உமிழ் நீரின் கண் பனி வார,
     பெருந் தோள் நெகிழ்ந்த செல்லலொடு
     வருந்துமால், அளியள், திருந்திழை தானே!


தலைமகன் இடைச் சுரத்துத் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

பாலை

தொண்டி ஆமூர்ச் சாத்தனார்


170. தலைவி கூற்று

     கானலும் கழறாது; கழியும் கூறாது;
     தேன் இமிர் நறு மலர்ப் புன்னையும் மொழியாது;
     ஒரு நின் அல்லது பிறிது யாதும் இலனே;
     இருங் கழி மலர்ந்த கண் போல் நெய்தல்
5   கமழ் இதழ் நாற்றம் அமிழ்து என நசைஇ,
     தண் தாது ஊதிய வண்டினம் களி சிறந்து,
     பறைஇய தளரும் துறைவனை, நீயே,
     சொல்லல் வேண்டுமால் அலவ! பல்கால்
     கைதைஅம் படுசினை எவ்வமொடு அசாஅம்
10  கடற் சிறு காக்கை காமர் பெடையொடு
     கோட்டுமீன் வழங்கும் வேட்டம் மடி பரப்பின்
     வெள் இறாக் கனவும் நள்ளென் யாமத்து,
     'நின் உறு விழுமம் களைந்தோள்
     தன் உறு விழுமம் நீந்துமோ!' எனவே.


தலைமகள் காமம் மிக்க கழிபடர் கிளவியாற் சொற்றது

நெய்தல்

மதுரைக் கள்ளிற் கடையத்தன் வெண்ணாகனார்


171. தோழி கூற்று

     'நுதலும் நுண் பசப்பு இவரும்; தோளும்
     அகல் மலை இறும்பின் ஆய்ந்து கொண்டு அறுத்த
     பணை எழில் அழிய வாடும்; நாளும்
     நினைவல் மாது அவர் பண்பு' என்று ஓவாது
5   இனையல் வாழி, தோழி! புணர்வர்
     இலங்கு கோல் ஆய் தொடி நெகிழ, பொருள் புரிந்து
     அலந்தலை ஞெமையத்து அதர் அடைந்திருந்த
     மால் வரைச் சீறூர் மருள் பல் மாக்கள்
     கோள் வல் ஏற்றை ஓசை ஓர்மார்,
10  திருத்திக் கொண்ட அம்பினர், நோன் சிலை
     எருத்தத்து இரீஇ, இடம் தொறும் படர்தலின்,
     கீழ்ப்படு தாரம் உண்ணா, மேற் சினைப்
     பழம் போல் சேற்ற தீம் புழல் உணீஇய,
     கருங் கோட்டு இருப்பை ஊரும்
15  பெருங் கை எண்கின் சுரன் இறந்தோரே!


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகளைத் தோழி வற்புறீஇயது

பாலை

கல்லாடனார்


172. தோழி கூற்று

     வாரணம் உரறும் நீர் திகழ் சிலம்பில்
     பிரசமொடு விரைஇய வயங்கு வெள் அருவி
     இன் இசை இமிழ் இயம் கடுப்ப, இம்மெனக்
     கல் முகை விடர்அகம் சிலம்ப, வீழும்
5   காம்பு தலை மணந்த ஓங்கு மலைச் சாரல்;
     இரும்பு வடித்தன்ன கருங் கைக் கானவன்
     விரி மலர் மராஅம் பொருந்தி, கோல் தெரிந்து,
     வரி நுதல் யானை அரு நிறத்து அழுத்தி,
     இகல் அடு முன்பின் வெண் கோடு கொண்டு, தன்
10  புல் வேய் குரம்பை புலர ஊன்றி,
     முன்றில் நீடிய முழவு உறழ் பலவின்,
     பிழி மகிழ் உவகையன், கிளையொடு கலி சிறந்து,
     சாந்த ஞெகிழியின் ஊன் புழுக்கு அயரும்
     குன்ற நாட! நீ அன்பிலை ஆகுதல்
15  அறியேன் யான்; அஃது அறிந்தனென் ஆயின்
     அணி இழை, உண்கண், ஆய் இதழ்க் குறுமகள்
     மணி ஏர் மாண் நலம் சிதைய,
     பொன் நேர் பசலை பாவின்று மன்னே!


தோழி தலைமகளை இடத்து உய்த்து வந்து, தலைமகனை வரைவு கடாயது

குறிஞ்சி

மதுரைப் பாலாசிரியர் நப்பாலனார்


173. தோழி கூற்று

     'அறம் தலைப்பிரியாது ஒழுகலும், சிறந்த
     கேளிர் கேடு பல ஊன்றலும், நாளும்
     வருந்தா உள்ளமொடு இருந்தோர்க்கு இல்' எனச்
     செய்வினை புரிந்த நெஞ்சினர், 'நறு நுதல்
5   மை ஈர் ஓதி! அரும் படர் உழத்தல்
     சில் நாள் தாங்கல்வேண்டும்' என்று, நின்
     நல் மாண் எல் வளை திருத்தினர்ஆயின்,
     வருவர் வாழி, தோழி! பல புரி
     வார் கயிற்று ஒழுகை நோன் சுவல் கொளீஇ,
10  பகடு துறை ஏற்றத்து உமண் விளி வெரீஇ,
     உழைமான் அம் பிணை இனன் இரிந்து ஓட,
     காடு கவின் அழிய உரைஇ, கோடை
     நின்று தின விளிந்த, அம் பணை, நெடு வேய்க்
     கண் விடத் தெறிக்கும் மண்ணா முத்தம்
15  கழங்கு உறழ் தோன்றல, பழங் குழித் தாஅம்
     இன் களி நறவின் இயல் தேர் நன்னன்
     விண் பொரு நெடு வரைக் கவாஅன்
     பொன் படு மருங்கின் மலை இறந்தோரே.


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகளைத் தோழி வற்புறுத்தியது

பாலை

முள்ளியூர்ப் பூதியார்


174. தலைமகன் கூற்று

     'இரு பெரு வேந்தர் மாறு கொள் வியன் களத்து,
     ஒரு படை கொண்டு, வருபடை பெயர்க்கும்
     செல்வம் உடையோர்க்கு நின்றன்று விறல்' என,
     பூக் கோள் ஏய தண்ணுமை விலக்கிச்
5   செல்வேம்ஆதல் அறியாள், முல்லை
     நேர் கால் முது கொடி குழைப்ப, நீர் சொரிந்து,
     காலை வானத்துக் கடுங் குரற் கொண்மூ
     முழங்குதொறும் கையற்று, ஒடுங்கி, நப் புலந்து,
     பழங்கண் கொண்ட பசலை மேனியள்,
10  யாங்கு ஆகுவள்கொல் தானே - வேங்கை
     ஊழுறு நறு வீ கடுப்பக் கேழ் கொள,
     ஆகத்து அரும்பிய மாசு அறு சுணங்கினள்,
     நல் மணல் வியலிடை நடந்த
     சில் மெல் ஒதுக்கின், மாஅயோளே?


பாசறைக்கண் தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

முல்லை

மதுரை அளக்கர் ஞாழார் மகனார் மள்ளனார்


175. தலைவி கூற்று

     வீங்கு விளிம்பு உரீஇய விசை அமை நோன் சிலை
     வாங்கு தொடை பிழையா வன்கண் ஆடவர்
     விடுதொறும் விளிக்கும் வெவ் வாய் வாளி
     ஆறு செல் வம்பலர் உயிர் செலப் பெயர்ப்பின்,
5   பாறு கிளை பயிர்ந்து படுமுடை கவரும்
     வெஞ் சுரம் இறந்த காதலர் நெஞ்சு உணர
     அரிய வஞ்சினம் சொல்லியும், பல் மாண்
     தெரி வளை முன்கை பற்றியும், 'வினைமுடித்து
     வருதும்' என்றனர் அன்றே - தோழி!
10  கால் இயல் நெடுந் தேர்க் கை வண் செழியன்
     ஆலங் கானத்து அமர் கடந்து உயர்த்த
     வேலினும் பல் ஊழ் மின்னி, முரசு என
     மா இரு விசும்பில் கடி இடி பயிற்றி,
     நேர் கதிர் நிறைத்த நேமிஅம் செல்வன்
15  போர் அடங்கு அகலம் பொருந்திய தார்போல்,
     திருவில் தேஎத்துக் குலைஇ, உரு கெழு
     மண் பயம் பூப்பப் பாஅய்,
     தண் பெயல் எழிலி தாழ்ந்த போழ்தே?


பிரிவின்கண் வற்புறுக்கும் தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது; தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியதூஉம் ஆம்; பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகள் தோழிக்குச் சொற்றதூஉம் ஆம்

பாலை

ஆலம்பேரி சாத்தனார்


176. தோழி கூற்று

     கடல் கண்டன்ன கண் அகன் பரப்பின்
     நிலம் பக வீழ்ந்த வேர் முதிர் கிழங்கின்
     கழை கண்டன்ன தூம்பு உடைத் திரள் கால்,
     களிற்றுச் செவி அன்ன பாசடை மருங்கின்,
5   கழு நிவந்தன்ன கொழு முகை இடை இடை
     முறுவல் முகத்தின் பன் மலர் தயங்க,
     பூத்த தாமரைப் புள் இமிழ் பழனத்து,
     வேப்பு நனை அன்ன நெடுங் கண் நீர்ஞெண்டு
     இரை தேர் வெண் குருகு அஞ்சி, அயலது
10  ஒலித்த பகன்றை இருஞ் சேற்று அள்ளல்,
     திதலையின் வரிப்ப ஓடி, விரைந்து தன்
     நீர் மலி மண் அளைச் செறியும் ஊர!
     மனை நகு வயலை மரன் இவர் கொழுங் கொடி
     அரி மலர் ஆம்பலொடு ஆர்தழை தைஇ,
15  விழவு ஆடு மகளிரொடு தழூஉ அணிப் பொலிந்து,
     மலர் ஏர் உண்கண் மாண் இழை முன்கைக்
     குறுந் தொடி துடக்கிய நெடுந் தொடர் விடுத்தது
     உடன்றனள் போலும், நின் காதலி? எம் போல்
     புல் உளைக் குடுமிப் புதல்வற் பயந்து,
20  நெல்லுடை நெடு நகர் நின் இன்று உறைய,
     என்ன கடத்தளோ, மற்றே? தன் முகத்து
     எழுது எழில் சிதைய அழுதனள் ஏங்கி,
     அடித்தென உருத்த தித்திப் பல் ஊழ்
     நொடித்தெனச் சிவந்த மெல் விரல் திருகுபு,
25  கூர்நுனை மழுகிய எயிற்றள்
     ஊர் முழுதும் நுவலும் நிற் காணிய சென்மே.


தோழி தலைமகனை வாயில் மறுத்தது

மருதம்

மருதம் பாடிய இளங்கடுங்கோ


177. தோழி கூற்று

     'தொல் நலம் சிதையச் சாஅய், அல்கலும்,
     இன்னும் வாரார்; இனி எவன் செய்கு?' எனப்
     பெரும் புலம்பு உறுதல் ஓம்புமதி சிறு கண்
     இரும் பிடித் தடக் கை மான, நெய் அருந்து
5   ஒருங்கு பிணித்து இயன்ற நெறி கொள் ஐம்பால்
     தேம் கமழ் வெறி மலர் பெய்ம்மார், காண்புஇன்
     கழை அமல் சிலம்பின் வழை தலை வாடக்
     கதிர் கதம் கற்ற ஏகல் நெறியிடை,
     பைங் கொடிப் பாகல் செங் கனி நசைஇ,
10  கான மஞ்ஞைக் கமஞ்சூல் மாப் பெடை
     அயிரி யாற்று அடைகரை வயிரின் நரலும்
     காடு இறந்து அகன்றோர் நீடினர் ஆயினும்,
     வல்லே வருவர் போலும் - வெண் வேல்
     இலை நிறம் பெயர ஓச்சி, மாற்றோர்
15  மலை மருள் யானை மண்டு அமர் ஒழித்த
     கழற் கால் பண்ணன் காவிரி வடவயின்
     நிழல் கயம் தழீஇய நெடுங் கால் மாவின்
     தளிர் ஏர் ஆகம் தகை பெற முகைந்த
     அணங்குடை வன முலைத் தாஅய நின்
20  சுணங்கிடை வரித்தல் தொய்யிலை நினைந்தே.


பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகளைத் தோழி வற்புறுத்தியது

பாலை

செல்லூர் இளம்பொன் சாத்தன் கொற்றனார்


178. தோழி கூற்று

     வயிரத் தன்ன வை ஏந்து மருப்பின்,
     வெதிர் வேர் அன்ன பரூஉ மயிர்ப் பன்றி
     பறைக் கண் அன்ன நிறைச் சுனை பருகி,
     நீலத்தன்ன அகல் இலைச் சேம்பின்
5   பிண்டம் அன்ன கொழுங் கிழங்கு மாந்தி,
     பிடி மடிந்தன்ன கல் மிசை ஊழ் இழிபு,
     யாறு சேர்ந்தன்ன ஊறு நீர்ப் படாஅர்ப்
     பைம் புதல் நளி சினைக் குருகு இருந்தன்ன,
     வண் பிணி அவிழ்ந்த வெண் கூதாளத்து
10  அலங்கு குலை அலரி தீண்டி, தாது உக,
     பொன் உரை கட்டளை கடுப்பக் காண்வர,
     கிளை அமல் சிறு தினை விளை குரல் மேய்ந்து,
     கண் இனிது படுக்கும் நல் மலை நாடனொடு
     உணர்ந்தனை புணர்ந்த நீயும், நின் தோட்
15  பணைக் கவின் அழியாது துணைப் புணர்ந்து, என்றும்,
     தவல் இல் உலகத்து உறைஇயரோ - தோழி!
     எல்லையும் இரவும் என்னாது, கல்லெனக்
     கொண்டல் வான் மழை பொழிந்த வைகறைத்
     தண் பனி அற்சிரம் தமியோர்க்கு அரிது என,
20  கனவினும் பிரிவு அறியலனே; அதன்தலை
     முன் தான் கண்ட ஞான்றினும்
     பின் பெரிது அளிக்கும், தன் பண்பினானே.


தோழி வரைவு மலிந்து சொல்லியது

குறிஞ்சி

பரணர்


179. தோழி கூற்று

     விண் தோய் சிமைய விறல் வரைக் கவாஅன்,
     வெண்தேர் ஓடும் கடம் காய் மருங்கில்,
     துனை எரி பரந்த துன் அரும் வியன் காட்டுச்,
     சிறு கண் யானை நெடுங்கை நீட்டி
5   வான் வாய் திறந்தும் வண் புனல் பெறாஅது,
     கான் புலந்து கழியும் கண் அகன் பரப்பின்
     விடு வாய்ச் செங் கணைக் கொடு வில் ஆடவர்
     நல் நிலை பொறித்த கல் நிலை அதர,
     அரம்பு கொள் பூசல் களையுநர்க் காணாச்
10  சுரம் செல விரும்பினிர் ஆயின் இன் நகை,
     முருந்து எனத் திரண்ட முள் எயிற்றுத் துவர் வாய்,
     குவளை நாள் மலர் புரையும் உண் கண், இம்
     மதி ஏர் வாள் நுதல் புலம்ப,
     பதி பெயர்ந்து உறைதல் ஒல்லுமோ, நுமக்கே?


பிரிவு உணர்த்திய தலைமகற்குத் தோழி செலவு அழுங்கச் சொல்லியது

பாலை

கொடிமங்கலத்து வாதுளி நற்சேந்தனார்


180. தோழி கூற்று (அ) தலைவி கூற்று

     நகை நனி உடைத்தால் தோழி! தகை மிக,
     கோதை ஆயமொடு குவவு மணல் ஏறி,
     வீ ததை கானல் வண்டல் அயர,
     கதழ் பரித் திண் தேர் கடைஇ வந்து,
5   தண் கயத்து அமன்ற ஒண் பூங் குவளை
     அரும்பு அலைத்து இயற்றிய சுரும்பு ஆர் கண்ணி
     பின்னுப் புறம் தாழக் கொன்னே சூட்டி,
     நல் வரல் இள முலை நோக்கி, நெடிது நினைந்து,
     நில்லாது பெயர்ந்தனன், ஒருவன்; அதற்கே
10  புலவு நாறு இருங் கழி துழைஇப், பல உடன்
     புள் இறை கொண்ட முள்ளுடை நெடுந் தோட்டுத்
     தாழை மணந்து ஞாழலொடு கெழீஇப்,
     படப்பை நின்ற முடத் தாள் புன்னைப்
     பொன் நேர் நுண் தாது நோக்கி,
15  என்னும் நோக்கும், இவ் அழுங்கல் ஊரே.


இரந்து பின்னின்ற தலைமகற்குக் குறைநேர்ந்த தோழி தலைமகளைக் குறைநயப்பக் கூறியது; தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழிக்குச் சொல்லியதூஉம் ஆம்

நெய்தல்

கருவூர்க் கண்ணம் பாளனார்


181. தலைமகன் கூற்று

     துன் அருங் கானமும் துணிதல் ஆற்றாய்,
     பின் நின்று பெயரச் சூழ்ந்தனை; ஆயின்,
     என் நிலை உரைமோ - நெஞ்சே! ஒன்னார்
     ஓம்பு அரண் கடந்த வீங்கு பெருந் தானை
5   அடு போர் மிஞிலி செருவிற்கு உடைஇ,
     முருகு உறழ் முன்பொடு பொருது களம் சிவப்ப,
     ஆஅய் எயினன் வீழ்ந்தென, ஞாயிற்று
     ஒண் கதிர் உருப்பம் புதைய ஓராங்கு
     வம்பப் புள்ளின் கம்பலைப் பெருந் தோடு
10  விசும்பிடை தூர ஆடி, மொசிந்து உடன்,
     பூ விரி அகன் துறைக் கனை விசைக் கடு நீர்க்
     காவிரிப் பேர் யாற்று அயிர் கொண்டு ஈண்டி,
     எக்கர் இட்ட குப்பை வெண் மணல்
     வைப்பின் யாணர் வளம் கெழு வேந்தர்
15  ஞாலம் நாறும் நலம் கெழு நல் இசை,
     நான் மறை முது நூல் முக்கண் செல்வன்,
     ஆலமுற்றம் கவின் பெறத் தைஇய
     பொய்கை சூழ்ந்த பொழில் மனை மகளிர்
     கைசெய் பாவைத் துறைக்கண் இறுக்கும்
20  மகர நெற்றி வான் தோய் புரிசைச்
     சிகரம் தோன்றாச் சேண் உயர் நல் இல்
     புகாஅர் நல் நாட்டதுவே பகாஅர்
     பண்டம் நாறும் வண்டு அடர் ஐம்பால்,
     பணைத் தகைத் தடைஇய காண்பு இன் மென் தோள்,
25  அணங்குசால், அரிவை இருந்த
     மணம் கமழ் மறுகின் மணற் பெருங் குன்றே.


இடைச் சுரத்து ஒழியக் கருதிய நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

பாலை

பரணர்


182. தோழி கூற்று

     பூங் கண் வேங்கைப் பொன் இணர் மிலைந்து,
     வாங்கு அமை நோன் சிலை எருத்தத்து இரீஇ,
     தீம் பழப் பலவின் சுளை விளை தேறல்
     வீளை அம்பின் இளையரொடு மாந்தி,
5   ஓட்டு இயல் பிழையா வய நாய் பிற்பட,
     வேட்டம் போகிய குறவன் காட்ட
     குளவித் தண் புதல் குருதியொடு துயல் வர,
     முளவுமாத் தொலைச்சும் குன்ற நாட!
     அரவு எறி உருமோடு ஒன்றிக் கால் வீழ்த்து
10  உரவு மழை பொழிந்த பால்நாள் கங்குல்,
     தனியை வந்த ஆறு நினைந்து, அல்கலும்,
     பனியொடு கலுழும் இவள் கண்ணே; அதனால்,
     கடும் பகல் வருதல் வேண்டும்; தெய்ய;
     அதிர் குரல் முது கலை கறி முறி முனைஇ,
15  உயர்சிமை நெடுங் கோட்டு உகள, உக்க
     கமழ் இதழ் அலரி தாஅய் வேலன்
     வெறி அயர் வியன் களம் கடுக்கும்
     பெரு வரை நண்ணிய சாரலானே.


தோழி இரா வருவானைப் 'பகல் வா' என்றது

குறிஞ்சி

கபிலர்


183. தலைமகள் கூற்று

     'குவளை உண்கண் கலுழவும், திருந்திழைத்
     திதலை அல்குல் அவ் வரி வாடவும்,
     அத்தம் ஆர் அழுவம் நத் துறந்து அருளார்
     சென்று சேண் இடையர் ஆயினும், நன்றும்
5   நீடலர்' என்றி தோழி! பாடு ஆன்று
     பனித் துறைப் பெருங் கடல் இறந்து, நீர் பருகி,
     குவவுத் திரை அருந்து கொள்ளைய குடக்கு ஏர்பு,
     வயவுப் பிடி இனத்தின் வயின்வயின் தோன்றி,
     இருங் கிளைக் கொண்மூ ஒருங்குடன் துவன்றி,
10  காலை வந்தன்றால் காரே; மாலைக்
     குளிர் கொள் பிடவின் கூர் முகை அலரி
     வண்டு வாய் திறக்கும் தண்டா நாற்றம்
     கூதிர் அற்சிரத்து ஊதை தூற்ற,
     பனி அலைக் கலங்கிய நெஞ்சமொடு
15  வருந்துவம் அல்லமோ, பிரிந்திசினோர் திறத்தே?


தலைமகன் குறித்த பருவ வரவு கண்டு, தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது

பாலை

கருவூர்க் கலிங்கத்தார்


184. தோழி கூற்று

     கடவுள் கற்பொடு குடிக்கு விளக்கு ஆகிய
     புதல்வற் பயந்த புகழ் மிகு சிறப்பின்
     நன்ன ராட்டிக்கு அன்றியும், எனக்கும்
     இனிது ஆகின்றால்; சிறக்க, நின் ஆயுள்!
5   அருந் தொழில் முடித்த செம்மல் உள்ளமொடு
     சுரும்பு இமிர் மலர கானம் பிற்பட,
     வெண் பிடவு அவிழ்ந்த வீ கமழ் புறவில்
     குண்டைக் கோட்ட குறு முள் கள்ளிப்
     புன் தலை புதைத்த கொழுங் கொடி முல்லை
10  ஆர் கழல் புதுப் பூ உயிர்ப்பின் நீக்கி,
     தெள் அறல் பருகிய திரிமருப்பு எழிற் கலை
     புள்ளி அம் பிணையொடு வதியும் ஆங்கண்,
     கோடுடைக் கையர், துளர் எறி வினைஞர்,
     அரியல் ஆர்கையர், விளைமகிழ் தூங்க,
15  செல்கதிர் மழுகிய உருவ ஞாயிற்றுச்
     செக்கர் வானம் சென்ற பொழுதில்,
     கற் பால் அருவியின் ஒலிக்கும் நல் தேர்த்
     தார் மணி பல உடன் இயம்ப
     சீர் மிகு குருசில்! நீ வந்து நின்றதுவே.


தலைமகன் வினைவயிற் பிரிந்து வந்து எய்திய இடத்து, தோழி புல்லு மகிழ்வு உரைத்தது

முல்லை

மதுரை மருதன் இளநாகனார்


185. தலைமகள் கூற்று

     எல் வளை ஞெகிழச் சாஅய், ஆயிழை
     நல் எழிற் பணைத் தோள் இருங் கவின் அழிய,
     பெருங் கையற்ற நெஞ்சமொடு நத் துறந்து,
     இரும்பின் இன் உயிர் உடையோர் போல,
5   வலித்து வல்லினர், காதலர்; வாடல்
     ஒலி கழை நிவந்த நெல்லுடை நெடு வெதிர்
     கலி கொள் மள்ளர் வில் விசையின் உடைய,
     பைது அற வெம்பிய கல் பொரு பரப்பின்
     வேனில் அத்தத்து ஆங்கண், வான் உலந்து
10  அருவி ஆன்ற உயர்சிமை மருங்கில்,
     பெரு விழா விளக்கம் போல, பல உடன்
     இலை இல மலர்ந்த இலவமொடு
     நிலை உயர் பிறங்கல் மலை இறந்தோரே.


பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது

பாலை

பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ


186. பரத்தை கூற்று

     வானம் வேண்டா வறன்இல் வாழ்க்கை
     நோன் ஞாண் வினைஞர் கோள் அறிந்து ஈர்க்கும்
     மீன் முதிர் இலஞ்சிக் கலித்த தாமரை
     நீர்மிசை நிவந்த நெடுந்தாள் அகல் இலை
5   இருங் கயம் துளங்க, கால் உறு தோறும்
     பெருங் களிற்றுச் செவியின் அலைக்கும் ஊரனொடு
     எழுந்த கௌவையோ பெரிதே! நட்பே,
     கொழுங் கோல் வேழத்துப் புணை துணையாகப்
     புனல் ஆடு கேண்மை அனைத்தே; அவனே,
10  ஒண் தொடி மகளிர் பண்டை யாழ் பாட,
     ஈர்ந் தண் முழவின் எறிகுணில் விதிர்ப்ப,
     தண் நறுஞ் சாந்தம் கமழும் தோள் மணந்து,
     இன்னும் பிறள் வயினானே; மனையோள்
     எம்மொடு புலக்கும் என்ப; வென் வேல்,
15  மாரி அம்பின், மழைத்தோல் பழையன்
     காவிரி வைப்பின் போஒர் அன்ன, என்
     செறிவளை உடைத்தலோ இலனே; உரிதினின்
     யாம் தன் பகையேம் அல்லேம்; சேர்ந்தோர்
     திரு நுதல் பசப்ப நீங்கும்
20  கொழுநனும் சாலும், தன் உடன் உறை பகையே.


தலைமகட்குப் பாங்காயினார் கேட்ப, இல்லிடைப் பரத்தை சொல்லி நெருங்கியது

மருதம்

பரணர்


187. தலைமகன் (அ) தோழி கூற்று

     தோள் புலம்பு அகலத் துஞ்சி, நம்மொடு
     நாள் பல நீடிய கரந்து உறை புணர்ச்சி
     நாண் உடைமையின் நீங்கி, சேய் நாட்டு
     அரும் பொருள் வலித்த நெஞ்சமொடு ஏகி,
5   நம் உயர்வு உள்ளினர் காதலர் கறுத்தோர்
     தெம் முனை சிதைத்த, கடும் பரிப் புரவி,
     வார் கழல் பொலிந்த வன்கண் மழவர்
     பூந் தொடை விழவின் தலை நாள் அன்ன,
     தரு மணல் ஞெமிரிய திரு நகர் முற்றம்
10  புலம்புறும் கொல்லோ தோழி! சேண் ஓங்கு
     அலந்தலை ஞெமையத்து ஆள் இல் ஆங்கண்,
     கல் சேர்பு இருந்த சில் குடிப் பாக்கத்து,
     எல் விருந்து அயர, ஏமத்து அல்கி,
     மனை உறை கோழி அணல் தாழ்பு அன்ன
15  கவை ஒண் தளிர கருங்கால் யாஅத்து
     வேனில் வெற்பின் கானம் காய,
     முனை எழுந்து ஓடிய கெடு நாட்டு ஆர் இடை,
     பனை வெளிறு அருந்து பைங் கண் யானை
     ஒண் சுடர் முதிரா இளங் கதிர் அமையத்து,
20  கண்படு பாயல் கை ஒடுங்கு அசை நிலை
     வாள் வாய்ச் சுறவின் பனித் துறை நீந்தி,
     நாள் வேட்டு எழுந்த நயன் இல் பரதவர்
     வைகு கடல் அம்பியின் தோன்றும்
     மை படு மா மலை விலங்கிய சுரனே?


பிரிவு உணர்த்திய தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது; தலைமகன் பிரிவின்கண் தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியதூஉம் ஆம்

பாலை

மாமூலனார்


188. தோழி கூற்று

     பெருங் கடல் முகந்த இருங் கிளைக் கொண்மூ!
     இருண்டு உயர் விசும்பின் வலன் ஏர்பு வளைஇ,
     போர்ப்பு உறு முரசின் இரங்கி, முறை புரிந்து
     அறன் நெறி பிழையாத் திறன் அறி மன்னர்
5   அருஞ் சமத்து எதிர்ந்த பெருஞ் செய் ஆடவர்
     கழித்து எறி வாளின், நளிப்பன விளங்கும்
     மின்னுடைக் கருவியை ஆகி, நாளும்
     கொன்னே செய்தியோ, அரவம்? பொன் என
     மலர்ந்த வேங்கை மலி தொடர் அடைச்சி,
10  பொலிந்த ஆயமொடு காண்தக இயலி,
     தழலை வாங்கியும், தட்டை ஓப்பியும்,
     அழல் ஏர் செயலை அம் தழை அசைஇயும்,
     குறமகள் காக்கும் ஏனல்
     புறமும் தருதியோ? வாழிய, மழையே!


இரவில் சிறைப்புறமாகத் தோழி சொல்லியது

குறிஞ்சி

வீரை வெளியன் தித்தனார்


189. செவிலி கூற்று

     பசும் பழப் பலவின் கானம் வெம்பி,
     விசும்பு கண் அழிய, வேனில் நீடி,
     கயம் கண் அற்ற கல் ஓங்கு வைப்பின்
     நாறு உயிர் மடப் பிடி தழைஇ, வேறு நாட்டு
5   விழவுப் படர் மள்ளரின் முழவு எடுத்து உயரிக்,
     களிறு அதர்ப் படுத்த கல் உயர் கவாஅன்
     வெவ் வரை அத்தம் சுட்டிப், பையென,
     வயலை அம் பிணையல் வார்ந்த கவாஅன்,
     திதலை அல்குல் குறுமகள் அவனொடு
10  சென்று பிறள் ஆகிய அளவை, என்றும்
     படர் மலி எவ்வமொடு மாதிரம் துழைஇ,
     மனை மருண்டு இருந்த என்னினும், நனை மகிழ்
     நன்னராளர் கூடு கொள் இன் இயம்
     தேர் ஊர் தெருவில் ததும்பும்
15  ஊர் இழந்தன்று, தன் வீழ்வு உறு பொருளே.


மகட் போக்கிய செவிலி சொல்லியது

பாலை

கயமனார்


190. தோழி கூற்று

     திரை உழந்து அசைஇய நிரைவளை ஆயமொடு
     உப்பின் குப்பை ஏறி, எல் பட,
     வரு திமில் எண்ணும் துறைவனொடு, ஊரே
     ஒரு தன் கொடுமையின் அலர் பாடும்மே;
5   அலமரல் மழைக் கண் அமர்ந்தும் நோக்காள்;
     அலையல் வாழி! வேண்டு, அன்னை! உயர்சிமைப்
     பொதும்பில், புன்னைச் சினை சேர்பு இருந்த
     வம்ப நாரை இரிய, ஒரு நாள்,
     பொங்கு வரல் ஊதையொடு புணரி அலைப்பவும்,
10  உழைக்கடல் வழங்கலும் உரியன்; அதன்தலை
     இருங் கழிப் புகாஅர் பொருந்தத் தாக்கி
     வயச் சுறா எறிந்தென, வலவன் அழிப்ப,
     எழில் பயம் குன்றிய சிறை அழி தொழில
     நிரைமணிப் புரவி விரைநடை தவிர,
15  இழுமென் கானல் விழு மணல் அசைஇ,
     ஆய்ந்த பரியன் வந்து, இவண்
     மான்ற மாலைச் சேர்ந்தன்றோ இலனே!


தோழி செவிலித்தாய்க்கு அறத்தொடு நின்றது

நெய்தல்

உலோச்சனார்


191. தலைமகன் கூற்று

     அத்தப் பாதிரித் துய்த் தலைப் புது வீ
     எரி இதழ் அலரியொடு இடை பட விரைஇ,
     வண் தோட்டுத் தொடுத்த வண்டு படு கண்ணி,
     தோல் புதை சிரற்று அடி, கோலுடை உமணர்
5   ஊர் கண்ட அன்ன ஆரம் வாங்கி,
     அருஞ் சுரம் இவர்ந்த அசைவு இல் நோன் தாள்
     திருந்து பகட்டு இயம்பும் கொடு மணி, புரிந்து அவர்
     மடி விடு வீளையொடு, கடிது எதிர் ஓடி,
     ஓமை அம் பெருங் காட்டு வரூஉம் வம்பலர்க்கு
10  ஏமம் செப்பும் என்றூழ் நீள் இடை,
     அரும் பொருள் நசைஇ, பிரிந்து உறை வல்லி,
     சென்று, வினை எண்ணுதிஆயின், நன்றும்,
     உரைத்திசின் வாழி என் நெஞ்சே! 'நிரை முகை
     முல்லை அருந்தும் மெல்லிய ஆகி,
15  அறல் என விரிந்த உறல் இன் சாயல்
     ஒலி இருங் கூந்தல் தேறும்' என,
     வலிய கூறவும் வல்லையோ, மற்றே?


தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் செலவு அழுங்கியது

பாலை

ஒரோடோ கத்துக் கந்தரத்தனார்


192. தோழி கூற்று

     மதி அரும்பு அன்ன மாசு அறு சுடர் நுதல்
     பொன் நேர் வண்ணம் கொண்டன்று; அன்னோ!
     யாங்கு ஆகுவள்கொல் தானே? விசும்பின்
     எய்யா வரி வில் அன்ன பைந் தார்,
5   செவ் வாய், சிறு கிளி சிதைய வாங்கி,
     பொறை மெலிந்திட்ட புன் புறப் பெருங் குரல்
     வளை சிறை வாரணம் கிளையொடு கவர,
     ஏனலும் இறங்குபொறை உயிர்த்தன; பானாள்
     நீ வந்து அளிக்குவை எனினே மால் வரை
10  மை படு விடரகம் துழைஇ, ஒய்யென
     அருவி தந்த, அரவு உமிழ், திரு மணி
     பெரு வரைச் சிறுகுடி மறுகு விளக்கு உறுத்தலின்,
     இரவும் இழந்தனள்; அளியள் உரவுப் பெயல்
     உரும் இறை கொண்ட உயர்சிமைப்
15  பெரு மலைநாட! நின் மலர்ந்த மார்பே.


தோழி தலைமகனைச் செறிப்பு அறிவுறீஇ இரவுக் குறி மறுத்தது

குறிஞ்சி

பொதும்பில்கிழான் வெண்கண்ணனார்


193. தலைமகன் கூற்று

     கான் உயர் மருங்கில் கவலை அல்லது,
     வானம் வேண்டா வில் ஏர் உழவர்
     பெரு நாள் வேட்டம், கிளை எழ வாய்த்த,
     பொரு களத்து ஒழிந்த குருதிச் செவ் வாய்,
5   பொறித்த போலும் வால் நிற எருத்தின்,
     அணிந்த போலும் செஞ் செவி, எருவை;
     குறும் பொறை எழுந்த நெடுந் தாள் யாஅத்து
     அருங் கவட்டு உயர்சினைப் பிள்ளை ஊட்ட,
     விரைந்து வாய் வழுக்கிய கொழுங் கண் ஊன் தடி
10  தொல் பசி முது நரி வல்சி ஆகும்
     சுரன் நமக்கு எளிய மன்னே; நல் மனைப்
     பல் மாண் தங்கிய சாயல், இன் மொழி,
     முருந்து ஏர் முறுவல், இளையோள்
     பெருந் தோள் இன் துயில் கைவிடுகலனே.


பொருள் வலித்த நெஞ்சிற்குச் சொல்லி, தலைமகன் செலவு அழுங்கியது

பாலை

மதுரை மருதன் இளநாகனார்


194. தலைவி கூற்று

     பேர் உறை தலைஇய பெரும் புலர் வைகறை,
     ஏர் இடம் படுத்த இரு மறுப் பூழிப்
     புறம் மாறு பெற்ற பூவல் ஈரத்து,
     ஊன் கிழித்தன்ன செஞ் சுவல் நெடுஞ் சால்,
5   வித்திய மருங்கின் விதை பல நாறி,
     இரலை நல் மான் இனம் பரந்தவைபோல்,
     கோடுஉடைத் தலைக்குடை சூடிய வினைஞர்,
     கறங்கு பறைச் சீரின் இரங்க வாங்கி,
     களை கால் கழீஇய பெரும் புன வரகின்
10  கவைக் கதிர் இரும் புறம் கதூஉ உண்ட,
     குடுமி நெற்றி, நெடு மாத் தோகை
     காமர் கலவம் பரப்பி, ஏமுறக்
     கொல்லை உழவர் கூழ் நிழல் ஒழித்த
     வல் இலைக் குருந்தின் வாங்குசினை இருந்து,
15  கிளி கடி மகளிரின் விளி படப் பயிரும்
     கார்மன் இதுவால் தோழி! 'போர் மிகக்
     கொடுஞ்சி நெடுந்தேர் பூண்ட, கடும் பரி,
     விரிஉளை, நல் மான் கடைஇ
     வருதும்' என்று அவர் தெளித்த போழ்தே.


பருவம் கண்டு ஆற்றாமை மீதூரத், தலைமகள் சொல்லியது

முல்லை

இடைக்காடனார்


195. நற்றாய் கூற்று

     'அருஞ் சுரம் இறந்த என் பெருந் தோள் குறுமகள்
     திருந்துவேல் விடலையொடு வரும்' எனத், தாயே,
     புனை மாண் இஞ்சி பூவல் ஊட்டி,
     மனை மணல் அடுத்து, மாலை நாற்றி,
5   உவந்து, இனிது அயரும் என்ப; யானும்,
     மான் பிணை நோக்கின் மட நல்லாளை
     ஈன்ற நட்பிற்கு அருளான் ஆயினும்,
     இன் நகை முறுவல் ஏழையைப் பல் நாள்,
     கூந்தல் வாரி, நுசுப்பு இவர்ந்து, ஓம்பிய
10  நலம் புனை உதவியும் உடையன் மன்னே;
     அஃது அறி கிற்பினோ நன்றுமன் தில்ல;
     அறுவை தோயும் ஒரு பெருங் குடுமிச்,
     சிறுபை நாற்றிய பல்தலைக் கொடுங் கோல்,
     ஆகுவது அறியும் முதுவாய், வேல!
15  கூறுக மாதோ, நின் கழங்கின் திட்பம்!
     மாறா வருபனி கலுழும் கங்குலில்,
     ஆனாது துயரும் எம் கண் இனிது படீஇயர்,
     எம் மனை முந்துறத் தருமோ?
     தன் மனை உய்க்குமோ? யாது அவன் குறிப்பே?


மகட் போக்கிய நற்றாய் சொல்லியது

பாலை

கயமனார்


196. தலைவி கூற்று

     நெடுங் கொடி நுடங்கும் நறவு மலி பாக்கத்து,
     நாள் துறைப்பட்ட மோட்டு இரு வராஅல்
     துடிக்கண் கொழுங் குறை நொடுத்து, உண்டு ஆடி,
     வேட்டம் மறந்து, துஞ்சும் கொழுநர்க்குப் பாட்டி
5   ஆம்பல் அகல் இலை, அமலை வெஞ் சோறு
     தீம் புளிப் பிரம்பின் திரள்கனி பெய்து,
     விடியல் வைகறை இடூஉம் ஊர!
     தொடுகலம்; குறுக வாரல் தந்தை
     கண் கவின் அழித்ததன் தப்பல், தெறுவர,
10  ஒன்றுமொழிக் கோசர்க் கொன்று, முரண் போகிய,
     கடுந் தேர்த் திதியன் அழுந்தை, கொடுங் குழை
     அன்னி மிஞிலியின் இயலும்
     நின் நலத் தகுவியை முயங்கிய மார்பே.


பரத்தையிற் பிரிந்து வந்த தலைமகற்குக் கிழத்தி சொல்லியது

மருதம்

பரணர்


197. தோழி கூற்று

     மா மலர் வண்ணம் இழந்த கண்ணும்,
     பூ நெகிழ் அணையின் சாஅய தோளும்,
     நன்னர் மாக்கள் விழைவனர் ஆய்ந்த
     தொல் நலம் இழந்த துயரமொடு, என்னதூஉம்
5   இனையல் வாழி, தோழி! முனை எழ
     முன்னுவர் ஓட்டிய முரண் மிகு திருவின்,
     மறம் மிகு தானைக், கண்ணன் எழினி
     தேம் முது குன்றம் இறந்தனர் ஆயினும்,
     நீடலர் யாழ, நின் நிரை வளை நெகிழ
10  தோள் தாழ்பு இருளிய குவை இருங் கூந்தல்
     மடவோள் தழீஇய விறலோன் மார்பில்
     புன் தலைப் புதல்வன் ஊர்பு இழிந்தாங்குக்,
     கடுஞ்சூல் மடப் பிடி தழீஇய வெண் கோட்டு
     இனம்சால் வேழம், கன்று ஊர்பு இழிதர,
15  பள்ளி கொள்ளும் பனிச் சுரம் நீந்தி,
     ஒள் இணர்க் கொன்றை ஓங்கு மலை அத்தம்
     வினை வலி யுறூஉம் நெஞ்சமொடு
     இனையர் ஆகி, நப் பிரிந்திசினோரே.


பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகளைத் தோழி வற்புறீஇயது

பாலை

மாமூலனார்


198. தலைவன் கூற்று

     'கூறுவம் கொல்லோ? கூறலம் கொல்?' எனக்
     கரந்த காமம் கைந்நிறுக் கல்லாது,
     நயந்து நாம் விட்ட நல் மொழி நம்பி,
     அரை நாள் யாமத்து விழு மழை கரந்து;
5   கார் விரை கமழும் கூந்தல், தூ வினை
     நுண் நூல் ஆகம் பொருந்தினள், வெற்பின்
     இள மழை சூழ்ந்த மட மயில் போல,
     வண்டு வழிப் படர, தண் மலர் வேய்ந்து,
     வில் வகுப்புற்ற நல் வாங்கு குடச் சூல்
10  அம் சிலம்பு ஒடுக்கி அஞ்சினள் வந்து,
     துஞ்சு ஊர் யாமத்து முயங்கினள், பெயர்வோள்,
     ஆன்ற கற்பின் சான்ற பெரிய,
     அம் மா அரிவையோ அல்லள்; தெனாஅது
     ஆஅய் நல் நாட்டு அணங்குடைச் சிலம்பில்,
15  கவிரம் பெயரிய உரு கெழு கவாஅன்,
     நேர் மலர் நிறை சுனை உறையும்
     சூர்மகள் மாதோ என்னும் என் நெஞ்சே!


புணர்ந்து நீங்கிய தலைமகளது போக்கு நோக்கிய தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

குறிஞ்சி

பரணர்


199. தலைமகன் கூற்று

     கரை பாய் வெண் திரை கடுப்பப், பல உடன்,
     நிரை கால் ஒற்றலின், கல் சேர்பு உதிரும்
     வரை சேர் மராஅத்து ஊழ் மலர் பெயல் செத்து,
     உயங்கல் யானை நீர் நசைக்கு அலமரச்,
5   சிலம்பி வலந்த வறுஞ் சினை வற்றல்
     அலங்கல் உலவை அரி நிழல் அசைஇத்,
     திரங்குமரல் கவ்விய கையறு தொகுநிலை,
     அரம் தின் ஊசித் திரள் நுதி அன்ன,
     திண் நிலை எயிற்ற செந்நாய் எடுத்தலின்,
10  வளி முனைப் பூளையின் ஒய்யென்று அலறிய
     கெடுமான் இன நிரை தரீஇய, கலையே
     கதிர் மாய் மாலை ஆண் குரல் விளிக்கும்
     கடல் போல் கானம் பிற்பட, 'பிறர் போல்
     செல்வேம் ஆயின், எம் செலவு நன்று' என்னும்
15  ஆசை உள்ளம் அசைவின்று துரப்ப,
     நீ செலற்கு உரியை நெஞ்சே! வேய் போல்
     தடையின மன்னும், தண்ணிய, திரண்ட,
     பெருந் தோள் அரிவை ஒழிய, குடாஅது,
     இரும் பொன் வாகைப் பெருந்துறைச் செருவில்,
20  பொலம் பூண் நன்னன் பொருது களத்து ஒழிய,
     வலம் படு கொற்றம் தந்த வாய் வாள்,
     களங்காய்க் கண்ணி நார் முடிச் சேரல்
     இழந்த நாடு தந்தன்ன
     வளம் பெரிது பெறினும், வாரலென் யானே.


பொருள் கடைக்கூட்டிய நெஞ்சிற்குத் தலைமகன் சொல்லியது

பாலை

கல்லாடனார்


200. தோழி கூற்று

     நிலாவின் இலங்கு மணல் மலி மறுகில்,
     புலால் அம் சேரிப், புல் வேய் குரம்பை,
     ஊர் என உணராச் சிறுமையொடு, நீர் உடுத்து,
     இன்னா உறையுட்டு ஆயினும், இன்பம்
5   ஒரு நாள் உறைந்திசி னோர்க்கும், வழி நாள்,
     தம் பதி மறக்கும் பண்பின் எம் பதி
     வந்தனை சென்மோ வளை மேய் பரப்ப!
     பொம்மற் படு திரை கம்மென உடைதரும்
     மரன் ஓங்கு ஒரு சிறைப் பல பாராட்டி,
10  எல்லை எம்மொடு கழிப்பி, எல் உற,
     நல் தேர் பூட்டலும் உரியீர்; அற்றன்று,
     சேந்தனிர் செல்குவிர் ஆயின், யாமும்
     எம் வரை அளவையில் பெட்குவம்;
     நும் ஒப்பதுவோ? உரைத்திசின் எமக்கே.


தலைமகள் குறிப்பு அறிந்த தோழி தலைமகற்குக் குறை நயப்பக் கூறியது

நெய்தல்

உலோச்சனார்


201. தோழி கூற்று

அம்ம, வாழி தோழி! பொன்னின்
அவிர் எழில் நுடங்கும் அணி கிளர் ஓடை
வினை நவில் யானை விறற் போர்ப் பாண்டியன்
புகழ் மலி சிறப்பின் கொற்கை முன்துறை,
அவிர்கதிர் முத்தமொடு வலம்புரி சொரிந்து, 5
தழை அணிப் பொலிந்த கோடு ஏந்து அல்குல்
பழையர் மகளிர் பனித் துறைப் பரவ,
பகலோன் மறைந்த அந்தி ஆர் இடை,
உரு கெழு பெருங் கடல் உவவுக் கிளர்ந்தாங்கு,
அலரும் மன்று பட்டன்றே; அன்னையும் 10
பொருந்தாக் கண்ணள், வெய்ய உயிர்க்கும் என்று
எவன் கையற்றனை, இகுளை? சோழர்
வெண்ணெல் வைப்பின் நல் நாடு பெறினும்,
ஆண்டு அமைந்து உறைநர்அல்லர் முனாஅது
வான் புகு தலைய குன்றத்துக் கவாஅன், 15
பெருங் கை எண்கின் பேழ்வாய் ஏற்றை
இருள் துணிந்தன்ன குவவுடூ மயிர்க் குருளைத்
தோல் முலைப் பிணவொடு திளைக்கும்
வேனில் நீடிய சுரன் இறந்தோரே.


பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியது.

பாலை

மாமூலனார்


202. தோழி கூற்று

வயங்கு வெள் அருவிய குன்றத்துக் கவாஅன்,
கயந் தலை மடப் பிடி இனன் ஏமார்ப்ப,
புலிப் பகை வென்ற புண் கூர் யானை
கல்லகச் சிலம்பில் கை எடுத்து உயிர்ப்பின்,
நல் இணர் வேங்கை நறு வீ கொல்லன் 5
குருகு ஊது மிதி உலைப் பிதிர்வின் பொங்கி,
சிறு பல் மின்மினி போல, பல உடன்
மணி நிற இரும் புதல் தாவும் நாட!
யாமே அன்றியும் உளர்கொல் பானாள்,
உத்தி அரவின் பைத் தலை துமிய, 10
உர உரும் உரறும் உட்கு வரு நனந்தலை,
தவிர்வு இல் உள்ளமொடு எஃகு துணையாக,
கனை இருள் பரந்த கல் அதர்ச் சிறு நெறி
தேராது வரூஉம் நின்வயின்
ஆர் அஞர் அரு படர் நீந்துவோரே? 15


இரவுக் குறிக்கண் வந்து நீங்கும் தலைமகற்குத் தோழி சொல்லி வரைவு கடாயது.

குறிஞ்சி

ஆவூர்கிழார் மகனார் கண்ணனார்


203. நற்றாய் கூற்று

உவக்குநள்ஆயினும், உடலுநள்ஆயினும்,
யாய் அறிந்து உணர்க என்னார், தீ வாய்
அலர் வினை மேவல் அம்பற் பெண்டிர்,
இன்னள் இனையள், நின் மகள் என, பல் நாள்
எனக்கு வந்து உரைப்பவும், தனக்கு உரைப்பு அறியேன், 5
நாணுவள் இவள் என, நனி கரந்து உறையும்
யான் இவ் வறு மனை ஒழிய, தானே,
அன்னை அறியின், இவண் உறை வாழ்க்கை
எனக்கு எளிது ஆகல் இல் என, கழற் கால்
மின் ஒளிர் நெடு வேல் இளையோன் முன்னுற, 10
பல் மலை அருஞ் சுரம் போகிய தனக்கு, யான்
அன்னேன் அன்மை நன் வாயாக,
மான் அதர் மயங்கிய மலைமுதல் சிறு நெறி
வெய்து இடையுறாஅது எய்தி, முன்னர்ப்
புல்லென் மா மலைப் புலம்பு கொள் சீறூர், 15
செல் விருந்து ஆற்றி, துச்சில் இருத்த,
நுனை குழைத்து அலமரும் நொச்சி
மனை கெழு பெண்டு யான் ஆகுகமன்னே!


மகட் போக்கிய தாய் சொல்லியது.

பாலை

கபிலர்


204. தலைமகன் கூற்று

உலகு உடன் நிழற்றிய தொலையா வெண்குடை,
கடல் போல் தானை, கலிமா, வழுதி
வென்று அமர் உழந்த வியன் பெரும் பாசறைச்
சென்று, வினை முடித்தனம்ஆயின், இன்றே
கார்ப் பெயற்கு எதிரிய காண்தகு புறவில், 5
கணம் கொள் வண்டின் அம் சிறைத் தொழுதி
மணம் கமழ் முல்லை மாலை ஆர்ப்ப,
உதுக்காண் வந்தன்று பொழுதே; வல் விரைந்து,
செல்க, பாக! நின் நல் வினை நெடுந் தேர்
வெண்ணெல் அரிநர் மடி வாய்த் தண்ணுமை 10
பல் மலர்ப் பொய்கைப் படு புள் ஓப்பும்
காய் நெல் படப்பை வாணன் சிறுகுடித்
தண்டலை கமழும் கூந்தல்,
ஒண் தொடி மடந்தை தோள் இணை பெறவே.


வினை முற்றிய தலைமகன் தேர்ப்பாகற்குச் சொல்லியது.

முல்லை

மதுரைக் காமக்கணி நப்பாலத்தனார்


205. தலைவி கூற்று

உயிர் கலந்து ஒன்றிய தொன்று படு நட்பின்
செயிர் தீர் நெஞ்சமொடு செறிந்தோர் போல,
தையல்! நின் வயின் பிரியலம் யாம் எனப்
பொய் வல் உள்ளமொடு புரிவு உணக் கூறி,
துணிவு இல் கொள்கையர் ஆகி, இனியே 5
நோய் மலி வருத்தமொடு நுதல் பசப்புபூர,
நாம் அழ, துறந்தனர் ஆயினும், தாமே
வாய்மொழி நிலைஇய சேண் விளங்கு நல் இசை
வளம் கெழு கோசர் விளங்கு படை நூறி,
நிலம் கொள வெஃகிய பொலம் பூண் கிள்ளி, 10
பூ விரி நெடுங் கழி நாப்பண், பெரும் பெயர்க்
காவிரிப் படப்பைப் பட்டினத்தன்ன
செழு நகர் நல் விருந்து அயர்மார், ஏமுற
விழு நிதி எளிதினின் எய்துகதில்ல
மழை கால் அற்சிரத்து மால் இருள் நீங்கி, 15
நீடுஅமை நிவந்த நிழல் படு சிலம்பில்,
கடாஅ யானைக் கவுள் மருங்கு உறழ
ஆம் ஊர்பு இழிதரு காமர் சென்னி,
புலி உரி வரி அதள் கடுப்ப, கலி சிறந்து,
நாட் பூ வேங்கை நறு மலர் உதிர, 20
மேக்கு எழு பெருஞ் சினை ஏறி, கணக் கலை
கூப்பிடூஉ உகளும் குன்றகச் சிறு நெறிக்
கல் பிறங்கு ஆர் இடை விலங்கிய
சொல் பெயர் தேஎத்த சுரன் இறந்தோரே


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைவி வற்புறுக்கும் தோழிக்குச் சொல்லியது.

பாலை

நக்கீரர்


206. தலைமகள் கூற்று

என் எனப்படும்கொல் தோழி! நல் மகிழ்ப்
பேடிப் பெண் கொண்டு ஆடுகை கடுப்ப,
நகுவரப் பணைத்த திரி மருப்பு எருமை
மயிர்க் கவின் கொண்ட மாத் தோல் இரும் புறம்,
சிறு தொழில் மகாஅர் ஏறி, சேணோர்க்குத் 5
துறுகல் மந்தியின் தோன்றும் ஊரன்,
மாரி ஈங்கை மாத் தளிர் அன்ன
அம் மா மேனி, ஆய்இழை, மகளிர்
ஆரம் தாங்கிய அலர்முலை ஆகத்து
ஆராக் காதலொடு தார் இடை குழைய, 10
முழவு முகம் புலரா விழவுடை வியல் நகர்,
வதுவை மேவலன் ஆகலின், அது புலந்து,
அடுபோர் வேளிர் வீரை முன்துறை,
நெடு வெள் உப்பின் நிரம்பாக் குப்பை,
பெரு பெயற்கு உருகியாஅங்கு, 15
துஇதிருந்ழை நெகிழ்ந்தன, தட மென் தோளே?


வாயில் வேண்டிச் சென்ற விறலிக்குத் தலைமகள் வாயில் மறுத்தது.

மருதம்

மதுரை மருதன் இளநாகனார்


207. நற்றாய் கூற்று

அணங்குடை முந்நீர் பரந்த செறுவின்
உணங்கு திறம் பெயர்ந்த வெண் கல் அமிழ்தம்
குட புல மருங்கின் உய்ம்மார், புள் ஓர்த்துப்
படை அமைத்து எழுந்த பெருஞ் செய் ஆடவர்
நிரைப் பரப் பொறைய நரைப் புறக் கழுதைக் 5
குறைக் குளம்பு உதைத்த கல் பிறழ் இயவின்,
வெஞ் சுரம் போழ்ந்த, அஞ்சுவரு கவலை,
மிஞிறு ஆர் கடாஅம் கரந்து விடு கவுள,
வெயில் தின வருந்திய, நீடு மருப்பு ஒருத்தல்
பிணர் அழி பெருங் கை புரண்ட கூவல் 10
தெண் கண் உவரிக் குறைக் குட முகவை,
அறனிலாளன் தோண்ட, வெய்து உயிர்த்து,
பிறைநுதல் வியர்ப்ப, உண்டனள்கொல்லோ
தேம் கலந்து அளைஇய தீம் பால் ஏந்திக்
கூழை உளர்ந்து மோழைமை கூறவும், 15
மறுத்த சொல்லள் ஆகி,
வெறுத்த உள்ளமொடு உண்ணாதோளே?


மகட் போக்கிய தாய் சொல்லியது.

பாலை

மதுரை எழுத்தாளன் சேந்தம்பூதனார்


208. தலைமகன் கூற்று

யாம இரவின் நெடுங் கடை நின்று,
தேம் முதிர் சிமையக் குன்றம் பாடும்
நுண் கோல் அகவுநர் வேண்டின், வெண் கோட்டு
அண்ணல் யானை ஈயும் வண் மகிழ்
வெளியன் வேண்மான் ஆஅய் எயினன், 5
அளி இயல் வாழ்க்கைப் பாழிப் பறந்தலை,
இழை அணி யானை இயல் தேர் மிஞிலியொடு
நண்பகல் உற்ற செருவில் புண் கூர்ந்து,
ஒள் வாள் மயங்கு அமர் வீழ்ந்தென, புள் ஒருங்கு
அம் கண் விசும்பின் விளங்கு ஞாயிற்று 10
ஒண் கதிர் தெறாமை, சிறகரின் கோலி,
நிழல் செய்து உழறல் காணேன், யான் எனப்
படுகளம் காண்டல்செல்லான், சினம் சிறந்து,
உரு வினை நன்னன், அருளான், கரப்ப,
பெரு விதுப்புற்ற பல் வேள் மகளிர் 15
குரூஉப் பூம் பைந் தார் அருக்கிய பூசல்,
வசை விடக் கடக்கும் வயங்கு பெருந் தானை
அகுதை கிளைதந்தாங்கு, மிகு பெயல்
உப்புச் சிறை நில்லா வெள்ளம் போல,
நாணு வரை நில்லாக் காமம் நண்ணி, 20
நல்கினள், வாழியர், வந்தே ஓரி
பல் பழப் பலவின் பயம் கெழு கொல்லிக்
கார் மலர் கடுப்ப நாறும்,
ஏர் நுண், ஓதி மாஅயோளே!


புணர்ந்து நீங்கும் தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது.

குறிஞ்சி

பரணர்


209. தோழி கூற்று

தோளும் தொல் கவின் தொலைந்தன; நாளும்
அன்னையும் அருந் துயர் உற்றனள்; அலரே,
பொன் அணி நெடுந் தேர்த் தென்னர் கோமான்,
எழு உறழ் திணி தோள் இயல் தேர்ச் செழியன்,
நேரா எழுவர் அடிப்படக் கடந்த 5
ஆலங்கானத்து ஆர்ப்பினும் பெரிது என,
ஆழல் வாழி, தோழி! அவரே,
மாஅல் யானை மறப் போர்ப் புல்லி
காம்புடை நெடு வரை வேங்கடத்து உம்பர்
அறை இறந்து அகன்றனர் ஆயினும், நிறை இறந்து 10
உள்ளார்ஆதலோ அரிதே செவ் வேல்
முள்ளூர் மன்னன் கழல்தொடிக் காரி
செல்லா நல் இசை நிறுத்த வல் வில்
ஓரிக் கொன்று சேரலர்க்கு ஈத்த
செவ் வேர்ப் பலவின் பயம் கெழு கொல்லி, 15
நிலை பெறு கடவுள் ஆக்கிய,
பலர் புகழ் பாவை அன்ன நின் நலனே.


பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகளைத் தோழி வற்புறீஇயது.

பாலை

கல்லாடனார்


210. தோழி கூற்று

குறியிறைக் குரம்பைக் கொலை வெம் பரதவர்
எறிஉளி பொருத ஏமுறு பெரு மீன்
புண் உமிழ் குருதி புலவுக் கடல் மறுப்பட,
விசும்பு அணி வில்லின் போகி, பசும் பிசிர்த்
திரை பயில் அழுவம் உழக்கி, உரன் அழிந்து, 5
நிரைதிமில் மருங்கில் படர்தரும் துறைவன்,
பானாள் இரவில், நம் பணைத் தோள் உள்ளி,
தான் இவண் வந்த காலை, நம் ஊர்க்
கானல்அம் பெருந் துறை, கவின் பாராட்டி,
ஆனாது புகழ்ந்திசினோனே; இனி, தன் 10
சாயல் மார்பின் பாயல் மாற்றி,
கைதை அம் படு சினைக் கடுந் தேர் விலங்கச்
செலவு அரிது என்னும் என்பது
பல கேட்டனமால் தோழி! நாமே.


தோழி தலைமகன் சிறைப்புறமாக, தலைமகட்குச் சொல்லுவாளாய்ச் சொல்லியது.

நெய்தல்

உலோச்சனார்


211. தோழி கூற்று

கேளாய், எல்ல! தோழி! வாலிய
சுதை விரிந்தன்ன பல் பூ மராஅம்
பறை கண்டன்ன பா அடி நோன் தாள்
திண் நிலை மருப்பின் வயக் களிறு உரிஞுதொறும்,
தண் மழை ஆலியின் தாஅய், உழவர் 5
வெண்ணெல் வித்தின் அறைமிசை உணங்கும்
பனி படு சோலை வேங்கடத்து உம்பர்,
மொழி பெயர் தேஎத்தர் ஆயினும், நல்குவர்
குழியிடைக் கொண்ட கன்றுடைப் பெரு நிரை
பிடி படு பூசலின் எய்தாது ஒழிய,10
கடுஞ் சின வேந்தன் ஏவலின் எய்தி,
நெடுஞ் சேண் நாட்டில் தலைத்தார்ப் பட்ட
கல்லா எழினி பல் எறிந்து அழுத்திய
வன்கண் கதவின் வெண்மணி வாயில்,
மத்தி நாட்டிய கல் கெழு பனித் துறை,15
நீர் ஒலித்தன்ன பேஎர்
அலர் நமக்கு ஒழிய, அழப் பிரிந்தோரே.


பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகளது வேறுபாடு கண்டு தோழி சொல்லியது.

பாலை

மாமூலனார்


212. தலைமகன் கூற்று

தா இல் நல் பொன் தைஇய பாவை
விண் தவழ் இள வெயிற் கொண்டு நின்றன்ன,
மிகு கவின் எய்திய, தொகுகுரல் ஐம்பால்,
கிளைஅரில் நாணற் கிழங்கு மணற்கு ஈன்ற
முளை ஓரன்ன முள் எயிற்றுத் துவர் வாய், 5
நயவன் தைவரும் செவ்வழி நல் யாழ்
இசை ஓர்த்தன்ன இன் தீம் கிளவி,
அணங்கு சால் அரிவையை நசைஇ, பெருங் களிற்று
இனம் படி நீரின் கலங்கிய பொழுதில்,
பெறல் அருங் குரையள் என்னாய், வைகலும், 10
இன்னா அருஞ் சுரம் நீந்தி, நீயே
என்னை இன்னற் படுத்தனை; மின்னு வசிபு
உரவுக் கார் கடுப்ப மறலி மைந்துற்று,
விரவு மொழிக் கட்டூர் வேண்டுவழிக் கொளீஇ,
படை நிலா இலங்கும் கடல் மருள் தானை 15
மட்டு அவிழ் தெரியல் மறப் போர்க் குட்டுவன்
பொரு முரண் பெறாஅது விலங்கு சினம் சிறந்து,
செருச் செய் முன்பொடு முந்நீர் முற்றி,
ஓங்குதிரைப் பௌவம் நீங்க ஓட்டிய
நீர் மாண் எஃகம் நிறத்துச் சென்று அழுந்தக் 20
கூர் மதன் அழியரோ நெஞ்சே! ஆனாது
எளியள் அல்லோட் கருதி,
விளியா எவ்வம் தலைத் தந்தோயே.


அல்லகுறிப்பட்டு நீங்கும் தலைமகன் தன் நெஞ்சினை நெருங்கிச் சொல்லியது.

குறிஞ்சி

பரணர்


213. தோழி கூற்று

வினை நவில் யானை விறற் போர்த் தொண்டையர்
இன மழை தவழும் ஏற்று அரு நெடுங் கோட்டு
ஓங்கு வெள் அருவி வேங்கடத்து உம்பர்,
கொய்குழை அதிரல் வைகு புலர் அலரி
சுரி இரும் பித்தை சுரும்பு படச் சூடி, 5
இகல் முனைத் தரீஇய ஏறுடைப் பெரு நிரை
நனை முதிர் நறவின் நாட் பலி கொடுக்கும்
வால் நிணப் புகவின் வடுகர் தேஎத்து,
நிழற் கவின் இழந்த நீர் இல் நீள் இடை
அழல் அவிர் அருஞ் சுரம் நெடிய என்னாது, 10
அகறல் ஆய்ந்தனர்ஆயினும், பகல் செலப்
பல் கதிர் வாங்கிய படு சுடர் அமையத்துப்
பெரு மரம் கொன்ற கால் புகு வியன் புனத்து,
எரி மருள் கதிர திரு மணி இமைக்கும்
வெல்போர் வானவன் கொல்லிக் குட வரை 15
வேய் ஒழுக்கு அன்ன, சாய் இறைப் பணைத் தோள்
பெருங் கவின் சிதைய நீங்கி, ஆன்றோர்
அரும் பெறல் உலகம் அமிழ்தொடு பெறினும்,
சென்று, தாம் நீடலோஇலரே என்றும்
கலம் பெயக் கவிழ்ந்த கழல் தொடித் தடக் கை, 20
வலம் படு வென்றி வாய் வாள், சோழர்
இலங்கு நீர்க் காவிரி இழிபுனல் வரித்த
அறல் என நெறிந்த கூந்தல்,
உறல் இன் சாயலொடு ஒன்றுதல் மறந்தே.


பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகளைத் தோழி வற்புறீஇயது.

பாலை

தாயங்கண்ணனார்


214. தலைமகன் கூற்று

அகல் இரு விசும்பகம் புதையப் பாஅய்,
பகல் உடன் கரந்த, பல் கதிர், வானம்
இருங் களிற்று இன நிரை குளிர்ப்ப வீசி,
பெரும் பெயல் அழி துளி பொழிதல் ஆனாது;
வேந்தனும் வெம் பகை முரணி ஏந்துஇலை, 5
விடு கதிர் நெடு வேல் இமைக்கும் பாசறை,
அடு புகழ் மேவலொடு கண்படை இலனே;
அமரும் நம் வயினதுவே; நமர் என
நம் அறிவு தெளிந்த பொம்மல் ஓதி
யாங்கு ஆகுவள்கொல்தானே ஓங்குவிடைப் 10
படு சுவற் கொண்ட பகு வாய்த் தெள் மணி
ஆ பெயர் கோவலர் ஆம்பலொடு அளைஇ,
பையுள் நல் யாழ் செவ்வழி வகுப்ப,
ஆர் உயிர் அணங்கும் தெள் இசை
மாரி மாலையும் தமியள் கேட்டே? 15


பாசறைக்கண் தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது.

முல்லை

வடம வண்ணக்கன் பேரி சாத்தனார்


215. தோழி கூற்று

''விலங்கு இருஞ் சிமையக் குன்றத்து உம்பர்,
வேறு பல் மொழிய தேஎம் முன்னி,
வினை நசைஇப் பரிக்கும் உரன் மிகு நெஞ்சமொடு
புனை மாண் எஃகம் வல வயின் ஏந்தி,
செலல் மாண்பு உற்ற நும்வயின், வல்லே, 5
வலன் ஆக!'' என்றலும் நன்றுமன் தில்ல
கடுத்தது பிழைக்குவதுஆயின், தொடுத்த
கை விரல் கவ்வும் கல்லாக் காட்சி,
கொடுமரம் பிடித்த கோடா வன்கண்,
வடி நவில் அம்பின் ஏவல் ஆடவர், 10
ஆள் அழித்து உயர்த்த அஞ்சுவரு பதுக்கை,
கூர் நுதிச் செவ் வாய் எருவைச் சேவல்
படு பிணப் பைந் தலை தொடுவன குழீஇ,
மல்லல் மொசிவிரல் ஒற்றி, மணி கொண்டு,
வல் வாய்ப் பேடைக்குச் சொரியும் ஆங்கண், 15
கழிந்தோர்க்கு இரங்கும் நெஞ்சமொடு
ஒழிந்து இவண் உறைதல் ஆற்றுவோர்க்கே.


செலவு உணர்த்திய தோழி, தலைமகள் குறிப்பறிந்து, தலைமகனைச் செலவு அழுங்குவித்தது.

பாலை

இறங்கு குடிக் குன்ற நாடன்


216. பரத்தை கூற்று

''நாண் கொள் நுண் கோலின் மீன் கொள் பாண் மகள்
தான் புனல் அடைகரைப் படுத்த வராஅல்,
நார் அரி நறவு உண்டு இருந்த தந்தைக்கு,
வஞ்சி விறகின் சுட்டு, வாய் உறுக்கும்
தண் துறை ஊரன் பெண்டிர் எம்மைப் 5
பெட்டாங்கு மொழிப'' என்ப; அவ் அலர்ப்
பட்டனம்ஆயின், இனி எவன் ஆகியர்;
கடல் ஆடு மகளிர் கொய்த ஞாழலும்,
கழனி உழவர் குற்ற குவளையும்,
கடி மிளைப் புறவின் பூத்த முல்லையொடு, 10
பல் இளங் கோசர் கண்ணி அயரும்,
மல்லல் யாணர்ச் செல்லிக் கோமான்
எறிவிடத்து உலையாச் செறி சுரை வெள் வேல்
ஆதன் எழினி அரு நிறத்து அழுத்திய
பெருங் களிற்று எவ்வம் போல, 15
வருந்துபமாது, அவர் சேரி யாம் செலினே.


தலைமகட்குப் பாங்காயினார் கேட்பத், தனக்குப் பாங்காயினார்க்குப் பரத்தை சொல்லியது.

மருதம்

ஐயூர் முடவனார்


217. தலைமகள் கூற்று

''பெய்து புறந்தந்த பொங்கல் வெண் மழை,
எஃகு உறு பஞ்சித் துய்ப் பட்டன்ன,
துவலை தூவல் கழிய, அகல் வயல்
நீடு கழைக் கரும்பின் கணைக் கால் வான் பூக்
கோடைப் பூளையின் வாடையொடு துயல்வர, 5
பாசிலை பொதுளிய புதல்தொறும் பகன்றை
நீல் உண் பச்சை நிறம் மறைத்து அடைச்சிய
தோல் எறி பாண்டிலின் வாலிய மலர,
கோழிலை அவரைக் கொழு முகை அவிழ,
ஊழ் உறு தோன்றி ஒண் பூத் தளை விட, 10
புலம்தொறும் குருகினம் நரல, கல்லென
அகன்று உறை மகளிர் அணி துறந்து நடுங்க,
அற்சிரம் வந்தன்று; அமைந்தன்று இது என,
எப் பொருள் பெறினும், பிரியன்மினோ'' எனச்
செப்புவல் வாழியோ, துணையுடையீர்க்கே; 15
நல்காக் காதலர் நலன் உண்டு துறந்த
பாழ் படு மேனி நோக்கி, நோய் பொர,
இணர் இறுபு உடையும் நெஞ்சமொடு, புணர்வு வேட்டு,
எயிறு தீப் பிறப்பத் திருகி,
நடுங்குதும் பிரியின் யாம் கடு பனி உழந்தே. 20


பிரிவு உணர்த்திய தோழிக்குத் தலைமகள் ஆற்றாமை மீதூரச் சொல்லியது.

பாலை

கழார்க்கீரன் எயிற்றியார்


218. தோழி கூற்று

''கிளை பாராட்டும் கடு நடை வயக் களிறு
முளை தருபு ஊட்டி, வேண்டு குளகு அருத்த,
வாள் நிற உருவின் ஒளிறுபு மின்னி,
பரூஉ உறைப் பல் துளி சிதறி, வான் நவின்று,
பெரு வரை நளிர் சிமை அதிர வட்டித்து, 5
புயல் ஏறு உரைஇய வியல் இருள் நடு நாள்,
விறல் இழைப் பொலிந்த காண்பு இன் சாயல்,
தடைஇத் திரண்ட நின் தோள் சேர்பு அல்லதை,
படாஅவாகும், எம் கண்'' என, நீயும்,
''இருள் மயங்கு யாமத்து இயவுக் கெட விலங்கி, 10
வரி வயங்கு இரும் புலி வழங்குநர்ப் பார்க்கும்
பெரு மலை விடரகம் வர அரிது'' என்னாய்,
வர எளிதாக எண்ணுதி; அதனால்,
நுண்ணிதின் கூட்டிய படு மாண் ஆரம்
தண்ணிது கமழும் நின் மார்பு, ஒரு நாள் 15
அடைய முயங்கேம்ஆயின், யாமும்
விறல் இழை நெகிழச் சாஅய்தும்; அதுவே
அன்னை அறியினும் அறிக! அலர் வாய்
அம்பல் மூதூர் கேட்பினும் கேட்க!
வண்டு இறை கொண்ட எரி மருள் தோன்றியொடு, 20
ஒண் பூ வேங்கை கமழும்
தண் பெருஞ் சாரல் பகல் வந்தீமே!


தோழி தலைமகளை இடத்து உய்த்து வந்து, பகற்குறி நேர்ந்த வாய்பாட்டால், தலை மகனை வரைவு கடாயது.

குறிஞ்சி

கபிலர்


219. நற்றாய் கூற்று

சீர் கெழு வியன் நகர்ச் சிலம்பு நக இயலி,
ஓரை ஆயமொடு பந்து சிறிது எறியினும்,
''வாராயோ!'' என்று ஏத்தி, பேர் இலைப்
பகன்றை வால் மலர் பனி நிறைந்தது போல்
பால் பெய் வள்ளம் சால்கை பற்றி, 5
''என் பாடு உண்டனைஆயின், ஒரு கால்,
நுந்தை பாடும் உண்'' என்று ஊட்டி,
''பிறந்ததற்கொண்டும் சிறந்தவை செய்து, யான்
நலம் புனைந்து எடுத்த என் பொலந்தொடிக் குறுமகள்
அறனிலாளனொடு இறந்தனள், இனி'' என, 10
மறந்து அமைந்து இராஅ நெஞ்சம் நோவேன்
''பொன் வார்ந்தன்ன வை வால் எயிற்றுச்
செந்நாய் வெரீஇய புகர் உழை ஒருத்தல்
பொரி அரை விளவின் புன் புற விளை புழல்,
அழல் எறி கோடை தூக்கலின், கோவலர் 15
குழல் என நினையும் நீர் இல் நீள் இடை,
மடத் தகை மெலியச் சாஅய்,
நடக்கும்கொல்? என, நோவல் யானே.


மகட் போக்கிய தாய் சொல்லியது.

பாலை

கயமனார்


220. தோழி கூற்று

ஊரும் சேரியும் உடன் இயைந்து அலர் எழ,
தேரொடு மறுகியும், பணி மொழி பயிற்றியும்,
கெடாஅத் தீயின் உரு கெழு செல்லூர்,
கடாஅ யானைக் குழூஉச் சமம் ததைய,
மன் மருங்கு அறுத்த மழு வாள் நெடியோன் 5
முன் முயன்று அரிதினின் முடித்த வேள்வி,
கயிறு அரை யாத்த காண் தகு வனப்பின்,
அருங் கடி நெடுந் தூண் போல, யாவரும்
காணலாகா மாண் எழில் ஆகம்
உள்ளுதொறும் பனிக்கும் நெஞ்சினை, நீயே 10
நெடும் புற நிலையினை, வருந்தினைஆயின்,
முழங்கு கடல் ஓதம் காலைக் கொட்கும்,
பழம் பல் நெல்லின் ஊணூர் ஆங்கண்,
நோலா இரும் புள் போல, நெஞ்சு அமர்ந்து,
காதல் மாறாக் காமர் புணர்ச்சியின், 15
இருங் கழி முகந்த செங் கோல் அவ் வலை
முடங்கு புற இறவொடு இன மீன் செறிக்கும்
நெடுங் கதிர்க் கழனித் தண் சாய்க்கானத்து,
யாணர்த் தண் பணை உறும் என, கானல்
ஆயம் ஆய்ந்த சாய் இறைப் பணைத் தோள் 20
நல் எழில் சிதையா ஏமம்
சொல் இனித் தெய்ய, யாம் தெளியுமாறே.


இரவுக்குறி வந்து நீங்கும் தலைமகனை எதிர்ப்பட்டுத் தோழி சொல்லியது.

நெய்தல்

மதுரை மருதன் இளநாகனார்


221. தோழி கூற்று

நனை விளை நறவின் தேறல் மாந்தி,
புனை வினை நல் இல் தரு மணல் குவைஇ,
''பொம்மல் ஓதி எம் மகள் மணன்'' என,
வதுவை அயர்ந்தனர் நமரே; அதனால்,
புதுவது புனைந்த சேயிலை வெள் வேல், 5
மதி உடம்பட்ட மை அணற் காளை
வாங்கு சினை மலிந்த திரள் அரை மராஅத்து,
தேம் பாய் மெல் இணர் தளிரொடு கொண்டு, நின்
தண் நறு முச்சி புனைய, அவனொடு
கழை கவின் போகிய மழை உயர் நனந்தலை, 10
களிற்று இரை பிழைத்தலின், கய வாய் வேங்கை
காய் சினம் சிறந்து, குழுமலின் வெரீஇ,
இரும் பிடி இரியும் சோலை
அருஞ் சுரம் சேறல் அயர்ந்தனென், யானே.


தலைமகற்குப் போக்கு உடன்பட்ட தோழி தலைமகட்குப் போக்கு உடன்படச் சொல்லியது.

பாலை

கயமனார்


222. தோழி கூற்று

வான் உற நிவந்த நீல் நிறப் பெரு மலைக்
கான நாடன் உறீஇய நோய்க்கு, என்
மேனி ஆய் நலம் தொலைதலின், மொழிவென்;
முழவு முகம் புலராக் கலி கொள் ஆங்கண்,
கழாஅர்ப் பெருந் துறை விழவின் ஆடும், 5
ஈட்டு எழில் பொலிந்த ஏந்து குவவு மொய்ம்பின்,
ஆட்டன் அத்தி நலன் நயந்து உரைஇ,
தாழ் இருங் கதுப்பின் காவிரி வவ்வலின்,
மாதிரம் துழைஇ, மதி மருண்டு அலந்த
ஆதிமந்தி காதலற் காட்டி, 10
படு கடல் புக்க பாடல்சால் சிறப்பின்
மருதி அன்ன மாண் புகழ் பெறீஇயர்,
சென்மோ வாழி, தோழி! பல் நாள்,
உரவு உரும் ஏறொடு மயங்கி,
இரவுப் பெயல் பொழிந்த ஈர்ந் தண் ஆறே. 15


தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழி தலைமகட்குச் சொல்லியது.

குறிஞ்சி

பரணர்


223. தோழி கூற்று

''பிரிதல் வல்லியர், இது, நத் துறந்தோர்
மறந்தும் அமைகுவர்கொல்?'' என்று எண்ணி,
ஆழல் வாழி, தோழி! கேழல்
வளை மருப்பு உறழும் முளை நெடும் பெருங் காய்
நனை முதிர் முருக்கின் சினை சேர் பொங்கர், 5
காய் சினக் கடு வளி எடுத்தலின், வெங் காட்டு
அழல் பொழி யானையின் ஐயெனத் தோன்றும்
நிழல் இல் ஓமை நீர் இல் நீள் இடை,
இறந்தனர்ஆயினும், காதலர் நம்வயின்
மறந்து கண்படுதல் யாவது புறம் தாழ் 10
அம் பணை நெடுந் தோள் தங்கி, தும்பி
அரியினம் கடுக்கும் சுரி வணர் ஐம்பால்
நுண் கேழ் அடங்க வாரி, பையுள் கெட,
நன் முகை அதிரல் போதொடு, குவளைத்
தண் நறுங் கமழ் தொடை வேய்ந்த, நின் 15
மண் ஆர் கூந்தல் மரீஇய துயிலே?


பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகளைத் தோழி வற்புறுத்தியது.

பாலை

பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ


224. தலைமகன் கூற்று

செல்க, பாக! எல்லின்று பொழுதே
வல்லோன் அடங்கு கயிறு அமைப்ப, கொல்லன்
விசைத்து வாங்கு துருத்தியின் வெய்ய உயிரா,
கொடு நுகத்து யாத்த தலைய, கடு நடை,
கால் கடுப்பு அன்ன கடுஞ் செலல் இவுளி, 5
பால் கடை நுரையின் பரூஉ மிதப்பு அன்ன,
வால் வெள் தெவிட்டல் வழி வார் நுணக்கம்
சிலம்பி நூலின் நுணங்குவன பாறி,
சாந்து புலர் அகலம் மறுப்ப, காண்தக,
புது நலம் பெற்ற வெய்து நீங்கு புறவில், 10
தெறி நடை மரைக் கணம் இரிய, மனையோள்
ஐது உணங்கு வல்சி பெய்து முறுக்கு உறுத்த
திரிமரக் குரல் இசை கடுப்ப, வரி மணல்
அலங்கு கதிர்த் திகிரி ஆழி போழ,
வரும்கொல் தோழி! நம் இன் உயிர்த் துணை என, 15
சில் கோல் எல் வளை ஒடுக்கி, பல் கால்
அருங் கடி வியல் நகர் நோக்கி,
வருந்துமால், அளியள் திருந்திழைதானே.


வினை முற்றிய தலைமகன் தேர்ப்பாகற்குச் சொல்லியது.

முல்லை

ஆவூர் மூலங்கிழார் மகனார் பெருந்தலைச் சாத்தனார்


225. தலைமகன் கூற்று

அன்பும், மடனும், சாயலும், இயல்பும்,
என்பு நெகிழ்க்கும் கிளவியும், பிறவும்,
ஒன்றுபடு கொள்கையொடு ஓராங்கு முயங்கி,
இன்றே இவணம் ஆகி, நாளை,
புதல் இவர் ஆடு அமை, தும்பி குயின்ற 5
அகலா அம் துளை, கோடை முகத்தலின்,
நீர்க்கு இயங்கு இன நிரைப் பின்றை வார் கோல்
ஆய்க் குழல் பாணியின் ஐது வந்து இசைக்கும்,
தேக்கு அமல் சோலைக் கடறு ஓங்கு அருஞ் சுரத்து,
யாத்த தூணித் தலை திறந்தவைபோல், 10
பூத்த இருப்பைக் குழை பொதி குவி இணர்
கழல் துளை முத்தின் செந் நிலத்து உதிர,
மழை துளி மறந்த அம் குடிச் சீறூர்ச்
சேக்குவம் கொலோ நெஞ்சே! பூப் புனை
புயல் என ஒலிவரும் தாழ் இருங் கூந்தல், 15
செறி தொடி முன்கை, நம் காதலி
அறிவு அஞர் நோக்கமும் புலவியும் நினைந்தே?


பொருள் கடைக்கூட்டிய நெஞ்சிற்குத் தலைமகன் சொல்லியது.

பாலை

எயினந்தை மகனார் இளங்கீரனார்


226. தோழி கூற்று

உணர்குவென்அல்லென்; உரையல் நின் மாயம்;
நாண் இலை மன்ற யாணர் ஊர!
அகலுள் ஆங்கண், அம் பகை மடிவை,
குறுந் தொடி, மகளிர் குரூஉப் புனல் முனையின்,
பழனப் பைஞ் சாய் கொழுதி, கழனிக் 5
கரந்தை அம் செறுவின் வெண் குருகு ஓப்பும்,
வல் வில் எறுழ்த் தோள், பரதவர் கோமான்,
பல் வேல் மத்தி, கழாஅர் முன்துறை,
நெடு வெண் மருதொடு வஞ்சி சாஅய,
விடியல் வந்த பெரு நீர்க் காவிரி, 10
தொடி அணி முன்கை நீ வெய்யோளொடு
முன் நாள் ஆடிய கவ்வை, இந் நாள்,
வலி மிகும் முன்பின் பாணனொடு, மலி தார்த்
தித்தன் வெளியன் உறந்தை நாள் அவைப்
பாடு இன் தெண் கிணைப் பாடு கேட்டு அஞ்சி, 15
போர் அடு தானைக் கட்டி
பொராஅது ஓடிய ஆர்ப்பினும் பெரிதே.


தலைமகற்குத் தோழி வாயில் மறுத்தது.

மருதம்

பரணர்


227. தோழி கூற்று (அ) தலைமகள் கூற்று

''நுதல் பசந்தன்றே; தோள் சாயினவே;
திதலை அல்குல் வரியும் வாடின;
என் ஆகுவள்கொல் இவள்?'' என, பல் மாண்
நீர் மலி கண்ணொடு நெடிது நினைந்து ஒற்றி,
இனையல் வாழி, தோழி! நனை கவுள் 5
காய் சினம் சிறந்த வாய் புகு கடாத்தொடு
முன் நிலை பொறாஅது முரணி, பொன் இணர்ப்
புலிக் கேழ் வேங்கைப் பூஞ் சினை புலம்ப,
முதல் பாய்ந்திட்ட முழு வலி ஒருத்தல்
செந் நிலப் படு நீறு ஆடி, செரு மலைந்து, 10
களம் கொள் மள்ளரின் முழங்கும் அத்தம்
பல இறந்து அகன்றனர் ஆயினும், நிலைஇ,
நோய் இலராக, நம் காதலர்! வாய் வாள்,
தமிழ் அகப்படுத்த இமிழ் இசை முரசின்,
வருநர் வரையாப் பெரு நாள் இருக்கை, 15
தூங்கல் பாடிய ஓங்கு பெரு நல் இசைப்
பிடி மிதி வழுதுணைப் பெரும் பெயர்த் தழும்பன்
கடி மதில் வரைப்பின் ஊணூர் உம்பர்,
விழு நிதி துஞ்சும் வீறு பெறு திரு நகர்,
இருங் கழிப் படப்பை மருங்கூர்ப் பட்டினத்து, 20
எல் உமிழ் ஆவணத்து அன்ன,
கல்லென் கம்பலை செய்து அகன்றோரே!


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியது; பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியதூஉம் ஆம்.

பாலை

நக்கீரர்


228. தோழி கூற்று

பிரசப் பல் கிளை ஆர்ப்ப, கல்லென
வரை இழி அருவி ஆரம் தீண்டித்
தண் என நனைக்கும் நளிர் மலைச் சிலம்பில்,
கண் என மலர்ந்த மா இதழ்க் குவளைக்
கல் முகை நெடுஞ் சுனை நம்மொடு ஆடி, 5
பகலே இனிது உடன் கழிப்பி, இரவே
செல்வர்ஆயினும், நன்றுமன் தில்ல
வான்கண் விரிந்த பகல் மருள் நிலவின்
சூரல் மிளைஇய சாரல் ஆர் ஆற்று,
ஓங்கல் மிசைய வேங்கை ஒள் வீப் 10
புலிப் பொறி கடுப்பத் தோன்றலின், கய வாய்
இரும் பிடி இரியும் சோலைப்
பெருங் கல் யாணர்த் தம் சிறுகுடியானே.


தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தலைமகட்குச் சொல்லுவாளாய், தோழி சொல்லியது.

குறிஞ்சி

அண்டர் மகன் குறுவழுதியார்


229. தலைமகள் கூற்று

பகல் செய் பல் கதிர்ப் பருதி அம் செல்வன்
அகல் வாய் வானத்து ஆழி போழ்ந்தென,
நீர் அற வறந்த நிரம்பா நீள் இடை,
கயந் தலைக் குழவிக் கவி உகிர் மடப் பிடி
குளகு மறுத்து உயங்கிய மருங்குல் பல உடன் 5
பாழ் ஊர்க் குரம்பையின் தோன்றும் ஆங்கண்,
நெடுஞ் சேண் இடைய குன்றம் போகி,
பொய்வலாளர் முயன்று செய் பெரும் பொருள்
நம் இன்று ஆயினும் முடிக, வல்லென,
பெருந் துனி மேவல்! நல்கூர் குறுமகள்! 10
நோய் மலிந்து உகுத்த நொசி வரல் சில் நீர்
பல் இதழ் மழைக் கண் பாவை மாய்ப்ப,
பொன் ஏர் பசலை ஊர்தர, பொறி வரி
நல் மா மேனி தொலைதல் நோக்கி,
இனையல் என்றி; தோழி! சினைய 15
பாசரும்பு ஈன்ற செம் முகை முருக்கினப்
போது அவிழ் அலரி கொழுதி தாது அருந்து,
அம் தளிர் மாஅத்து அலங்கல் மீமிசை,
செங் கண் இருங் குயில் நயவரக் கூஉம்
இன் இளவேனிலும் வாரார், 20
''இன்னே வருதும்'' எனத் தெளித்தோரே.


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகளை வற்புறுத்தும் தோழிக்குத் தலைமகள், வன்புறை எதிர் அழிந்து, சொல்லியது.

பாலை

மதுரைக் கூலவாணிகன் சீத்தலைச் சாத்தனார்


230. தலைமகன் கூற்று

''உறு கழி மருங்கின் ஓதமொடு மலர்ந்த
சிறு கரு நெய்தற் கண் போல் மா மலர்ப்
பெருந் தண் மாத் தழை இருந்த அல்குல்,
ஐய அரும்பிய சுணங்கின், வை எயிற்று,
மை ஈர் ஓதி, வாள் நுதல், குறுமகள்! 5
விளையாட்டு ஆயமொடு வெண் மணல் உதிர்த்த
புன்னை நுண் தாது பொன்னின் நொண்டு,
மனை புறந்தருதிஆயின், எனையதூஉம்,
இம் மனைக் கிழமை எம்மொடு புணரின்,
தீதும் உண்டோ, மாதராய்?'' என, 10
கடும் பரி நல் மான், கொடிஞ்சி நெடுந் தேர்
கை வல் பாகன் பையென இயக்க,
யாம் தற் குறுகினமாக, ஏந்து எழில்
அரி வேய் உண் கண் பனி வரல் ஒடுக்கி,
சிறிய இறைஞ்சினள், தலையே 15
பெரிய எவ்வம் யாம் இவண் உறவே.


தலைமகளைக் கண்ணுற்று நீங்கும் தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது.

நெய்தல்

மதுரை அறுவை வாணிகன் இளவேட்டனார்


231. தோழி கூற்று

''செறுவோர் செம்மல் வாட்டலும், சேர்ந்தோர்க்கு
உறும் இடத்து உவக்கும் உதவி ஆண்மையும்,
இல் இருந்து அமைவோர்க்கு இல், என்று எண்ணி,
நல் இசை வலித்த நாணுடை மனத்தர்
கொடு விற் கானவர் கணை இடத் தொலைந்தோர், 5
படு களத்து உயர்த்த மயிர்த் தலைப் பதுக்கைக்
கள்ளி அம் பறந்தலைக் களர்தொறும் குழீஇ,
உள்ளுநர்ப் பனிக்கும் ஊக்கு அருங் கடத்திடை
வெஞ் சுரம் இறந்தனர்ஆயினும், நெஞ்சு உருக
வருவர் வாழி, தோழி! பொருவர் 10
செல் சமம் கடந்த செல்லா நல் இசை,
விசும்பு இவர் வெண் குடை, பசும் பூட் பாண்டியன்
பாடு பெறு சிறப்பின் கூடல் அன்ன நின்
ஆடு வண்டு அரற்றும் முச்சித்
தோடு ஆர் கூந்தல் மரீஇயோரே. 15


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியது.

பாலை

மதுரை ஈழத்துப் பூதன் தேவனார்


232. தோழி கூற்று

காண் இனி வாழி, தோழி! பானாள்,
மழை முழங்கு அரவம் கேட்ட, கழை தின்,
மாஅல் யானை புலி செத்து வெரீஇ,
இருங் கல் விடரகம் சிலம்பப் பெயரும்
பெருங் கல் நாடன் கேண்மை, இனியே, 5
குன்ற வேலிச் சிறுகுடி ஆங்கண்,
மன்ற வேங்கை மண நாட் பூத்த
மணி ஏர் அரும்பின் பொன் வீ தாஅய்
வியல் அறை வரிக்கும் முன்றில், குறவர்
மனை முதிர் மகளிரொடு குரவை தூங்கும் 10
ஆர் கலி விழவுக் களம் கடுப்ப, நாளும்,
விரவுப் பூம் பலியொடு விரைஇ, அன்னை
கடியுடை வியல் நகர்க் காவல் கண்ணி,
''முருகு'' என வேலற் தரூஉம்.
பருவமாகப் பயந்தன்றால், நமக்கே. 15


தோழி தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தலைமகட்குச் சொல்லுவாளாய்,சொல்லியது.

குறிஞ்சி

கொடிமங்கலத்து வாதுளி நற்சேந்தனார்


233. தோழி கூற்று

அலமரல் மழைக் கண் மல்கு பனி வார, நின்
அலர் முலை நனைய, அழாஅல் தோழி!
எரி கவர்பு உண்ட கரி புறப் பெரு நிலம்
பீடு கெழு மருங்கின் ஓடு மழை துறந்தென,
ஊன் இல் யானை உயங்கும் வேனில், 5
மறப் படைக் குதிரை, மாறா மைந்தின்,
துறக்கம் எய்திய தொய்யா நல் இசை
முதியர்ப் பேணிய, உதியஞ் சேரல்
பெருஞ் சோறு கொடுத்த ஞான்றை, இரும் பல்
கூளிச் சுற்றம் குழீஇ இருந்தாங்கு, 10
குறியவும் நெடியவும் குன்று தலைமணந்த
சுரன் இறந்து அகன்றனர்ஆயினும், மிக நனி
மடங்கா உள்ளமொடு மதி மயக்குறாஅ,
பொருள்வயின் நீடலோஇலர் நின்
இருள் ஐங் கூந்தல் இன் துயில் மறந்தே. 15


பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியது.

பாலை

மாமூலனார்


234. தலைமகன் கூற்று

கார் பயம் பொழிந்த நீர் திகழ் காலை,
நுண் அயிர் பரந்த தண் அய மருங்கின்,
நிரை பறை அன்னத்து அன்ன, விரை பரிப்
புல் உளைக் கலிமா மெல்லிதின் கொளீஇய,
வள்பு ஒருங்கு அமையப் பற்றி, முள்கிய 5
பல் கதிர் ஆழி மெல் வழி அறுப்ப,
கால் என மருள, ஏறி, நூல் இயல்
கண் நோக்கு ஒழிக்கும் பண் அமை நெடுந் தேர்
வல் விரைந்து ஊர்மதி நல் வலம் பெறுந!
ததர் தழை முனைஇய தெறி நடை மடப் பிணை 10
ஏறு புணர் உவகைய ஊறு இல உகள,
அம் சிறை வண்டின் மென் பறைத் தொழுதி
முல்லை நறு மலர்த் தாது நயந்து ஊத,
எல்லை போகிய புல்லென் மாலை,
புறவு அடைந்திருந்த உறைவு இன் நல் ஊர், 15
கழி படர் உழந்த பனி வார் உண்கண்
நல் நிறம் பரந்த பசலையள்
மின் நேர் ஓதிப் பின்னுப் பிணி விடவே.


தலைமகன் தேர்ப்பாகற்குச் சொல்லியது.

முல்லை

பேயனார்


235. தலைமகள் கூற்று

அம்ம வாழி, தோழி! பொருள் புரிந்து
உள்ளார்கொல்லோ, காதலர்? உள்ளியும்,
சிறந்த செய்தியின் மறந்தனர்கொல்லோ?
பயன் நிலம் குழைய வீசி, பெயல் முனிந்து,
விண்டு முன்னிய கொண்டல் மா மழை 5
மங்குல் அற்கமொடு பொங்குபு துளிப்ப,
வாடையொடு நிவந்த ஆய் இதழ்த் தோன்றி
சுடர் கொள் அகலின் சுருங்கு பிணி அவிழ,
சுரி முகிழ் முசுண்டைப் பொதி அவிழ் வான் பூ
விசும்பு அணி மீனின் பசும் புதல் அணிய, 10
களவன் மண் அளைச் செறிய, அகல் வயல்
கிளை விரி கரும்பின் கணைக்கால் வான் பூ
மாரி அம் குருகின் ஈரிய குரங்க,
நனி கடுஞ் சிவப்பொடு நாமம் தோற்றி,
பனி கடி கொண்ட பண்பு இல் வாடை 15
மருளின் மாலையொடு அருள் இன்றி நலிய,
''நுதல் இறைகொண்ட அயல் அறி பசலையொடு
தொல் நலம் சிதையச் சாஅய்,
என்னள்கொல் அளியள்?'' என்னாதோரே.


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகள், ஆற்றாமை மீதூர, தோழிக்குச் சொல்லியது.

பாலை

கழார்க்கீரன் எயிற்றியார்


236. தலைமகள் கூற்று

மணி மருள் மலர முள்ளி அமன்ற,
துணி நீர், இலஞ்சிக் கொண்ட பெரு மீன்
அரி நிறக் கொழுங் குறை வௌவினர் மாந்தி,
வெண்ணெல் அரிநர் பெயர்நிலைப் பின்றை,
இடை நிலம் நெரிதரு நெடுங் கதிர்ப் பல் சூட்டுப் 5
பனி படு சாய்ப் புறம் பரிப்ப, கழனிக்
கருங் கோட்டு மாஅத்து அலங்கு சினைப் புதுப் பூ
மயங்கு மழைத் துவலையின் தாஅம் ஊரன்
காமம் பெருமை அறியேன், நன்றும்
உய்ந்தனென் வாழி, தோழி! அல்கல் 10
அணி கிளர் சாந்தின் அம் பட்டு இமைப்ப,
கொடுங் குழை மகளிரின் ஒடுங்கிய இருக்கை
அறியாமையின் அழிந்த நெஞ்சின்,
''ஏற்று இயல் எழில் நடைப் பொலிந்த மொய்ம்பின்,
தோட்டு இருஞ் சுரியல் மணந்த பித்தை, 15
ஆட்டன் அத்தியைக் காணீரோ?'' என
நாட்டின் நாட்டின், ஊரின் ஊரின்,
''கடல் கொண்டன்று'' என, ''புனல் ஒளித்தன்று'' என,
கலுழ்ந்த கண்ணள், காதலற் கெடுத்த
ஆதிமந்தி போல, 20
ஏதம் சொல்லி, பேது பெரிது உறலே.


ஆற்றாமை வாயிலாகப் புக்க தலைமகன் நீக்கத்துக்கண் புக்க தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது.

மருதம்

பரணர்


237. தோழி கூற்று

''புன் காற் பாதிரி அரி நிறத் திரள் வீ
நுண் கொடி அதிரலொடு நுணங்கு அறல் வரிப்ப,
அரவு எயிற்று அன்ன அரும்பு முதிர் குரவின்
தேன் இமிர் நறுஞ் சினைத் தென்றல் போழ,
குயில் குரல் கற்ற வேனிலும் துயில் துறந்து 5
இன்னா கழியும் கங்குல்'' என்று நின்
நல் மா மேனி அணி நலம் புலம்ப,
இனைதல் ஆன்றிசின் ஆயிழை! கனைதிறல்
செந் தீ அணங்கிய செழு நிணக் கொழுங் குறை
மென் தினைப் புன்கம் உதிர்த்த மண்டையொடு, 10
இருங் கதிர் அலமரும் கழனிக் கரும்பின்
விளை கழை பிழிந்த அம் தீம் சேற்றொடு,
பால் பெய் செந்நெற் பாசவல் பகுக்கும்
புனல் பொரு புதவின், உறந்தை எய்தினும்,
வினை பொருளாகத் தவிரலர் கடை சிவந்து 15
ஐய அமர்த்த உண்கண் நின்
வை ஏர் வால் எயிறு ஊறிய நீரே.


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகளைத் தோழி வற்புறீஇயது.

பாலை

தாயங்கண்ணனார்


238. தோழி கூற்று

மான்றமை அறியா மரம் பயில் இறும்பின்,
ஈன்று இளைப்பட்ட வயவுப் பிணப் பசித்தென,
மட மான் வல்சி தரீஇய, நடு நாள்,
இருள் முகைச் சிலம்பின், இரை வேட்டு எழுந்த
பணை மருள் எருத்தின் பல் வரி இரும் போத்து, 5
மடக் கண் ஆமான் மாதிரத்து அலற,
தடக் கோட்டு ஆமான் அண்ணல் ஏஎறு,
நனந்தலைக் கானத்து வலம் படத் தொலைச்சி,
இருங் கல் வியல் அறை சிவப்ப ஈர்க்கும்
பெருங் கல் நாட! பிரிதிஆயின், 10
மருந்தும் உடையையோ மற்றே இரப்போர்க்கு
இழை அணி நெடுந் தேர் களிறொடு என்றும்
மழை சுரந்தன்ன ஈகை, வண் மகிழ்,
கழல் தொடித் தடக் கை, கலிமான், நள்ளி
நளி முகை உடைந்த நறுங் கார் அடுக்கத்து, 15
போந்தை முழு முதல் நிலைஇய காந்தள்
மென் பிணி முகை அவிழ்ந்து அலர்ந்த
தண் கமழ் புது மலர் நாறும் நறு நுதற்கே?


இரவுக்குறி வந்த தலைமகற்குத் தோழி சொல்லியது.

குறிஞ்சி

கபிலர்


239. தலைமகன் கூற்று

அளிதோதானே; எவன் ஆவதுகொல்?
மன்றும் தோன்றாது; மரனும் மாயும்
''புலி என உலம்பும் செங் கண் ஆடவர்,
ஞெலியொடு பிடித்த வார் கோல் அம்பினர்,
எல் ஊர் எறிந்து, பல் ஆத் தழீஇய 5
விளி படு பூசல் வெஞ் சுரத்து இரட்டும்
வேறு பல் தேஎத்து ஆறு பல நீந்தி,
புள்ளித் தொய்யில், பொறி படு சுணங்கின்,
ஒள் இழை மகளிர் உயர் பிறை தொழூஉம்
புல்லென் மாலை, யாம் இவண் ஒழிய, 10
ஈட்டு அருங்குரைய பொருள்வயிற் செலினே,
நீட்டுவிர் அல்லிரோ, நெடுந்தகையீர்?'' என,
குறு நெடும் புலவி கூறி, நம்மொடு
நெருநலும் தீம் பல மொழிந்த
சிறு நல் ஒருத்தி பெரு நல் ஊரே! 15


பொருள்வயிற் பிரிந்து போகாநின்ற தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது.

பாலை

எயினந்தை மகன் இளங்கீரனார்


240. தோழி கூற்று

செவ் வீ ஞாழற் கருங் கோட்டு இருஞ் சினைத்
தனிப் பார்ப்பு உள்ளிய தண் பறை நாரை
மணிப் பூ நெய்தல் மாக் கழி நிவப்ப,
இனிப் புலம்பின்றே கானலும்; நளி கடல்
திரைச் சுரம் உழந்த திண் திமில் விளக்கில் 5
பல் மீன் கூட்டம் என்னையர்க் காட்டிய,
எந்தையும் செல்லுமார் இரவே; அந்தில்
அணங்குடைப் பனித் துறை கைதொழுது ஏத்தி,
யாயும் ஆயமோடு அயரும்; நீயும்,
தேம் பாய் ஓதி திரு நுதல் நீவி, 10
கோங்கு முகைத்தன்ன குவிமுலை ஆகத்து,
இன் துயில் அமர்ந்தனைஆயின், வண்டு பட
விரிந்த செருந்தி வெண் மணல் முடுக்கர்,
பூ வேய் புன்னை அம் தண் பொழில்,
வாவே தெய்ய, மணந்தனை செலற்கே. 15


தோழி இரவுக்குறி வந்த தலைமகற்குப் பகற்குறி நேர்ந்தது.

நெய்தல்

எழுஉப்பன்றி நாகன் குமரனார்


241. தலைமகள் கூற்று

''துனி இன்று இயைந்த துவரா நட்பின்
இனியர் அம்ம, அவர்'' என முனியாது
நல்குவர் நல்ல கூறினும், அல்கலும்,
பிரியாக் காதலொடு உழையர் ஆகிய
நமர்மன் வாழி, தோழி! உயர்மிசை 5
மூங்கில் இள முளை திரங்க, காம்பின்
கழை நரல் வியல் அகம் வெம்ப, மழை மறந்து
அருவி ஆன்ற வெருவரு நனந்தலை,
பேஎய் வெண் தேர் பெயல் செத்து ஓடி,
தாஅம் பட்ட தனி முதிர் பெருங் கலை 10
புலம் பெயர்ந்து உறைதல் செல்லாது, அலங்குதலை
விருந்தின் வெங் காட்டு வருந்தி வைகும்
அத்த நெல்லித் தீஞ் சுவைத் திரள் காய்
வட்டக் கழங்கின் தாஅய், துய்த் தலைச்
செம் முக மந்தி ஆடும் 15
நல் மர மருங்கின் மலை இறந்தோரே!


பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகள் வற்புறுத்தும் தோழிக்குச் சொல்லியது.

பாலை

காவன் முல்லைப் பூதனார்


242. தோழி கூற்று

அரும்பு முதிர் வேங்கை அலங்கல் மென் சினைச்
சுரும்பு வாய் திறந்த பொன் புரை நுண் தாது
மணி மருள் கலவத்து உறைப்ப, அணி மிக்கு
அவிர் பொறி மஞ்ஞை ஆடும் சோலை,
பைந் தாட் செந் தினைக் கொடுங் குரல் வியன் புனம், 5
செந் தார் கிள்ளை நம்மொடு கடிந்தோன்
பண்பு தர வந்தமை அறியாள், ''நுண் கேழ்
முறி புரை எழில் நலத்து என் மகள் துயர் மருங்கு
அறிதல் வேண்டும்'' என, பல் பிரப்பு இரீஇ,
அறியா வேலற் தரீஇ, அன்னை 10
வெறி அயர் வியன் களம் பொலிய ஏத்தி,
மறி உயிர் வழங்கா அளவை, சென்று யாம்,
செல வரத் துணிந்த, சேண் விளங்கு, எல் வளை
நெகிழ்ந்த முன் கை, நேர் இறைப் பணைத் தோள்,
நல் எழில் அழிவின் தொல் கவின் பெறீஇய, 15
முகிழ்த்து வரல் இள முலை மூழ்க, பல் ஊழ்
முயங்கல் இயைவதுமன்னோ தோழி!
நறை கால்யாத்த நளிர் முகைச் சிலம்பில்
பெரு மலை விடரகம் நீடிய சிறியிலைச்
சாந்த மென் சினை தீண்டி, மேலது 20
பிரசம் தூங்கும் சேண் சிமை
வரையக வெற்பன் மணந்த மார்பே!


தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழி தலைமகட்குச் சொல்லுவாளாய்ச் சொல்லியது.

குறிஞ்சி

பேரிசாத்தனார்


243. தலைமகள் கூற்று

அவரை ஆய் மலர் உதிர, துவரின
வாங்கு துளைத் துகிரின் ஈங்கை பூப்ப,
இறங்கு போது அவிழ்ந்த ஈர்ம் புதல் பகன்றைக்
கறங்கு நுண் துவலையின் ஊருழை அணிய,
பெயல் நீர் புது வரல் தவிர, சினை நேர்பு 5
பீள் விரிந்து இறைஞ்சிய பிறங்கு கதிர்க் கழனி
நெல் ஒலி பாசவல் துழைஇ, கல்லெனக்
கடிது வந்து இறுத்த கண் இல் வாடை!
''நெடிது வந்தனை'' என நில்லாது ஏங்கிப்
பல புலந்து உறையும் துணை இல் வாழ்க்கை 10
நம்வலத்து அன்மை கூறி, அவர் நிலை
அறியுநம் ஆயின், நன்றுமன் தில்ல;
பனி வார் கண்ணேம் ஆகி, இனி அது
நமக்கே எவ்வம் ஆகின்று;
அனைத்தால் தோழி! நம் தொல் வினைப் பயனே! 15


தலைமகன் பிரிவின்கண் வற்புறுத்தும் தோழிக்குத், தலைமகள் ''ஆற்றேன்'' என்பது படச் சொல்லியது.

பாலை

கொடியூர் கிழார் மகனார் நெய்தல் தத்தனார்


244. தலைமகன் கூற்று

பசை படு பச்சை நெய் தோய்த்தன்ன
சேய் உயர் சினைய மாச் சிறைப் பறவை
பகல் உறை முது மரம் புலம்பப் போகி,
முகை வாய் திறந்த நகை வாய் முல்லை
கடிமகள் கதுப்பின் நாறி, கொடிமிசை 5
வண்டினம் தவிர்க்கும் தண் பதக் காலை
வரினும், வாரார்ஆயினும், ஆண்டு அவர்க்கு
இனிதுகொல், வாழி தோழி? என, தன்
பல் இதழ் மழைக் கண் நல்லகம் சிவப்ப,
அருந் துயர் உடையள் இவள் என விரும்பிப் 10
பாணன் வந்தனன், தூதே; நீயும்
புல் ஆர் புரவி, வல் விரைந்து, பூட்டி,
நெடுந் தேர் ஊர்மதி, வலவ!
முடிந்தன்று அம்ம, நாம் முன்னிய வினையே!


வினை முற்றிய தலைமகன் தேர்ப்பாகற்குச் சொல்லியது.

முல்லை

மதுரை அளக்கர் ஞாழார் மகனார் மள்ளனார்


245. தலைமகன் கூற்று

''உயிரினும் சிறந்த ஒண் பொருள் தருமார்
நன்று புரி காட்சியர் சென்றனர், அவர்'' என
மனை வலித்து ஒழியும் மதுகையள் ஆதல்
நீ நற்கு அறிந்தனைஆயின், நீங்கி,
மழை பெயல் மறந்த கழை திரங்கு இயவில், 5
செல் சாத்து எறியும் பண்பு இல் வாழ்க்கை
வல் வில் இளையர் தலைவர், எல் உற,
வரி கிளர் பணைத் தோள், வயிறு அணி திதலை,
அரியலாட்டியர் அல்கு மனை வரைப்பில்,
மகிழ் நொடை பெறாஅராகி, நனை கவுள் 10
கான யானை வெண் கோடு சுட்டி,
மன்று ஓடு புதல்வன் புன் தலை நீவும்
அரு முனைப் பாக்கத்து அல்கி, வைகுற,
நிழல் படக் கவின்ற நீள்அரை இலவத்து
அழல் அகைந்தன்ன அலங்குசினை ஒண் பூக் 15
குழல் இசைத் தும்பி ஆர்க்கும் ஆங்கண்,
குறும் பொறை உணங்கும் ததர் வெள் என்பு
கடுங் கால் ஒட்டகத்து அல்கு பசி தீர்க்கும்
கல் நெடுங் கவலைய கானம் நீந்தி,
அம் மா அரிவை ஒழிய, 20
சென்மோ நெஞ்சம்! வாரலென் யானே.


பொருள் கடைக்கூட்டிய நெஞ்சினைக் கழறி, தலைமகன் சொல்லிச், செலவு அழுங்கியது.

பாலை

மதுரை மருதன் இளநாகனார்


246. தோழி கூற்று

பிணர் மோட்டு நந்தின் பேழ் வாய் ஏற்றை
கதிர் மூக்கு ஆரல் களவன் ஆக,
நெடு நீர்ப் பொய்கைத் துணையொடு புணரும்
மலி நீர் அகல் வயல் யாணர் ஊர!
போது ஆர் கூந்தல் நீ வெய்யோளொடு 5
தாது ஆர் காஞ்சித் தண் பொழில் அகல் யாறு
ஆடினை என்ப, நெருநை; அலரே
காய் சின மொய்ம்பின் பெரும் பெயர்க் கரிகால்
ஆர்கலி நறவின் வெண்ணிவாயில்,
சீர் கெழு மன்னர் மறலிய ஞாட்பின் 10
இமிழ் இசை முரசம் பொரு களத்து ஒழிய,
பதினொரு வேளிரொடு வேந்தர் சாய,
மொய் வலி அறுத்த ஞான்றை,
தொய்யா அழுந்தூர் ஆர்ப்பினும் பெரிதே.


தோழி தலைமகற்கு வாயில் மறுத்தது.

மருதம்

பரணர்


247. தலைமகள் கூற்று

மண்ணா முத்தம் ஒழுக்கிய வன முலை
நல் மாண் ஆகம் புலம்பத் துறந்தோர்
அருள் இலர் வாழி, தோழி! பொருள் புரிந்து,
இருங் கிளை எண்கின் அழல் வாய் ஏற்றை,
கருங் கோட்டு இருப்பை வெண் பூ முனையின், 5
பெருஞ் செம் புற்றின் இருந் தலை இடக்கும்
அரிய கானம் என்னார், பகை பட
முனை பாழ்பட்ட ஆங்கண், ஆள் பார்த்துக்
கொலை வல் யானை சுரம் கடி கொள்ளும்
ஊறு படு கவலைய ஆறு பல நீந்தி, 10
படு முடை நசைஇய பறை நெடுங் கழுத்தின்
பாறு கிளை சேக்கும் சேண் சிமைக்
கோடு உயர் பிறங்கல் மலை இறந்தோரே.


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகளது வேறுபாடு கண்டு,வேறுபட்ட தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது.

பாலை

மதுரை மருதங் கிழார் மகனார் பெருங்கண்ணனார்


248. தோழி கூற்று

நகை நீ கேளாய் தோழி! அல்கல்;
வய நாய் எறிந்து, வன் பறழ் தழீஇ,
இளையர் எய்துதல் மடக்கி, கிளையொடு
நால்முலைப் பிணவல் சொலிய கான் ஒழிந்து,
அரும் புழை முடுக்கர் ஆள் குறித்து நின்ற 5
தறுகட் பன்றி நோக்கி, கானவன்
குறுகினன் தொடுத்த கூர்வாய்ப் பகழி
மடை செலல் முன்பின் தன் படை செலச் செல்லாது,
''அரு வழி விலக்கும் எம் பெருவிறல் போன்ம்'' என,
எய்யாது பெயரும் குன்ற நாடன் 10
செறி அரில் துடக்கலின், பரீஇப் புரி அவிழ்ந்து,
ஏந்து குவவு மொய்ம்பின் பூச் சோர் மாலை,
ஏற்று இமிற் கயிற்றின், எழில் வந்து துயல்வர,
இல் வந்து நின்றோற் கண்டனள், அன்னை;
வல்லே என் முகம் நோக்கி, 15
''நல்லை மன்!'' என நகூஉப் பெயர்ந்தோளே.


இரவுக்குறிச் சிறைப்புறமாகத் தலைமகட்குச் சொல்லுவாளாய்,தலைமகன் கேட்ப, தோழி சொல்லியது.

குறிஞ்சி

கபிலர்


249. தலைமகள் கூற்று

அம்ம வாழி, தோழி! பல் நாள்
இவ் ஊர் அம்பல் எவனோ? வள் வார்
விசி பிணித்து யாத்த அரி கோல் தெண் கிணை
இன் குரல் அகவுநர் இரப்பின், நாடொறும்
பொன் கோட்டுச் செறித்து, பொலந்தார் பூட்டி, 5
சாந்தம் புதைத்த ஏந்து துளங்கு எழில் இமில்
ஏறு முந்துறுத்து, சால் பதம் குவைஇ,
நெடுந் தேர் களிற்றொடு சுரக்கும் கொடும் பூண்
பல் வேல் முசுண்டை வேம்பி அன்ன என்
நல் எழில் இள நலம் தொலையினும், நல்கார் 10
பல் பூங் கானத்து அல்கு நிழல் அசைஇ,
தோகைத் தூவித் தொடைத் தார் மழவர்
நாகு ஆ வீழ்த்து, திற்றி தின்ற
புலவுக் களம் துழைஇய துகள் வாய்க் கோடை
நீள் வரைச் சிலம்பின் இரை வேட்டு எழுந்த 15
வாள் வரி வயப் புலி தீண்டிய விளி செத்து,
வேறு வேறு கவலைய ஆறு பரிந்து, அலறி,
உழை மான் இன நிரை ஓடும்
கழை மாய் பிறங்கல் மலை இறந்தோரே.


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகளது வேறுபாடு கண்டு ஆற்றாளாகிய தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது.

பாலை

நக்கீரனார்


250. தோழி கூற்று

எவன் கொல்? வாழி, தோழி! மயங்கு பிசிர்
மல்கு திரை உழந்த ஒல்கு நிலைப் புன்னை
வண்டு இமிர் இணர நுண் தாது வரிப்ப,
மணம் கமழ் இள மணல் எக்கர்க் காண்வர,
கணம் கொள் ஆயமொடு புணர்ந்து விளையாட, 5
கொடுஞ்சி நெடுந் தேர் இளையரொடு நீக்கி,
தாரன், கண்ணியன், சேர வந்து, ஒருவன்,
வரி மனை புகழ்ந்த கிளவியன், யாவதும்
மறு மொழி பெறாஅன் பெயர்ந்தனன்; அதற்கொண்டு
அரும் படர் எவ்வமொடு பெருந் தோள் சாஅய், 10
அவ் வலைப் பரதவர் கானல் அம் சிறு குடி
வெவ் வாய்ப் பெண்டிர் கவ்வையின் கலங்கி,
இறை வளை நெகிழ்ந்த நம்மொடு
துறையும் துஞ்சாது, கங்குலானே!


தலைமகற்குக் குறை நேர்ந்த தோழி தலைமகட்குக் குறை நயப்பக் கூறியது.

நெய்தல்

செல்லூர் கிழார் மகனார் பெரும்பூதங்கொற்றனார்

© Om Namasivaya. All Rights Reserved.