Books / எட்டுத் தொகை நூல்கள்


அகநானூறு


51. தலைவன் கூற்று

     ஆள் வழக்கு அற்ற சுரத்திடைக் கதிர் தெற,
     நீள் எரி பரந்த நெடுந் தாள் யாத்து,
     போழ் வளி முழங்கும், புல்லென் உயர்சினை,
     முடை நசை இருக்கைப் பெடை முகம் நோக்கி,
5   ஊன் பதித்தன்ன வெருவரு செஞ் செவி
     எருவைச் சேவல் கரிபு சிறை தீய,
     வேனில் நீடிய வேய் உயர் நனந்தலை,
     நீ உழந்து எய்தும் செய்வினைப் பொருட் பிணி
     பல் இதழ் மழைக் கண் மாஅயோள்வயின்
10  பிரியின் புணர்வதுஆயின் பிரியாது,
     ஏந்து முலை முற்றம் வீங்க, பல் ஊழ்
     சேயிழை தெளிர்ப்பக் கவைஇ, நாளும்
     மனைமுதல் வினையொடும் உவப்ப,
     நினை மாண் நெஞ்சம்! நீங்குதல் மறந்தே.


பொருள்வயிற் பிரிவு கடைக்கூட்டிய நெஞ்சிற்குத் தலைமகன் சொல்லியது

பாலை

பெருந்தேவனார்


52. தலைவி கூற்று

     'வலந்த வள்ளி மரன் ஓங்கு சாரல்,
     கிளர்ந்த வேங்கைச் சேண் நெடும் பொங்கர்ப்
     பொன் நேர் புது மலர் வேண்டிய குறமகள்
     இன்னா இசைய பூசல் பயிற்றலின்,
5   "ஏ கல் அடுக்கத்து இருள் அளைச் சிலம்பின்
     ஆ கொள் வயப் புலி ஆகும் அஃது" எனத் தம்
     மலை கெழு சீறூர் புலம்ப, கல்லெனச்
     சிலையுடை இடத்தர் போதரும் நாடன்
     நெஞ்சு அமர் வியன் மார்பு உடைத்து என அன்னைக்கு
10  அறிவிப்பேம்கொல்? அறியலெம்கொல்?' என
     இருபாற் பட்ட சூழ்ச்சி ஒருபால்
     சேர்ந்தன்று வாழி, தோழி! 'யாக்கை
     இன் உயிர் கழிவது ஆயினும், நின் மகள்
     ஆய்மலர் உண்கண் பசலை
15  காம நோய்' எனச் செப்பாதீமே.


தலைமகள் வேறுபட்டமை அறிந்த செவிலித்தாய்க்கு, தோழி, 'அறத்தொடு நிற்றும்' என, தலைமகள் சொல்லியது

குறிஞ்சி

நொச்சிநியமங் கிழார்


53. தலைவி கூற்று

     அறியாய், வாழி தோழி! இருள் அற
     விசும்புடன் விளங்கும் விரை செலல் திகிரிக்
     கடுங் கதிர் எறித்த விடுவாய் நிறைய,
     நெடுங் கான் முருங்கை வெண் பூத் தாஅய்,
5   நீர் அற வறந்த நிரம்பா நீள் இடை,
     வள் எயிற்றுச் செந்நாய் வருந்து பசிப் பிணவொடு
     கள்ளிஅம் காட்ட கடத்திடை உழிஞ்சில்
     உள் ஊன் வாடிய சுரிமூக்கு நொள்ளை
     பொரி அரை புதைத்த புலம்பு கொள் இயவின்,
10  விழுத் தொடை மறவர் வில் இட வீழ்ந்தோர்
     எழுத்துடை நடுகல் இன் நிழல் வதியும்
     அருஞ் சுரக் கவலை நீந்தி, என்றும்,
     'இல்லோர்க்கு இல்' என்று இயைவது கரத்தல்
     வல்லா நெஞ்சம் வலிப்ப, நம்மினும்
15  பொருளே காதலர் காதல்;
     'அருளே காதலர்' என்றி, நீயே.


வற்புறுக்கும் தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது

பாலை

சீத்தலைச் சாத்தனார்


54. தலைவன் கூற்று

     விருந்தின் மன்னர் அருங்கலம் தெறுப்ப,
     வேந்தனும் வெம்பகை தணிந்தனன்; தீம் பெயற்
     காரும் ஆர்கலி தலையின்று. தேரும்
     ஓவத்தன்ன கோபச் செந் நிலம்,
5   வள் வாய் ஆழி உள் உறுபு உருள,
     கடவுக காண்குவம் - பாக! மதவு நடைத்
     தாம்பு அசை குழவி வீங்குசுரை மடிய,
     கனைஅல்அம் குரல காற் பரி பயிற்றி,
     படு மணி மிடற்ற பய நிரை ஆயம்
10  கொடு மடி உடையர் கோற் கைக் கோவலர்
     கொன்றைஅம் குழலர் பின்றைத் தூங்க,
     மனைமனைப் படரும் நனை நகு மாலை,
     தனக்கென வாழாப் பிறர்க்கு உரியாளன்
     பண்ணன் சிறுகுடிப் படப்பை நுண் இலைப்
15  புன் காழ் நெல்லிப் பைங்காய் தின்றவர்
     நீர் குடி சுவையின் தீவிய மிழற்றி,
     'முகிழ் நிலாத் திகழ்தரும் மூவாத் திங்கள்!
     பொன்னுடைத் தாலி என் மகன் ஒற்றி,
     வருகுவைஆயின், தருகுவென் பால்' என,
20  விலங்கு அமர்க் கண்ணள் விரல் விளி பயிற்றி,
     திதலை அல்குல் எம் காதலி
     புதல்வற் பொய்க்கும் பூங்கொடி நிலையே.


வினை முடித்து மீளும் தலைமகன் தேர்ப்பாகற்குச் சொல்லியது

முல்லை

மாற்றூர் கிழார் மகனார் கொற்றங் கொற்றனார்


55. தாய் கூற்று

     காய்ந்து செலற் கனலி கல் பகத் தெறுதலின்,
     ஈந்து குருகு உருகும் என்றூழ் நீள் இடை,
     உளி முக வெம் பரல் அடி வருத்துறாலின்,
     விளி முறை அறியா வேய் கரி கானம்,
5   வயக் களிற்று அன்ன காளையொடு என் மகள்
     கழிந்ததற்கு அழிந்தன்றோ இலெனே! ஒழிந்து யாம்
     ஊது உலைக் குருகின் உள் உயிர்த்து, அசைஇ,
     வேவது போலும் வெய்ய நெஞ்சமொடு
     கண்படை பெறேன், கனவ ஒண் படைக்
10  கரிகால் வளவனொடு வெண்ணிப் பறந்தலைப்
     பொருது புண் நாணிய சேரலாதன்
     அழி கள மருங்கின் வான் வடக்கிருந்தென,
     இன்னா இன் உரை கேட்ட சான்றோர்
     அரும் பெறல் உலகத்து அவனொடு செலீஇயர்,
15  பெரும்பிறிது ஆகியாங்கு பிரிந்து இவண்
     காதல் வேண்டி, எற் துறந்து
     போதல்செல்லா என் உயிரொடு புலந்தே.


புணர்ந்துடன் போன தலைமகட்கு இரங்கிய தாய் தெருட்டும் அயலிலாட்டியார்க்கு உரைத்தது

பாலை

மாமூலனார்


56. தலைவி கூற்று

     நகை ஆகின்றே தோழி! நெருநல்
     மணி கண்டன்ன துணி கயம் துளங்க,
     இரும்பு இயன்றன்ன கருங் கோட்டு எருமை,
     ஆம்பல் மெல் அடை கிழிய, குவளைக்
5   கூம்பு விடு பல் மலர் மாந்தி, கரைய
     காஞ்சி நுண் தாது ஈர்ம் புறத்து உறைப்ப,
     மெல்கிடு கவுள அல்குநிலை புகுதரும்
     தண் துறை ஊரன் திண் தார் அகலம்
     வதுவை நாள் அணிப் புதுவோர்ப் புணரிய,
10  பரிவொடு வரூஉம் பாணன் தெருவில்
     புனிற்றாப் பாய்ந்தெனக் கலங்கி, யாழ் இட்டு,
     எம் மனைப் புகுதந்தோனே; அது கண்டு
     மெய்ம்மலி உவகை மறையினென் எதிர்சென்று,
     'இம் மனை அன்று; அஃது உம் மனை' என்ற
15  என்னும் தன்னும் நோக்கி,
     மம்மர் நெஞ்சினோன் தொழுது நின்றதுவே.


பரத்தை மனைக்குச் செல்கின்ற பாணன் தன் மனைக்கு வந்தானாக, தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது

மருதம்

மதுரை அறுவை வாணிகன் இளவேட்டனார்


57. தலைவன் கூற்று

     சிறு பைந் தூவிச் செங் காற் பேடை
     நெடு நீர் வானத்து, வாவுப் பறை நீந்தி,
     வெயில் அவிர் உருப்பொடு வந்து, கனி பெறாஅது,
     பெறு நாள் யாணர் உள்ளிப், பையாந்து,
5   புகல் ஏக்கற்ற புல்லென் உலவைக்
     குறுங் கால் இற்றிப் புன் தலை நெடு வீழ்
     இரும் பிணர்த் துறுகல் தீண்டி, வளி பொர,
     பெருங் கை யானை நிவப்பின் தூங்கும்
     குன்ற வைப்பின் என்றூழ் நீள் இடை,
10  யாமே எமியம்ஆக, தாமே
     பசு நிலா விரிந்த பல் கதிர் மதியின்
     பெரு நல் ஆய் கவின் ஒரீஇ, சிறு பீர்
     வீ ஏர் வண்ணம் கொண்டன்றுகொல்லோ
     கொய் சுவற் புரவிக் கொடித் தேர்ச் செழியன்
15  முதுநீர் முன்துறை முசிறி முற்றி,
     களிறு பட எருக்கிய கல்லென் ஞாட்பின்
     அரும் புண் உறுநரின் வருந்தினள், பெரிது அழிந்து,
     பானாட் கங்குலும் பகலும்
     ஆனாது அழுவோள் ஆய் சிறு நுதலே?


பொருள்வயிற் பிரிந்த தலைமகன் கிழத்தியை நினைந்து சொல்லியது

பாலை

நக்கீரர்


58. தலைவி கூற்று

     இன் இசை உருமொடு கனை துளி தலைஇ,
     மன் உயிர் மடிந்த பானாட் கங்குல்,
     காடு தேர் வேட்டத்து விளிவு இடம் பெறாஅது,
     வரி அதள் படுத்த சேக்கை, தெரி இழைத்
5   தேன் நாறு கதுப்பின் கொடிச்சியர் தந்தை,
     கூதிர், இல் செறியும் குன்ற நாட!
     வனைந்து வரல் இள முலை ஞெமுங்க, பல் ஊழ்
     விளங்கு தொடி முன்கை வளைந்து புறம் சுற்ற,
     நின் மார்பு அடைதலின் இனிது ஆகின்றே
10  நும் இல் புலம்பின் நும் உள்ளுதொறும் நலியும்
     தண்வரல் அசைஇய பண்பு இல் வாடை
     பதம் பெறுகல்லாது இடம் பார்த்து நீடி,
     மனைமரம் ஒசிய ஒற்றிப்
     பலர் மடி கங்குல், நெடும் புறநிலையே.


சேட்படுத்து வந்த தலைமகற்குத் தலைமகள் சொல்லியது

குறிஞ்சி

மதுரைப் பண்ட வாணிகன் இளந்தேவனார்


59. தோழி கூற்று

     தண் கயத்து அமன்ற வண்டு படு துணை மலர்ப்
     பெருந் தகை இழந்த கண்ணினை, பெரிதும்
     வருந்தினை, வாழியர், நீயே! வடாஅது
     வண் புனல் தொழுநை வார் மணல் அகன் துறை,
5   அண்டர் மகளிர் தண் தழை உடீஇயர்
     மரம் செல மிதித்த மாஅல் போல,
     புன் தலை மடப் பிடி உணீஇயர், அம் குழை,
     நெடு நிலை யாஅம் ஒற்றி, நனை கவுள்
     படி ஞிமிறு கடியும் களிறே தோழி!
10  சூர் மருங்கு அறுத்த சுடர் இலை நெடு வேல்,
     சினம் மிகு முருகன் தண் பரங்குன்றத்து,
     அந்துவன் பாடிய சந்து கெழு நெடு வரை,
     இன் தீம் பைஞ் சுனை ஈரணிப் பொலிந்த
     தண் நறுங் கழுநீர்ச் செண் இயற் சிறுபுறம்
15  தாம் பாராட்டிய காலையும் உள்ளார்
     வீங்கு இறைப் பணைத் தோள் நெகிழ, சேய் நாட்டு
     அருஞ் செயற் பொருட்பிணி முன்னி, நப்
     பிரிந்து, சேண் உறைநர் சென்ற ஆறே.


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட கிழத்திக்குத் தோழி சொல்லியது

பாலை

மதுரை மருதன் இளநாகனார்


60. தோழி கூற்று

     பெருங் கடற் பரப்பில் சேயிறா நடுங்க,
     கொடுந் தொழில் முகந்த செங் கோல் அவ் வலை
     நெடுந் திமில் தொழிலொடு வைகிய தந்தைக்கு,
     உப்பு நொடை நெல்லின் மூரல் வெண் சோறு
5   அயிலை துழந்த அம் புளிச் சொரிந்து,
     கொழுமீன் தடியொடு குறுமகள் கொடுக்கும்
     திண் தேர்ப் பொறையன் தொண்டி அன்ன எம்
     ஒண் தொடி ஞெமுக்கா தீமோ தெய்ய;
     'ஊதை ஈட்டிய உயர் மணல் அடைகரை,
10  கோதை ஆயமொடு வண்டல் தைஇ,
     ஓரை ஆடினும் உயங்கும் நின் ஒளி' எனக்
     கொன்னும் சிவப்போள் காணின், வென் வேற்
     கொற்றச் சோழர் குடந்தை வைத்த
     நாடு தரு நிதியினும் செறிய
15  அருங் கடிப் படுக்குவள், அறன் இல் யாயே.


தலைமகற்குத் தோழி செறிப்பு அறிவுறீஇ, வரைவு கடாயது

நெய்தல்

குடவாயிற் கீரத்தனார்


61. தோழி கூற்று

     'நோற்றோர் மன்ற தாமே கூற்றம்
     கோளுற விளியார், பிறர் கொள விளிந்தோர்' எனத்
     தாள் வலம்படுப்பச் சேட் புலம் படர்ந்தோர்
     நாள் இழை நெடுஞ் சுவர் நோக்கி, நோய் உழந்து
5   ஆழல் வாழி, தோழி! தாழாது,
     உரும் எனச் சிலைக்கும் ஊக்கமொடு பைங் கால்
     வரி மாண் நோன் ஞாண் வன் சிலைக் கொளீஇ,
     அரு நிறத்து அழுத்திய அம்பினர் பலருடன்
     அண்ணல் யானை வெண் கோடு கொண்டு,
10  நறவு நொடை நெல்லின் நாள் மகிழ் அயரும்
     கழல் புனை திருந்துஅடிக் கள்வர் கோமான்
     மழ புலம் வணக்கிய மா வண் புல்லி
     விழவுடை விழுச் சீர் வேங்கடம் பெறினும்,
     பழகுவர் ஆதலோ அரிதே -முனாஅது
15  முழவு உறழ் திணி தோள் நெடு வேள் ஆவி
     பொன்னுடை நெடு நகர்ப் பொதினி அன்ன நின்
     ஒண் கேழ் வன முலைப் பொலிந்த
     நுண் பூண் ஆகம் பொருந்துதல் மறந்தே.


தலைமகன் பொருள்வயிற் பிரிய, வேறுபட்ட தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியது

பாலை

மாமூலனார்


62. தலைவன் கூற்று

     அயத்து வளர் பைஞ்சாய் முருந்தின் அன்ன
     நகைப் பொலிந்து இலங்கும் எயிறு கெழு துவர் வாய்,
     ஆகத்து அரும்பிய முலையள், பணைத் தோள்,
     மாத் தாட் குவளை மலர் பிணைத்தன்ன
5   மா இதழ் மழைக் கண், மாஅயோளொடு
     பேயும் அறியா மறை அமை புணர்ச்சி
     பூசல் துடியின் புணர்பு பிரிந்து இசைப்ப,
     கரந்த கரப்பொடு நாம் செலற்கு அருமையின்,
     கடும் புனல் மலிந்த காவிரிப் பேரியாற்று
10  நெடுஞ் சுழி நீத்தம் மண்ணுநள் போல,
     நடுங்கு அஞர் தீர முயங்கி, நெருநல்
     ஆகம் அடைதந் தோளே வென் வேற்
     களிறு கெழு தானைப் பொறையன் கொல்லி
     ஒளிறு நீர் அடுக்கத்து வியல்அகம் பொற்பக்
15  கடவுள் எழுதிய பாவையின்,
     மடவது மாண்ட மாஅயோளே.


அல்லகுறிப்பட்டுழி, தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

குறிஞ்சி

பரணர்


63. செவிலித்தாய் கூற்று

     கேளாய்; வாழியோ! மகளை! நின் தோழி,
     திரு நகர் வரைப்பகம் புலம்ப, அவனொடு
     பெரு மலை இறந்தது நோவேன்; நோவல்
     கடுங்கண் யானை நெடுங் கை சேர்த்தி,
5   முடங்கு தாள் உதைத்த பொலங் கெழு பூழி
     பெரும் புலர் விடியல் விரிந்து, வெயில் எறிப்ப,
     கருந் தாள் மிடற்ற செம் பூழ்ச் சேவல்
     சிறு புன் பெடையொடு குடையும் ஆங்கண்,
     அஞ்சுவரத் தகுந கானம் நீந்தி,
10  கன்று காணாது, புன் கண்ண, செவி சாய்த்து,
     மன்று நிறை பைதல் கூர, பல உடன்
     கறவை தந்த கடுங் கால் மறவர்
     கல்லென் சீறூர் எல்லியின் அசைஇ
     முதுவாய்ப் பெண்டின் செது காற் குரம்பை
15  மட மயில் அன்ன என் நடை மெலி பேதை
     தோள் துணையாகத் துயிற்றத் துஞ்சாள்,
     'வேட்டக் கள்வர் விசியுறு கடுங் கண்
     சேக் கோள் அறையும் தண்ணுமை
     கேட்குநள் கொல்?' எனக் கலுழும் என் நெஞ்சே.


தலைமகள் புணர்ந்துடன் செல்ல, செவிலி தன் மகளுக்குச் சொல்லியது

பாலை

கருவூர்க் கண்ணம் புல்லனார்


64. தலைவன் கூற்று

     களையும் இடனால் பாக! உளை அணி
     உலகு கடப்பன்ன புள் இயற் கலி மா
     வகை அமை வனப்பின் வள்பு நீ தெரிய,
     தளவுப் பிணி அவிழ்ந்த தண் பதப் பெரு வழி,
5   ஐது இலங்கு அகல் இலை நெய் கனி நோன் காழ்
     வெள் வேல் இளையர் வீங்கு பரி முடுக,
     செலவு நாம் அயர்ந்தனம்ஆயின், பெயல
     கடு நீர் வரித்த செந் நில மருங்கின்,
     விடு நெறி ஈர் மணல், வாரணம் சிதர,
10  பாம்பு உறை புற்றத்து ஈர்ம் புறம் குத்தி,
     மண்ணுடைக் கோட்ட அண்ணல் ஏஎறு
     உடன் நிலை வேட்கையின் மட நாகு தழீஇ,
     ஊர்வயின் பெயரும் பொழுதில், சேர்பு உடன்,
     கன்று பயிர் குரல, மன்று நிறை புகுதரும்
15  ஆ பூண் தெண் மணி ஐது இயம்பு இன் இசை
     புலம்பு கொள் மாலை கேட்டொறும்
     கலங்கினள் உறைவோள் கையறு நிலையே.


வினை முற்றி மீளும் தலைமகன் தேர்ப்பாகற்குச் சொல்லியது

முல்லை

ஆர்க்காடு கிழார் மகனார் வெள்ளைக் கண்ணத்தனார்


65. தோழி கூற்று

     உன்னம் கொள்கையொடு உளம் கரந்து உறையும்
     அன்னை சொல்லும் உய்கம்; என்னதூஉம்
     ஈரம் சேரா இயல்பின் பொய்ம்மொழிச்
     சேரிஅம் பெண்டிர் கௌவையும் ஒழிகம்;
5   நாடு கண் அகற்றிய உதியஞ்சேரற்
     பாடிச் சென்ற பரிசிலர் போல
     உவ இனி வாழி, தோழி! அவரே,
     பொம்மல் ஓதி! நம்மொடு ஒராங்குச்
     செலவு அயர்ந்தனரால் இன்றே மலைதொறும்
10  மால் கழை பிசைந்த கால் வாய் கூர் எரி,
     மீன் கொள் பரதவர் கொடுந் திமில் நளி சுடர்
     வான் தோய் புணரிமிசைக் கண்டாங்கு,
     மேவரத் தோன்றும் யாஅ உயர் நனந்தலை
     உயவல் யானை வெரிநுச் சென்றன்ன
15  கல் ஊர்பு இழிதரும் புல் சாய் சிறு நெறி,
     காடு மீக்கூறும் கோடு ஏந்து ஒருத்தல்
     ஆறு கடிகொள்ளும் அருஞ் சுரம்; 'பணைத் தோள்,
     நாறு ஐங் கூந்தல், கொம்மை வரி முலை,
     நிரை இதழ் உண்கண், மகளிர்க்கு
20  அரியவால்' என அழுங்கிய செலவே!


வேறுபட்ட தலைமகட்குத் தலைமகன் உடன்போக்கு வலித்தமை தோழி சொல்லியது

பாலை

மாமூலனார்


66. தலைவி கூற்று

     'இம்மை உலகத்து இசையொடும் விளங்கி,
     மறுமை உலகமும் மறு இன்று எய்துப,
     செறுநரும் விழையும் செயிர் தீர் காட்சிச்
     சிறுவர்ப் பயந்த செம்மலோர்' எனப்
5   பல்லோர் கூறிய பழமொழி எல்லாம்
     வாயே ஆகுதல் வாய்த்தனம் -தோழி!
     நிரை தார் மார்பன் நெருநல் ஒருத்தியொடு
     வதுவை அயர்தல் வேண்டி, புதுவதின்
     இயன்ற அணியன், இத் தெரு இறப்போன்
10  மாண் தொழில் மா மணி கறங்க, கடை கழிந்து,
     காண்டல் விருப்பொடு தளர்பு தளர்பு ஓடும்
     பூங் கண் புதல்வனை நோக்கி, 'நெடுந் தேர்
     தாங்குமதி, வலவ!' என்று இழிந்தனன்; தாங்காது,
     மணி புரை செவ் வாய் மார்பகம் சிவணப்
15  புல்லி, 'பெரும! செல் இனி, அகத்து' எனக்
     கொடுப்போற்கு ஒல்லான் கலுழ்தலின், 'தடுத்த
     மாநிதிக் கிழவனும் போன்ம்' என, மகனொடு
     தானே புகுதந்தோனே; யான் அது
     படுத்தனென் ஆகுதல் நாணி, இடித்து, 'இவற்
20  கலக்கினன் போலும், இக் கொடியோன்' எனச் சென்று
     அலைக்கும் கோலொடு குறுக, தலைக்கொண்டு
     இமிழ் கண் முழவின் இன் சீர் அவர் மனைப்
     பயிர்வன போல வந்து இசைப்பவும், தவிரான்,
     கழங்கு ஆடு ஆயத்து அன்று நம் அருளிய
25  பழங் கண்ணோட்டமும் நலிய,
     அழுங்கினன்அல்லனோ, அயர்ந்த தன் மணனே.


பரத்தையிற் பிரிந்த தலைமகற்கு வாயிலாய்ப் புக்க தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது

மருதம்

செல்லூர்க் கோசிகன் கண்ணனார்


67. தலைவி கூற்று

     யான் எவன் செய்கோ? தோழி! பொறி வரி
     வானம் வாழ்த்தி பாடவும், அருளாது
     உறை துறந்து எழிலி நீங்கலின், பறைபு உடன்,
     மரம் புல்லென்ற முரம்பு உயர் நனந்தலை,
5   அரம் போழ் நுதிய வாளி அம்பின்,
     நிரம்பா நோக்கின், நிரயம் கொண்மார்,
     நெல்லி நீளிடை எல்லி மண்டி,
     நல் அமர்க் கடந்த நாணுடை மறவர்
     பெயரும் பீடும் எழுதி, அதர்தொறும்
10  பீலி சூட்டிய பிறங்கு நிலை நடுகல்
     வேல் ஊன்று பலகை வேற்று முனை கடுக்கும்
     மொழி பெயர் தேஎம் தருமார், மன்னர்
     கழிப் பிணிக் கறைத்தோல் நிரை கண்டன்ன
     உவல் இடு பதுக்கை ஆள் உகு பறந்தலை,
15  'உரு இல் பேஎய் ஊராத் தேரொடு
     நிலம் படு மின்மினி போல, பல உடன்
     இலங்கு பரல் இமைக்கும்' என்ப நம்
     நலம் துறந்து உறைநர் சென்ற ஆறே!


பொருள்வயிற் பிரிந்தவழி வற்புறுத்தும் தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது

பாலை

நோய்பாடியார்


68. தோழி கூற்று

     'அன்னாய்! வாழி, வேண்டு அன்னை! நம் படப்பைத்
     தண் அயத்து அமன்ற கூதளம் குழைய,
     இன் இசை அருவிப் பாடும் என்னதூஉம்
     கேட்டியோ! வாழி, வேண்டு அன்னை! நம் படப்பை
5   ஊட்டியன்ன ஒண் தளிர்ச் செயலை
     ஓங்கு சினைத் தொடுத்த ஊசல், பாம்பு என,
     முழு முதல் துமிய உரும் எறிந்தன்றே;
     பின்னும் கேட்டியோ?' எனவும் அஃது அறியாள்,
     அன்னையும் கனை துயில் மடிந்தனள்; அதன்தலை
10  மன் உயிர் மடிந்தன்றால் பொழுதே காதலர்
     வருவர்ஆயின், 'பருவம் இது' எனச்
     சுடர்ந்து இலங்கு எல் வளை நெகிழ்ந்த நம்வயின்
     படர்ந்த உள்ளம் பழுது அன்றாக,
     வந்தனர் வாழி, தோழி! அந்தரத்து
15  இமிழ் பெயல் தலைஇய இனப் பல கொண்மூத்
     தவிர்வு இல் வெள்ளம் தலைத்தலை சிறப்ப,
     கன்று கால் ஒய்யும் கடுஞ் சுழி நீத்தம்
     புன் தலை மடப் பிடிப் பூசல் பல உடன்
     வெண் கோட்டு யானை விளி படத் துழவும்
20  அகல் வாய்ப் பாந்தட் படாஅர்ப்
     பகலும் அஞ்சும் பனிக் கடுஞ் சுரனே.


தலைமகன் இரவுக்குறி வந்தமை அறிந்த தோழி தலைமகட்குச் சொல்லியது

குறிஞ்சி

ஊட்டியார்


69. தோழி கூற்று

     ஆய்நலம் தொலைந்த மேனியும், மா மலர்த்
     தகை வனப்பு இழந்த கண்ணும், வகை இல
     வண்ணம் வாடிய வரியும், நோக்கி,
     ஆழல் ஆன்றிசின் நீயே. உரிதினின்
5   ஈதல் இன்பம் வெஃகி, மேவரச்
     செய் பொருள் திறவர் ஆகி, புல் இலைப்
     பராரை நெல்லி அம் புளித் திரள் காய்
     கான மட மரைக் கணநிரை கவரும்
     வேனில் அத்தம் என்னாது, ஏமுற்று,
10  விண் பொரு நெடுங் குடை இயல் தேர் மோரியர்
     பொன் புனை திகிரி திரிதரக் குறைத்த
     அறை இறந்து அகன்றனர்ஆயினும், எனையதூஉம்
     நீடலர் வாழி, தோழி! ஆடு இயல்
     மட மயில் ஒழித்த பீலி வார்ந்து, தம்
15  சிலை மாண் வல் வில் சுற்றி, பல மாண்
     அம்புடைக் கையர் அரண் பல நூறி,
     நன்கலம் தரூஉம் வயவர் பெருமகன்
     சுடர் மணிப் பெரும் பூண் ஆஅய் கானத்துத்
     தலை நாள் அலரின் நாறும் நின்
20  அலர் முலை ஆகத்து இன் துயில் மறந்தே.


'பொருள்வயிற் பிரிந்து நீட்டித்தான், தலைமகன்' எனக் கவன்ற தலைமகட்கு, 'வருவர்' என்பது படச் சொல்லித் தோழி ஆற்றுவித்தது

பாலை

உமட்டூர் கிழார் மகனார் பரங்கொற்றனார்


70. தோழி கூற்று

     கொடுந் திமிற் பரதவர் வேட்டம் வாய்த்தென,
     இரும் புலாக் கமழும் சிறுகுடிப் பாக்கத்துக்
     குறுங் கண் அவ் வலைப் பயம் பாராட்டி,
     கொழுங் கண் அயிலை பகுக்கும் துறைவன்
5   நம்மொடு புணர்ந்த கேண்மை முன்னே
     அலர் வாய்ப் பெண்டிர் அம்பல் தூற்ற,
     பலரும் ஆங்கு அறிந்தனர் மன்னே; இனியே
     வதுவை கூடிய பின்றை, புதுவது
     பொன் வீ ஞாழலொடு புன்னை வரிக்கும்
10  கானல் அம் பெருந் துறைக் கவினி மா நீர்ப்
     பாசடைக் கலித்த கணைக்கால் நெய்தல்
     விழவு அணி மகளிர் தழை அணிக் கூட்டும்
     வென் வேற் கவுரியர் தொல் முது கோடி
     முழங்கு இரும் பௌவம் இரங்கும் முன் துறை,
15  வெல்போர் இராமன் அரு மறைக்கு அவித்த
     பல் வீழ் ஆலம் போல,
     ஒலி அவிந்தன்று, இவ் அழுங்கல் ஊரே.


தலைமகன் வரைவு மலிந்தமை தோழி தலைமகட்குச் சொல்லியது

நெய்தல்

மதுரைத் தமிழ்க் கூத்தனார் கடுவன் மள்ளனார்


71. தோழி கூற்று

     நிறைந்தோர்த் தேரும் நெஞ்சமொடு, குறைந்தோர்
     பயன் இன்மையின் பற்று விட்டு, ஒரூஉம்
     நயன் இல் மாக்கள் போல, வண்டினம்
     சுனைப் பூ நீத்து, சினைப் பூப் படர,
5   மை இல் மான் இனம் மருள, பையென
     வெந்து ஆறு பொன்னின் அந்தி பூப்ப,
     ஐயறிவு அகற்றும் கையறு படரோடு
     அகல் இரு வானம் அம் மஞ்சு ஈன,
     பகல் ஆற்றுப்படுத்த பழங்கண் மாலை,
10  காதலர்ப் பிரிந்த புலம்பின் நோதக,
     ஆர் அஞர் உறுநர் அரு நிறம் சுட்டிக்
     கூர் எஃகு எறிஞரின் அலைத்தல் ஆனாது,
     எள் அற இயற்றிய நிழல் காண் மண்டிலத்து
     உள் ஊது ஆவியின் பைப்பய நுணுகி,
15  மதுகை மாய்தல் வேண்டும் பெரிது அழிந்து,
     இது கொல் வாழி, தோழி! என் உயிர்
     விலங்கு வெங் கடு வளி எடுப்பத்
     துளங்கு மரப் புள்ளின் துறக்கும் பொழுதே?


பொருள்வயிற் பிரிந்த இடத்து ஆற்றாளாய தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியது

பாலை

அந்தி இளங்கீரனார்


72. தலைவி கூற்று (அ) தோழி கூற்று

     இருள் கிழிப்பது போல் மின்னி, வானம்
     துளி தலைக்கொண்ட நளி பெயல் நடுநாள்,
     மின்மினி மொய்த்த முரவு வாய்ப் புற்றம்
     பொன் எறி பிதிரின் சுடர வாங்கி,
5   குரும்பி கெண்டும் பெருங்கை ஏற்றை
     இரும்பு செய் கொல் எனத் தோன்றும் ஆங்கண்,
     ஆறே அரு மரபினவே; யாறே
     சுட்டுநர்ப் பனிக்கும் சூருடை முதலைய;
     கழை மாய் நீத்தம் கல் பொருது இரங்க,
10  'அஞ்சுவம் தமியம்' என்னாது, மஞ்சு சுமந்து,
     ஆடுகழை நரலும் அணங்குடைக் கவாஅன்,
     ஈர் உயிர்ப் பிணவின் வயவுப் பசி களைஇய,
     இருங் களிறு அட்ட பெருஞ் சின உழுவை
     நாம நல்லராக் கதிர்பட உமிழ்ந்த
15  மேய் மணி விளக்கின் புலர ஈர்க்கும்
     வாள் நடந்தன்ன வழக்கு அருங் கவலை,
     உள்ளுநர் உட்கும் கல் அடர்ச் சிறு நெறி,
     அருள் புரி நெஞ்சமொடு எஃகு துணையாக
     வந்தோன் கொடியனும் அல்லன்; தந்த
20  நீ தவறு உடையையும் அல்லை; நின்வயின்
     ஆனா அரும் படர் செய்த
     யானே, தோழி! தவறு உடையேனே.


தலைமகன் இரவுக் குறிக்கண் சிறைப்புறத்தானாக, தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது; தோழி தலைமகட்குச் சொல்லியதூஉம் ஆம்

குறிஞ்சி

எருமை வெளியனார் மகனார் கடலனார்


73. தோழி கூற்று

     பின்னொடு முடித்த மண்ணா முச்சி
     நெய் கனி வீழ் குழல் அகப்படத் தைஇ;
     வெருகு இருள் நோக்கியன்ன கதிர் விடுபு
     ஒரு காழ் முத்தம் இடைமுலை விளங்க,
5   வணங்குறு கற்பொடு மடம் கொளச் சாஅய்,
     நின் நோய்த் தலையையும் அல்லை; தெறுவர
     'என் ஆகுவள்கொல், அளியள்தான்?' என,
     என் அழிபு இரங்கும் நின்னொடு யானும்
     ஆறு அன்று என்னா வேறு அல் காட்சி
10  இருவேம் நம் படர் தீர வருவது
     காணிய வம்மோ -காதல் அம் தோழி!
     கொடி பிணங்கு அரில இருள் கொள் நாகம்
     மடி பதம் பார்க்கும், வயமான் துப்பின்,
     ஏனல் அம் சிறுதினைச் சேணோன் கையதைப்
15  பிடிக் கை அமைந்த கனல் வாய்க் கொள்ளி
     விடு பொறிச் சுடரின் மின்னி, அவர்
     சென்ற தேஎத்து நின்றதால், மழையே.


தலைமகன் பொருள்வயிற் பிரிகின்றான், குறித்த பருவ வரவு கண்டு அழிந்த தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியது

பாலை

எருமை வெளியனார்


74. தலைவி கூற்று

     வினை வலம்படுத்த வென்றியொடு மகிழ் சிறந்து,
     போர் வல் இளையர் தாள் வலம் வாழ்த்த,
     தண் பெயல் பொழிந்த பைதுறு காலை,
     குருதி உருவின் ஒண் செம் மூதாய்
5   பெரு வழி மருங்கில் சிறு பல வரிப்ப,
     பைங் கொடி முல்லை மென் பதப் புது வீ
     வெண் களர் அரிமணல் நன் பல தாஅய்,
     வண்டு போது அவிழ்க்கும் தண் கமழ் புறவில்,
     கருங் கோட்டு இரலைக் காமர் மடப் பிணை
10  மருண்ட மான் நோக்கம் காண்தொறும், 'நின் நினைந்து
     "திண் தேர் வலவ! கடவு" எனக் கடைஇ,
     இன்றே வருவர்; ஆன்றிகம் பனி' என,
     வன்புறை இன் சொல் நன் பல பயிற்றும்
     நின் வலித்து அமைகுவென் மன்னோ அல்கல்
15  புன்கண் மாலையொடு பொருந்தி, கொடுங் கோற்
     கல்லாக் கோவலர் ஊதும்
     வல் வாய்ச் சிறு குழல் வருத்தாக் காலே!


தலைமகன் பிரிவின்கண் அழிந்த கிழத்தி வற்புறுத்தும் தோழிக்குச் சொல்லியது

முல்லை

மதுரைக் கவுணியன் பூதத்தனார்


75. தலைவன் கூற்று (அ) தோழி கூற்று

     "அருள் அன்று ஆக, ஆள்வினை, ஆடவர்
     பொருள்" என வலித்த பொருள் அல் காட்சியின்
     மைந்து மலி உள்ளமொடு துஞ்சல் செல்லாது,
     எரி சினம் தவழ்ந்த இருங் கடற்று அடைமுதல்
5   கரி குதிர் மரத்த கான வாழ்க்கை,
     அடு புலி முன்பின், தொடு கழல் மறவர்
     தொன்று இயல் சிறுகுடி மன்று நிழற் படுக்கும்
     அண்ணல் நெடு வரை, ஆம் அறப் புலர்ந்த
     கல் நெறிப் படர்குவர்ஆயின் நல் நுதல்,
10  செயிர் தீர் கொள்கை, சில் மொழி, துவர் வாய்,
     அவிர் தொடி முன்கை, ஆய்இழை, மகளிர்
     ஆரம் தாங்கிய அலர் முலை ஆகத்து,
     ஆராக் காதலொடு தாரிடைக் குழையாது
     சென்று படு விறற் கவின் உள்ளி, என்றும்
15  இரங்குநர் அல்லது, பெயர்தந்து, யாவரும்
     தருநரும் உளரோ, இவ் உலகத்தான்?' என-
     மாரி ஈங்கை மாத் தளிர் அன்ன
     அம் மா மேனி, ஐது அமை நுசுப்பின்;
     பல் காசு நிரைத்த, கோடு ஏந்து, அல்குல்;
20  மெல் இயல் குறுமகள்! புலந்து பல கூறி
     ஆனா நோயை ஆக, யானே
     பிரியச் சூழ்தலும் உண்டோ,
     அரிது பெறு சிறப்பின் நின்வயினானே?'


'பொருள்வயிற் பிரிவர்' என வேறுபட்ட தலைமகட்கு, 'பிரியார்' எனத் தோழி சொல்லியது

பாலை

மதுரைப் போத்தனார்


76. பரத்தை கூற்று

     மண் கனை முழவொடு மகிழ் மிகத் தூங்க,
     தண் துறை ஊரன் எம் சேரி வந்தென
     இன் கடுங் கள்ளின் அஃதை களிற்றொடு
     நன் கலன் ஈயும் நாள் மகிழ் இருக்கை
5   அவை புகு பொருநர் பறையின், ஆனாது,
     கழறுப என்ப, அவன் பெண்டிர்; 'அந்தில்,
     கச்சினன், கழலினன், தேம் தார் மார்பினன்,
     வகை அமைப் பொலிந்த, வனப்பு அமை, தெரியல்,
     சுரியல் அம் பொருநனைக் காண்டிரோ? என,
10  ஆதிமந்தி பேதுற்று இனைய,
     சிறை பறைந்து உரைஇச் செங்குணக்கு ஒழுகும்
     அம் தண் காவிரி போல,
     கொண்டு கை வலித்தல் சூழ்ந்திசின், யானே.


'தலைமகனை நயப்பித்துக் கொண்டாள்' என்று கழறக் கேட்ட பரத்தை, தலைமகட்குப் பாங்காயினார் கேட்ப சொல்லியது

மருதம்

பரணர்


77. தலைவன் கூற்று

     'நல் நுதல் பசப்பவும், ஆள்வினை தரீஇயர்,
     துன் அருங் கானம் துன்னுதல் நன்று' எனப்
     பின்னின்று சூழ்ந்தனை ஆயின், நன்று இன்னாச்
     சூழ்ந்திசின் வாழிய, நெஞ்சே! வெய்துற
5   இடி உமிழ் வானம் நீங்கி, யாங்கணும்
     குடி பதிப்பெயர்ந்த சுட்டுடை முது பாழ்,
     கயிறு பிணிக் குழிசி ஓலை கொண்மார்,
     பொறி கண்டு அழிக்கும் ஆவண மாக்களின்,
     உயிர் திறம் பெயர, நல் அமர்க் கடந்த
10  தறுகணாளர் குடர் தரீஇ, தெறுவர,
     செஞ் செவி எருவை, அஞ்சுவர இகுக்கும்
     கல் அதர்க் கவலை போகின், சீறூர்ப்
     புல் அரை இத்திப் புகர் படு நீழல்
     எல் வளி அலைக்கும், இருள் கூர் மாலை,
15  வானவன் மறவன், வணங்குவில் தடக் கை,
     ஆனா நறவின் வண் மகிழ், பிட்டன்
     பொருந்தா மன்னர் அருஞ் சமத்து உயர்த்த
     திருந்துஇலை எஃகம் போல,
     அருந் துயர் தரும், இவள் பனி வார் கண்ணே.


தலைமகன் பிரியக் கருதிய நெஞ்சிற்குச் சொல்லிச் செலவழுங்குவித்தது

பாலை

மருதன் இளநாகனார்


78. தோழி கூற்று

     'நனந்தலைக் கானத்து ஆளி அஞ்சி,
     இனம் தலைத்தரூஉம் எறுழ் கிளர் முன்பின்,
     வரி ஞிமிறு ஆர்க்கும், வாய் புகு, கடாத்து,
     பொறி நுதற் பொலிந்த வயக் களிற்று ஒருத்தல்
5   இரும் பிணர்த் தடக் கையின், ஏமுறத் தழுவ,
     கடுஞ்சூல் மடப் பிடி நடுங்கும் சாரல்,
     தேம் பிழி நறவின் குறவர் முன்றில்,
     முந்தூழ் ஆய் மலர் உதிர, காந்தள்
     நீடு இதழ் நெடுந் துடுப்பு ஒசிய, தண்ணென
10  வாடை தூக்கும் வருபனி அற்சிரம்,
     நம் இல் புலம்பின், தம் ஊர்த் தமியர்
     என் ஆகுவர்கொல் அளியர்தாம்?' என,
     எம் விட்டு அகன்ற சில் நாள், சிறிதும்,
     உள்ளியும் அறிதிரோ ஓங்குமலைநாட!
15  உலகுடன் திரிதரும் பலர் புகழ் நல் இசை
     வாய்மொழிக் கபிலன் சூழ, சேய் நின்று
     செழுஞ் செய்ந் நெல்லின் விளைகதிர் கொண்டு,
     தடந் தாள் ஆம்பல் மலரொடு கூட்டி,
     யாண்டு பல கழிய, வேண்டுவயிற் பிழையாது,
20  ஆள் இடூஉக் கடந்து, வாள் அமர் உழக்கி,
     ஏந்துகோட்டு யானை வேந்தர் ஓட்டிய,
     கடும் பரிப் புரவிக் கை வண் பாரி
     தீம் பெரும் பைஞ் சுனைப் பூத்த
     தேம் கமழ் புது மலர் நாறும் இவள் நுதலே?


களவுக் காலத்துப் பிரிந்து வந்த தலைமகற்குத் தோழி சொல்லியது

குறிஞ்சி

மதுரை நக்கீரனார்


79. தலைவன் கூற்று

     தோட் பதன் அமைத்த கருங் கை ஆடவர்
     கனை பொறி பிறப்ப நூறி, வினைப் படர்ந்து,
     கல்லுறுத்து இயற்றிய வல் உவர்ப் படுவில்,
     பார் உடை மருங்கின் ஊறல் மண்டிய
5   வன் புலம் துமியப் போகி, கொங்கர்
     படு மணி ஆயம் நீர்க்கு நிமிர்ந்து செல்லும்
     சேதா எடுத்த செந் நிலக் குரூஉத் துகள்
     அகல் இரு விசும்பின் ஊன்றித் தோன்றும்
     நனந்தலை அழுவம், நம்மொடு துணைப்ப,
10  'வல்லாங்கு வருதும்' என்னாது, அல்குவர
     வருந்தினை வாழி, என் நெஞ்சே! இருஞ் சிறை
     வளை வாய்ப் பருந்தின் வான் கட் பேடை,
     ஆடுதொறு கனையும் அவ் வாய்க் கடுந் துடிக்
     கொடு வில் எயினர் கோட் சுரம் படர,
15  நெடு விளி பயிற்றும் நிரம்பா நீள் இடை,
     கல் பிறங்கு அத்தம் போகி,
     நில்லாப் பொருட் பிணிப் பிரிந்த நீயே.


பொருள்வயிற் பிரிந்த தலைமகன் இடைச் சுரத்துத் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

பாலை

குடவாயிற் கீரத்தனார்


80. தோழி கூற்று

     கொடுந் தாள் முதலையொடு கோட்டுமீன் வழங்கும்
     இருங் கழி இட்டுச் சுரம் நீந்தி, இரவின்
     வந்தோய் மன்ற தண் கடற் சேர்ப்ப!
     நினக்கு எவன் அரியமோ, யாமே? எந்தை
5   புணர் திரைப் பரப்பகம் துழைஇத் தந்த
     பல் மீன் உணங்கற் படுபுள் ஓப்புதும்
     முண்டகம் கலித்த முதுநீர் அடைகரை
     ஒண் பல் மலர கவட்டு இலை அடும்பின்
     செங் கேழ் மென் கொடி ஆழி அறுப்ப,
10  இன மணிப் புரவி நெடுந் தேர் கடைஇ,
     மின் இலைப் பொலிந்த விளங்கு இணர் அவிழ் பொன்
     தண் நறும் பைந் தாது உறைக்கும்
     புன்னைஅம் கானல், பகல் வந்தீமே.


இரவுக்குறி வந்த தலைமகற்குத் தோழி சொல்லியது

நெய்தல்

மருங்கூர் கிழார் பெருங் கண்ணனார்


81. தோழி கூற்று

     நாள் உலா எழுந்த கோள் வல் உளியம்
     ஓங்குசினை இருப்பைத் தீம் பழம் முனையின்,
     புல் அளைப் புற்றின் பல் கிளைச் சிதலை
     ஒருங்கு முயன்று எடுத்த நனை வாய் நெடுங் கோடு,
5   இரும்பு ஊது குருகின், இடந்து, இரை தேரும்
     மண் பக வறந்த ஆங்கண், கண் பொரக்
     கதிர் தெற, கவிழ்ந்த உலறுதலை நோன் சினை
     நெறி அயல் மராஅம் ஏறி, புலம்பு கொள
     எறி பருந்து உயவும் என்றூழ் நீள் இடை
10  வெம் முனை அருஞ் சுரம் நீந்தி சிறந்த
     செம்மல் உள்ளம் துரத்தலின், கறுத்தோர்
     ஒளிறு வேல் அழுவம் களிறு படக் கடக்கும்
     மா வண் கடலன் விளங்கில் அன்ன, எம்
     மை எழில் உண்கண் கலுழ
15  ஐய! சேறிரோ, அகன்று செய் பொருட்கே?


பிரிவுணர்த்திய தலைமகற்கு, தோழி தலைமகள் குறிப்பறிந்து வந்து சொல்லியது

பாலை

ஆலம்பேரி சாத்தனார்


82. தலைவி கூற்று

     ஆடு அமைக் குயின்ற அவிர் துளை மருங்கின்
     கோடை அவ் வளி குழலிசை ஆக,
     பாடு இன் அருவிப் பனி நீர் இன் இசை
     தோடு அமை முழவின் துதை குரல் ஆக,
5   கணக் கலை இகுக்கும் கடுங் குரற் தூம்பொடு,
     மலைப் பூஞ் சாரல் வண்டு யாழ் ஆக,
     இன் பல் இமிழ் இசை கேட்டு, கலி சிறந்து,
     மந்தி நல் அவை மருள்வன நோக்க,
     கழை வளர் அடுக்கத்து, இயலி ஆடு மயில்
10  நனவுப் புகு விறலியின் தோன்றும் நாடன்
     உருவ வல் விற் பற்றி, அம்பு தெரிந்து,
     செருச் செய் யானை செல் நெறி வினாஅய்,
     புலர் குரல் ஏனற் புழையுடை ஒரு சிறை,
     மலர் தார் மார்பன், நின்றோற் கண்டோர்
15  பலர்தில், வாழி தோழி! அவருள்,
     ஆர் இருட் கங்குல் அணையொடு பொருந்தி,
     ஓர் யான் ஆகுவது எவன்கொல்,
     நீர் வார் கண்ணொடு, நெகிழ் தோளேனே?


தோழிக்குத் தலைவி அறத்தொடு நின்றது

குறிஞ்சி

கபிலர்


83. தலைவன் கூற்று

     வலம் சுரி மராஅத்துச் சுரம் கமழ் புது வீச்
     சுரி ஆர் உளைத் தலை பொலியச் சூடி,
     கறை அடி மடப் பிடி கானத்து அலற,
     களிற்றுக் கன்று ஒழித்த உவகையர், கலி சிறந்து,
5   கருங் கால் மராஅத்துக் கொழுங் கொம்பு பிளந்து,
     பெரும் பொழி வெண் நார் அழுந்துபடப் பூட்டி,
     நெடுங் கொடி நுடங்கும் நியம மூதூர்,
     நறவு நொடை நல் இல் புதவுமுதற் பிணிக்கும்
     கல்லா இளையர் பெருமகன் புல்லி
10  வியன் தலை நல் நாட்டு வேங்கடம் கழியினும்,
     சேயர் என்னாது, அன்பு மிகக் கடைஇ,
     எய்த வந்தனவால்தாமே நெய்தல்
     கூம்பு விடு நிகர் மலர் அன்ன
     ஏந்து எழில் மழைக் கண் எம் காதலி குணனே.


தலைமகன் இடைச் சுரத்துத் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

பாலை

கல்லாடனார்


84. தலைவன் கூற்று

     மலைமிசைக் குலைஇய உரு கெழு திருவில்
     பணை முழங்கு எழிலி பௌவம் வாங்கி,
     தாழ் பெயற் பெரு நீர், வலன் ஏர்பு, வளைஇ,
     மாதிரம் புதைப்பப் பொழிதலின், காண்வர
5   இரு நிலம் கவினிய ஏமுறுகாலை
     நெருப்பின் அன்ன சிறு கட் பன்றி,
     அயிர்க்கட் படாஅர்த் துஞ்சு, புறம் புதைய,
     நறு வீ முல்லை நாள் மலர் உதிரும்
     புறவு அடைந்திருந்த அரு முனை இயவின்
10  சீறூரோளே, ஒண்ணுதல்! யாமே,
     எரி புரை பல் மலர் பிறழ வாங்கி,
     அரிஞர் யாத்த அலங்கு தலைப் பெருஞ் சூடு
     கள் ஆர் வினைஞர் களம்தொறும் மறுகும்
     தண்ணடை தழீஇய கொடி நுடங்கு ஆர் எயில்
15  அருந் திறை கொடுப்பவும் கொள்ளான், சினம் சிறந்து,
     வினைவயின் பெயர்க்கும் தானை,
     புனைதார், வேந்தன் பாசறை யேமே!


தலைமகன் பாசறையிலிருந்து சொல்லியது

முல்லை

மதுரை எழுத்தாளன்


85. தோழி கூற்று

     'நல் நுதல் பசப்பவும், பெருந் தோள் நெகிழவும்,
     உண்ணா உயக்கமொடு உயிர் செலச் சாஅய்,
     இன்னம் ஆகவும், இங்கு நத் துறந்தோர்
     அறவர்அல்லர் அவர்' எனப் பல புலந்து,
5   ஆழல் வாழி, தோழி! 'சாரல்,
     ஈன்று நாள் உலந்த மெல் நடை மடப் பிடி,
     கன்று, பசி களைஇய, பைங் கண் யானை
     முற்றா மூங்கில் முளை தருபு, ஊட்டும்
     வென் வேல் திரையன் வேங்கட நெடு வரை,
10  நல் நாள் பூத்த நாகு இள வேங்கை
     நறு வீ ஆடிய பொறி வரி மஞ்ஞை
     நனைப் பசுங் குருந்தின் நாறு சினை இருந்து,
     துணைப் பயிர்ந்து அகவும் துணைதரு தண் கார்,
     வருதும், யாம்' எனத் தேற்றிய
15  பருவம்காண் அது; பாயின்றால் மழையே.


தலைமகன் பிரிய, வேறுபட்ட தலைமகளைத் தோழி வற்புறுத்தியது

பாலை

காட்டூர் கிழார் மகனார் கண்ணனார்


86. தலைவன் கூற்று

     உழுந்து தலைப்பெய்த கொழுங் களி மிதவை
     பெருஞ் சோற்று அமலை நிற்ப, நிரை கால்
     தண் பெரும் பந்தர்த் தரு மணல் ஞெமிரி
     மனை விளக்குறுத்து, மாலை தொடரி,
5   கனை இருள் அகன்ற கவின்பெறுகாலை;
     கோள் கால் நீங்கிய கொடு வெண் திங்கள்
     கேடு இல் விழுப் புகழ் நாள் தலை வந்தென,
     உச்சிக் குடத்தர், புத்தகல் மண்டையர்,
     பொது செய் கம்பலை முது செம் பெண்டிர்
10  முன்னவும் பின்னவும் முறை முறை தரத்தர,
     புதல்வற் பயந்த திதலை அவ் வயிற்று
     வால் இழை மகளிர் நால்வர் கூடி,
     'கற்பினின் வழாஅ, நற் பல உதவிப்
     பெற்றோற் பெட்கும் பிணையை ஆக!' என,
15  நீரொடு சொரிந்த ஈர் இதழ் அலரி
     பல் இருங் கதுப்பின் நெல்லொடு தயங்க,
     வதுவை நல் மணம் கழிந்த பின்றை,
     கல்லென் சும்மையர், ஞெரேரெனப் புகுதந்து,
     'பேர் இற்கிழத்தி ஆக' எனத் தமர் தர,
20  ஓர் இற் கூடிய உடன் புணர் கங்குல்,
     கொடும் புறம் வளைஇ, கோடிக் கலிங்கத்து
     ஒடுங்கினள் கிடந்த ஓர் புறம் தழீஇ,
     முயங்கல் விருப்பொடு முகம் புதை திறப்ப,
     அஞ்சினள் உயிர்த்தகாலை, 'யாழ நின்
25  நெஞ்சம் படர்ந்தது எஞ்சாது உரை' என,
     இன் நகை இருக்கை, பின் யான் வினவலின்,
     செஞ் சூட்டு ஒண் குழை வண் காது துயல்வர,
     அகம் மலி உவகையள்ஆகி, முகன் இகுத்து,
     ஒய்யென இறைஞ்சியோளே மாவின்
30  மடம் கொள் மதைஇய நோக்கின்,
     ஒடுங்கு ஈர் ஓதி, மாஅயோளே.


வாயில் மறுத்த தோழிக்குத் தலைமகன் சொல்லியது. தலைமகளைக் கூடி இன்புற்றிருந்த தலைமகன் பண்டு நிகழ்ந்தது சொற்று இன்புற்றிருந்ததூஉம் ஆம்

மருதம்

நல்லாவூர் கிழார்


87. தலைவன் கூற்று

     தீம் தயிர் கடைந்த திரள் கால் மத்தம்,
     கன்று வாய் சுவைப்ப, முன்றில் தூங்கும்
     படலைப் பந்தர்ப் புல் வேய் குரம்பை,
     நல்கூர் சீறூர் எல்லித் தங்கி,
5   குடுமி நெற்றி நெடு மரச் சேவல்
     தலைக் குரல் விடியற் போகி, முனாஅது,
     கடுங்கண் மறவர் கல் கெழு குறும்பின்
     எழுந்த தண்ணுமை இடங் கட் பாணி,
     அருஞ் சுரம் செல்வோர் நெஞ்சம் துண்ணென,
10  குன்று சேர் கவலை, இசைக்கும் அத்தம்,
     நனி நீடு உழந்தனை மன்னே! அதனால்
     உவ இனி வாழிய, நெஞ்சே! மை அற
     வைகு சுடர் விளங்கும் வான் தோய் வியல் நகர்ச்
     சுணங்கு அணி வன முலை நலம் பாராட்டி,
15  தாழ் இருங் கூந்தல் நம் காதலி
     நீள் அமை வனப்பின் தோளுமார் அணைந்தே.


வினை முற்றி மீளும் தலைமகன் இடைச் சுரத்துத் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

பாலை

மதுரைப் பேராலவாயார்


88. தோழி கூற்று

     முதைச் சுவற் கலித்த மூரிச் செந்தினை
     ஓங்கு வணர்ப் பெருங் குரல் உணீஇய, பாங்கர்ப்
     பகுவாய்ப் பல்லிப் பாடு ஓர்த்து, குறுகும்
     புருவைப் பன்றி வரு திறம் நோக்கி,
5   கடுங் கைக் கானவன் கழுதுமிசைக் கொளீஇய
     நெடுஞ் சுடர் விளக்கம் நோக்கி, வந்து, நம்
     நடுங்கு துயர் களைந்த நன்னராளன்
     சென்றனன் கொல்லோ தானே குன்றத்து
     இரும் புலி தொலைத்த பெருங் கை யானைக்
10  கவுள் மலிபு இழிதரும் காமர் கடாஅம்
     இருஞ் சிறைத் தொழுதி ஆர்ப்ப, யாழ் செத்து,
     இருங் கல் விடர் அளை அசுணம் ஓர்க்கும்
     காம்பு அமல் இறும்பில் பாம்பு படத் துவன்றி,
     கொடு விரல் உளியம் கெண்டும்
15  வடு ஆழ் புற்றின வழக்கு அரு நெறியே?


இரவுக்குறி வந்த தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாகத் தோழி சொல்லியது

குறிஞ்சி

ஈழத்துப் பூதன் தேவனார்


89. செவிலித்தாய் கூற்று

     தெறு கதிர் ஞாயிறு நடு நின்று காய்தலின்,
     உறு பெயல் வறந்த ஓடு தேர் நனந் தலை,
     உருத்து எழு குரல குடிஞைச் சேவல்,
     புல் சாய் விடரகம் புலம்ப, வரைய
5   கல் எறி இசையின் இரட்டும் ஆங்கண்,
     சிள்வீடு கறங்கும் சிறிஇலை வேலத்து
     ஊழுறு விளைநெற்று உதிர, காழியர்
     கவ்வைப் பரப்பின் வெவ் உவர்ப்பு ஒழிய,
     களரி பரந்த கல் நெடு மருங்கின்,
10  விளர் ஊன் தின்ற வீங்குசிலை மறவர்
     மை படு திண் தோள் மலிர வாட்டி,
     பொறை மலி கழுதை நெடு நிரை தழீஇய
     திருந்து வாள் வயவர் அருந் தலை துமித்த
     படு புலாக் கமழும் ஞாட்பில், துடி இகுத்து,
15  அருங் கலம் தெறுத்த பெரும் புகல் வலத்தர்,
     வில் கெழு குறும்பில் கோள் முறை பகுக்கும்
     கொல்லை இரும் புனம் நெடிய என்னாது,
     மெல்லென் சேவடி மெலிய ஏக
     வல்லுநள்கொல்லோ தானே தேம் பெய்து
20  அளவுறு தீம் பால் அலைப்பவும் உண்ணாள்,
     இடு மணற் பந்தருள் இயலும்,
     நெடு மென் பணைத் தோள், மாஅயோளே?


மகட்போக்கிய செவிலித்தாய் சொல்லியது

பாலை

மதுரைக் காஞ்சிப் புலவர்


90. தோழி கூற்று

     மூத்தோர் அன்ன வெண் தலைப் புணரி
     இளையோர் ஆடும் வரிமனை சிதைக்கும்
     தளை அவிழ் தாழைக் கானல் அம் பெருந் துறை,
     சில் செவித்து ஆகிய புணர்ச்சி அலர் எழ,
5   இல்வயிற் செறித்தமை அறியாய்; பல் நாள்
     வரு முலை வருத்தா, அம் பகட்டு மார்பின்,
     தெருமரல் உள்ளமொடு வருந்தும், நின்வயின்,
     'நீங்குக' என்று, யான் யாங்ஙனம் மொழிகோ?
     அருந் திறற் கடவுட் செல்லூர்க் குணாஅது
10  பெருங் கடல் முழக்கிற்று ஆகி, யாணர்,
     இரும்பு இடம் படுத்த வடுவுடை முகத்தர்,
     கருங் கட் கோசர் நியமம் ஆயினும்,
     'உறும்' எனக் கொள்குநர்அல்லர்
     நறு நுதல் அரிவை பாசிழை விலையே.


பகற்குறி வந்து கண்ணுற்று நீங்கும் தலைமகனைத் தோழி எதிர்ப்பட்டு நின்று, இற்செறிப்பு அறிவுறீஇயது

நெய்தல்

மதுரை மருதன் இளநாகனார்


91. தோழி கூற்று

     விளங்குபகல் உதவிய பல் கதிர் ஞாயிறு
     வளம் கெழு மா மலை பயம் கெடத் தெறுதலின்,
     அருவி ஆன்ற பெரு வரை மருங்கில்
     சூர்ச் சுனை துழைஇ நீர்ப்பயம் காணாது,
5   பாசி தின்ற பைங் கண் யானை
     ஓய் பசிப் பிடியொடு ஒருதிறன் ஒடுங்க,
     வேய் கண் உடைந்த வெயில் அவிர் நனந்தலை
     அரும் பொருள் வேட்கையின் அகன்றனர் ஆயினும்,
     பெரும் பேர் அன்பினர் தோழி!-இருங் கேழ்
10  இரலை சேக்கும், பரல் உயர் பதுக்கைக்
     கடுங்கண் மழவர் களவு உழவு எழுந்த
     நெடுங் கால் ஆசினி ஒடுங்காட்டு உம்பர்,
     விசிபிணி முழவின் குட்டுவன் காப்ப,
     பசி என அறியாப் பணை பயில் இருக்கை,
15  தட மருப்பு எருமை தாமரை முனையின்,
     முடம் முதிர் பலவின் கொழு நிழல் வதியும்,
     குடநாடு பெறினும் தவிரலர்
     மடமான் நோக்கி! நின் மாண் நலம் மறந்தே.


பிரிவிடை மெலிந்த தலைமகளைத் தோழி வற்புறுத்தியது

பாலை

மாமூலனார்


92. தோழி கூற்று

     நெடு மலை அடுக்கம் கண் கெட மின்னி,
     படு மழை பொழிந்த பானாட் கங்குல்,
     குஞ்சரம் நடுங்கத் தாக்கி, கொடு வரிச்
     செங் கண் இரும் புலி குழுமும் சாரல்
5   வாரல் வாழியர், ஐய! நேர் இறை
     நெடு மென் பணைத் தோள் இவளும் யானும்
     காவல் கண்ணினம் தினையே; நாளை
     மந்தியும் அறியா மரம் பயில் இறும்பின்
     ஒண் செங் காந்தள் அவிழ்ந்த ஆங்கண்,
10  தண் பல் அருவித் தாழ்நீர் ஒரு சிறை,
     உருமுச் சிவந்து எறிந்த உரன் அழி பாம்பின்
     திருமணி விளக்கின் பெறுகுவை
     இருள் மென் கூந்தல் ஏமுறு துயிலே.


இரவுக்குறிச் சென்று தலைமகளைக் கண்ணுற்று நீங்கும் தலைமகனை, பகற்குறி நேர்ந்த வாய் பாட்டால், தோழி வரைவு கடாயது

குறிஞ்சி

மதுரைப் பாலாசிரியர் நற்றாமனார்


93. தலைவன் கூற்று

     கேள் கேடு ஊன்றவும், கிளைஞர் ஆரவும்,
     கேள் அல் கேளிர் கெழீஇயினர் ஒழுகவும்,
     ஆள்வினைக்கு எதிரிய ஊக்கமொடு புகல் சிறந்து;
     ஆரங் கண்ணி அடுபோர்ச் சோழர்
5   அறம் கெழு நல் அவை உறந்தை அன்ன
     பெறல் அரு நன் கலம் எய்தி, நாடும்
     செயல் அருஞ் செய்வினை முற்றினம் ஆயின்;
     அரண் பல கடந்த, முரண் கொள் தானை,
     வாடா வேம்பின், வழுதி கூடல்
10  நாள் அங்காடி நாறும் நறு நுதல்
     நீள் இருங் கூந்தல் மாஅயோளொடு,
     வரை குயின்றன்ன வான் தோய் நெடு நகர்,
     நுரை முகந்தன்ன மென் பூஞ் சேக்கை
     நிவந்த பள்ளி, நெடுஞ் சுடர் விளக்கத்து,
15  நலம் கேழ் ஆகம் பூண் வடுப் பொறிப்ப,
     முயங்குகம் சென்மோ நெஞ்சே! வரி நுதல்
     வயம் திகழ்பு இழிதரும் வாய் புகு கடாஅத்து,
     மீளி மொய்ம்பொடு நிலன் எறியாக் குறுகி,
     ஆள் கோள் பிழையா, அஞ்சுவரு தடக் கை,
20  கடும் பகட்டு யானை நெடுந் தேர்க் கோதை
     திரு மா வியல் நகர்க் கருவூர் முன்துறை,
     தெண் நீர் உயர் கரைக் குவைஇய
     தண் ஆன்பொருநை மணலினும் பலவே.


வினை முற்றி மீளலுறும் தலைமகன் இடைச் சுரத்துத் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

பாலை

கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரனார்


94. தலைவன் கூற்று

     தேம் படு சிமயப் பாங்கர்ப் பம்பிய
     குவை இலை முசுண்டை வெண் பூக் குழைய,
     வான் எனப் பூத்த பானாட் கங்குல்,
     மறித் துரூஉத் தொகுத்த பறிப் புற இடையன்
5   தண் கமழ் முல்லை தோன்றியொடு விரைஇ,
     வண்டு படத் தொடுத்த நீர் வார் கண்ணியன்,
     ஐது படு கொள்ளி அங்கை காய,
     குறு நரி உளம்பும் கூர் இருள் நெடு விளி
     சிறு கட் பன்றிப் பெரு நிரை கடிய,
10  முதைப் புனம் காவலர் நினைத்திருந்து ஊதும்
     கருங் கோட்டு ஓசையொடு ஒருங்கு வந்து இசைக்கும்
     வன் புலக் காட்டு நாட்டதுவே அன்பு கலந்து
     ஆர்வம் சிறந்த சாயல்,
     இரும் பல் கூந்தல், திருந்திழை ஊரே!


வினை முற்றி மீளும் தலைமகன் தேர்ப்பாகற்குச் சொல்லியது; தலைமகன் பாங்கற்குச் சொற்றதூஉம் ஆம்

முல்லை

நன்பலூர்ச் சிறு மேதாவியார்


95. தலைவி கூற்று

     பைபயப் பசந்தன்று நுதலும்; சாஅய்,
     ஐது ஆகின்று, என் தளிர் புரை மேனியும்;
     பலரும் அறியத் திகழ்தரும், அவலமும்;
     உயிர் கொடு கழியின் அல்லதை, நினையின்
5   எவனோ? வாழி, தோழி! பொரிகால்
     பொகுட்டு அரை இருப்பைக் குவிகுலைக் கழன்ற
     ஆலி ஒப்பின் தூம்புடைத் திரள் வீ,
     ஆறு செல் வம்பலர் நீள் இடை அழுங்க,
     ஈனல் எண்கின் இருங் கிளை கவரும்
10  சுரம் பல கடந்தோர்க்கு இரங்குப என்னார்,
     கௌவை மேவலர்ஆகி, 'இவ் ஊர்
     நிரையப் பெண்டிர் இன்னா கூறுவ
     புரையஅல்ல, என் மகட்கு' எனப் பரைஇ,
     நம் உணர்ந்து ஆறிய கொள்கை
15  அன்னை முன்னர், யாம் என், இதற் படலே?


போக்கு உடன்பட்ட தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது

பாலை

ஒரோடோ கத்துக் கந்தரத்தனார்


96. தோழி கூற்று

     நறவு உண் மண்டை நுடக்கலின், இறவுக் கலித்து,
     பூட்டு அறு வில்லின் கூட்டுமுதல் தெறிக்கும்
     பழனப் பொய்கை அடைகரைப் பிரம்பின்
     அர வாய் அன்ன அம் முள் நெடுங் கொடி
5   அருவி ஆம்பல் அகல் அடை துடக்கி,
     அசைவரல் வாடை தூக்கலின், ஊதுஉலை
     விசை வாங்கு தோலின், வீங்குபு ஞெகிழும்
     கழனிஅம் படப்பைக் காஞ்சி ஊர!
     'ஒண் தொடி ஆயத்துள்ளும் நீ நயந்து
10  கொண்டனை' என்ப 'ஓர் குறுமகள்' அதுவே
     செம்பொற் சிலம்பின், செறிந்த குறங்கின்,
     அம் கலுழ் மாமை, அஃதை தந்தை,
     அண்ணல் யானை அடு போர்ச் சோழர்,
     வெண்ணெல் வைப்பின் பருவூர்ப் பறந்தலை,
15  இரு பெரு வேந்தரும் பொருது களத்து ஒழிய,
     ஒளிறு வாள் நல் அமர்க் கடந்த ஞான்றை,
     களிறு கவர் கம்பலை போல,
     அலர் ஆகின்றது, பலர் வாய்ப் பட்டே.


தோழி வாயில் மறுத்தது

மருதம்

மருதம் பாடிய இளங்கடுங்கோ


97. தலைவி கூற்று

     'கள்ளி அம் காட்ட புள்ளி அம் பொறிக் கலை
     வறன் உறல் அம் கோடு உதிர, வலம் கடந்து,
     புலவுப் புலி துறந்த கலவுக் கழி கடு முடை,
     இரவுக் குறும்பு அலற நூறி, நிரை பகுத்து,
5   இருங் கல் முடுக்கர்த் திற்றி கெண்டும்
     கொலை வில் ஆடவர் போல, பலவுடன்
     பெருந் தலை எருவையொடு பருந்து வந்து இறுக்கும்
     அருஞ் சுரம் இறந்த கொடியோர்க்கு அல்கலும்,
     இருங் கழை இறும்பின் ஆய்ந்து கொண்டு அறுத்த
10  நுணங்கு கண் சிறு கோல் வணங்குஇறை மகளிரொடு
     அகவுநர்ப் புரந்த அன்பின், கழல் தொடி,
     நறவு மகிழ் இருக்கை, நன்னன் வேண்மான்
     வயலை வேலி வியலூர் அன்ன, நின்
     அலர்முலை ஆகம் புலம்ப, பல நினைந்து,
15  ஆழல்' என்றி தோழி! யாழ என்
     கண் பனி நிறுத்தல் எளிதோ குரவு மலர்ந்து,
     அற்சிரம் நீங்கிய அரும் பத வேனில்
     அறல் அவிர் வார் மணல் அகல்யாற்று அடைகரை,
     துறை அணி மருதமொடு இகல் கொள ஓங்கி,
20  கலிழ் தளிர் அணிந்த இருஞ் சினை மாஅத்து
     இணர் ததை புதுப் பூ நிரைத்த பொங்கர்,
     புகை புரை அம் மஞ்சு ஊர,
     நுகர் குயில் அகவும் குரல் கேட்போர்க்கே?


வற்புறுக்கும் தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது

பாலை

மாமூலனார்


98. தோழி கூற்று (அ) தலைவி கூற்று

     பனி வரை நிவந்த பயம் கெழு கவாஅன்,
     துனி இல் கொள்கையொடு அவர் நமக்கு உவந்த
     இனிய உள்ளம் இன்னாஆக,
     முனிதக நிறுத்த நல்கல் எவ்வம்
5   சூர் உறை வெற்பன் மார்பு உறத் தணிதல்
     அறிநதனள் அல்லள், அன்னை; வார்கோல்
     செறிந்து இலங்கு எல் வளை நெகிழ்ந்தமை நோக்கி,
     கையறு நெஞ்சினள் வினவலின், முதுவாய்ப்
     பொய் வல் பெண்டிர் பிரப்பு உளர்பு இரீஇ,
10  'முருகன் ஆர் அணங்கு' என்றலின், அது செத்து,
     ஓவத்தன்ன வினை புனை நல் இல்,
     'பாவை அன்ன பலர் ஆய் மாண் கவின்
     பண்டையின் சிறக்க, என் மகட்கு' எனப் பரைஇ,
     கூடு கொள் இன் இயம் கறங்க, களன் இழைத்து,
15  ஆடு அணி அயர்ந்த அகன் பெரும் பந்தர்,
     வெண் போழ் கடம்பொடு சூடி, இன் சீர்
     ஐது அமை பாணி இரீஇ, கைபெயரா,
     செல்வன் பெரும் பெயர் ஏத்தி, வேலன்
     வெறி அயர் வியன் களம் பொற்ப, வல்லோன்
20  பொறி அமை பாவையின் தூங்கல் வேண்டின்,
     என் ஆம் கொல்லோ? தோழி! மயங்கிய
     மையற் பெண்டிர்க்கு நொவ்வல் ஆக
     ஆடிய பின்னும், வாடிய மேனி
     பண்டையின் சிறவாதுஆயின், இம் மறை
25  அலர் ஆகாமையோ அரிதே, அஃதான்று,
     அறிவர் உறுவிய அல்லல் கண்டருளி,
     வெறி கமழ் நெடு வேள் நல்குவனெனினே,
     'செறிதொடி உற்ற செல்லலும் பிறிது' எனக்
     கான் கெழு நாடன் கேட்பின்,
30  யான் உயிர்வாழ்தல் அதனினும் அரிதே.


தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழி தலைமகட்குச் சொல்லுவாளாய்ச் சொல்லியது; தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியதூஉம் ஆம்

குறிஞ்சி

வெறிபாடிய காமக்கண்ணியார்


99. தலைவன் கூற்று

     வாள் வரி வயமான் கோள் உகிர் அன்ன
     செம் முகை அவிழ்ந்த முள் முதிர் முருக்கின்
     சிதரல் செம்மல் தாஅய், மதர் எழில்
     மாண் இழை மகளிர் பூணுடை முலையின்
5   முகை பிணி அவிழ்ந்த கோங்கமொடு அசைஇ, நனை
     அதிரல் பரந்த அம் தண் பாதிரி
     உதிர்வீ அம் சினை தாஅய், எதிர் வீ
     மராஅ மலரொடு விராஅய், பராஅம்
     அணங்குடை நகரின் மணந்த பூவின்
10  நன்றே, கானம்; நயவரும் அம்ம;
     கண்டிசின் வாழியோ குறுமகள்! நுந்தை
     அடு களம் பாய்ந்த தொடி சிதை மருப்பின்,
     பிடி மிடை, களிற்றின் தோன்றும்
     குறு நெடுந் துணைய குன்றமும் உடைத்தே!


உடன்போகிய தலைமகளைத் தலைமகன் மருட்டிச் சொல்லியது

பாலை

பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ


100. தோழி கூற்று

     அரையுற்று அமைந்த ஆரம் நீவி,
     புரையப் பூண்ட கோதை மார்பினை,
     நல் அகம் வடுக் கொள முயங்கி, நீ வந்து,
     எல்லினில் பெயர்தல் எனக்குமார் இனிதே.
5   பெருந் திரை முழக்கமொடு இயக்கு அவிந்திருந்த
     கொண்டல் இரவின் இருங் கடல் மடுத்த
     கொழு மீன் கொள்பவர் இருள் நீங்கு ஒண் சுடர்
     ஓடாப் பூட்கை வேந்தன் பாசறை,
     ஆடு இயல் யானை அணி முகத்து அசைத்த
10  ஓடை ஒண் சுடர் ஒப்பத் தோன்றும்
     பாடுநர்த் தொடுத்த கை வண் கோமான்,
     பரியுடை நல் தேர்ப் பெரியன், விரிஇணர்ப்
     புன்னைஅம் கானல் புறந்தை முன்துறை
     வம்ப நாரைஇனன் ஒலித்தன்ன
15  அம்பல் வாய்த்த தெய்ய தண் புலர்
     வைகுறு விடியல் போகிய எருமை
     நெய்தல் அம் புது மலர் மாந்தும்
     கைதை அம் படப்பை எம் அழுங்கல் ஊரே!


தோழி வரைவு கடாயது

நெய்தல்

உலோச்சனார்


101. தலைவி கூற்று (அ) தோழி கூற்று

     அம்ம வாழி, தோழி! 'இம்மை
     நன்று செய் மருங்கில் தீது இல்' என்னும்
     தொன்றுபடு பழமொழி இன்று பொய்த்தன்றுகொல்?
     தகர் மருப்பு ஏய்ப்பச் சுற்றுபு, சுரிந்த
5   சுவல் மாய் பித்தை, செங் கண், மழவர்
     வாய்ப் பகை கடியும் மண்ணொடு கடுந் திறல்
     தீப் படு சிறு கோல் வில்லொடு பற்றி,
     நுரை தெரி மத்தம் கொளீஇ, நிரைப் புறத்து
     அடி புதை தொடுதோல் பறைய ஏகி,
10  கடி புலம் கவர்ந்த கன்றுடைக் கொள்ளையர்,
     இனம் தலைபெயர்க்கும் நனந்தலைப் பெருங் காட்டு,
     அகல் இரு விசும்பிற்கு ஓடம் போல,
     பகலிடை நின்ற பல் கதிர் ஞாயிற்று
     உருப்பு அவிர்பு உளரிய சுழன்று வரு கோடை,
15  புன் கால் முருங்கை ஊழ் கழி பல் மலர்,
     தண் கார் ஆலியின், தாவன உதிரும்
     பனி படு பல் மலை இறந்தோர்க்கு
     முனிதகு பண்பு யாம் செய்தன்றோ இலமே!


பிரிவிடை வேறுபட்ட கிழத்தி தோழிக்குச் சொல்லியது; தோழி கிழத்திக்குச் சொல்லியதூஉம் ஆம்

பாலை

மாமூலனார்


102. தலைவி கூற்று

     உளைமான் துப்பின், ஓங்கு தினைப் பெரும் புனத்துக்
     கழுதில், கானவன் பிழி மகிழ்ந்து வதிந்தென;
     உரைத்த சந்தின் ஊரல் இருங் கதுப்பு
     ஐது வரல் அசைவளி ஆற்ற, கை பெயரா,
5   ஒலியல் வார் மயிர் உளரினள், கொடிச்சி
     பெரு வரை மருங்கில் குறிஞ்சி பாட;
     குரலும் கொள்ளாது, நிலையினும் பெயராது,
     படாஅப் பைங் கண் பாடு பெற்று, ஒய்யென
     மறம் புகல் மழ களிறு உறங்கும் நாடன்;
10  ஆர மார்பின் அரி ஞிமிறு ஆர்ப்ப,
     தாரன், கண்ணியன், எஃகுடை வலத்தன்,
     காவலர் அறிதல் ஓம்பி, பையென
     வீழாக் கதவம் அசையினன் புகுதந்து,
     உயங்கு படர் அகலம் முயங்கி, தோள் மணந்து,
15  இன் சொல் அளைஇ, பெயர்ந்தனன் தோழி!
     இன்று எவன்கொல்லோ கண்டிகும் மற்று அவன்
     நல்காமையின் அம்பல் ஆகி,
     ஒருங்கு வந்து உவக்கும் பண்பின்
     இருஞ் சூழ் ஓதி ஒண் நுதற் பசப்பே?


இரவுக்குறிக்கண் சிறைப்புறமாக, தோழிக்குச் சொல்லுவாளாய்த் தலைமகள் சொல்லியது

குறிஞ்சி

மதுரை இளம்பாலாசிரியன் சேந்தங் கூத்தன்


103. தலைவி கூற்று

     நிழல் அறு நனந்தலை, எழால் ஏறு குறித்த
     கதிர்த்த சென்னி, நுணங்கு செந் நாவின்,
     விதிர்த்த போலும் அம் நுண் பல் பொறி,
     காமர் சேவல் ஏமம் சேப்ப;
5   முளி அரில் புலம்பப் போகி, முனாஅது
     முரம்பு அடைந்திருந்த மூரி மன்றத்து,
     அதர் பார்த்து அல்கும் ஆ கெழு சிறுகுடி,
     உறையுநர் போகிய ஓங்கு நிலை வியல் மனை,
     இறை நிழல் ஒரு சிறைப் புலம்பு அயா உயிர்க்கும்
10  வெம் முனை அருஞ் சுரம் நீந்தி; தம்வயின்
     ஈண்டு வினை மருங்கின் மீண்டோ ர்மன் என,
     நள்ளென் யாமத்து உயவுத்துணை ஆக
     நம்மொடு பசலை நோன்று, தம்மொடு
     தானே சென்ற நலனும்
15  நல்கார் கொல்லோ, நாம் நயந்திசி னோரே?


தலைமகன் பிரிவின்கண், தலைமகள் தோழிக்குச் சொற்றது

பாலை

காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச் செங்கண்ணனார்


104. தோழி கூற்று

     வேந்து வினை முடித்த காலை, தேம் பாய்ந்து
     இன வண்டு ஆர்க்கும் தண் நறும் புறவின்
     வென் வேல் இளையர் இன்புற, வலவன்
     வள்பு வலித்து ஊரின் அல்லது, முள் உறின்
5   முந்நீர் மண்டிலம் ஆதி ஆற்றா
     நல் நால்கு பூண்ட கடும் பரி நெடுந் தேர்,
     வாங்குசினை பொலிய ஏறி; புதல
     பூங் கொடி அவரைப் பொய் அதள் அன்ன
     உள் இல் வயிற்ற, வெள்ளை வெண் மறி,
10  மாழ்கியன்ன தாழ் பெருஞ் செவிய,
     புன் தலைச் சிறாரோடு உகளி, மன்றுழைக்
     கவை இலை ஆரின் அம் குழை கறிக்கும்
     சீறூர் பல பிறக்கு ஒழிய, மாலை
     இனிது செய்தனையால் எந்தை! வாழிய!
15  பனி வார் கண்ணள் பல புலந்து உறையும்
     ஆய் தொடி அரிவை கூந்தற்
     போது குரல் அணிய வேய்தந்தோயே!


வினை முற்றி மீளும் தலைமகற்குத் தோழி சொல்லியது

முல்லை

மதுரை மருதன் இளநாகனார்


105. தாய் கூற்று

     அகல் அறை மலர்ந்த அரும்பு முதிர் வேங்கை
     ஒள் இலைத் தொடலை தைஇ, மெல்லென
     நல் வரை நாடன் தற்பாராட்ட
     யாங்கு வல்லுநள்கொல் தானே தேம் பெய்து,
5   மணி செய் மண்டை தீம் பால் ஏந்தி,
     ஈனாத் தாயர் மடுப்பவும் உண்ணாள்,
     நிழற் கயத்தன்ன நீள் நகர் வரைப்பின்
     எம்முடைச் செல்வமும் உள்ளாள், பொய்ம் மருண்டு,
     பந்து புடைப்பன்ன பாணிப் பல் அடிச்
10  சில் பரிக் குதிரை, பல் வேல் எழினி
     கெடல் அருந் துப்பின் விடுதொழில் முடிமார்,
     கனை எரி நடந்த கல் காய் கானத்து
     வினை வல் அம்பின் விழுத் தொடை மறவர்
     தேம் பிழி நறுங் கள் மகிழின், முனை கடந்து,
15  வீங்கு மென் சுரைய ஏற்றினம் தரூஉம்
     முகை தலை திறந்த வேனிற்
     பகை தலைமணந்த பல் அதர்ச் செலவே?


மகட் போக்கிய தாய் சொல்லியது

பாலை

தாயங்கண்ணனார்


106. பரத்தை கூற்று

     எரி அகைந்தன்ன தாமரைப் பழனத்து,
     பொரி அகைந்தன்ன பொங்கு பல் சிறு மீன்,
     வெறி கொள் பாசடை, உணீஇயர், பைப்பயப்
     பறை தபு முது சிரல் அசைபு வந்து இருக்கும்
5   துறைகேழ் ஊரன் பெண்டு தன் கொழுநனை
     நம்மொடு புலக்கும் என்ப நாம் அது
     செய்யாம் ஆயினும், உய்யாமையின்,
     செறிதொடி தெளிர்ப்ப வீசி, சிறிது அவண்
     உலமந்து வருகம் சென்மோ தோழி!
10  ஒளிறு வாட் தானைக் கொற்றச் செழியன்
     வெளிறு இல் கற்பின் மண்டு அமர் அடுதொறும்
     களிறு பெறு வல்சிப் பாணன் எறியும்
     தண்ணுமைக் கண்ணின் அலைஇயர், தன் வயிறே.


தலைமகள் தன்னைப் புறங்கூறினாளாகக் கேட்ட பரத்தை, அவட்குப் பாங்காயினார் கேட்ப, சொல்லியது

மருதம்

ஆலங்குடி வங்கனார்


107. தோழி கூற்று

     நீ செலவு அயரக் கேட்டொறும், பல நினைந்து,
     அன்பின் நெஞ்சத்து, அயாஅப் பொறை மெலிந்த
     என் அகத்து இடும்பை களைமார், நின்னொடு
     கருங் கல் வியல் அறைக் கிடப்பி, வயிறு தின்று
5   இரும் புலி துறந்த ஏற்றுமான் உணங்கல்,
     நெறி செல் வம்பலர் உவந்தனர் ஆங்கண்,
     ஒலிகழை நெல்லின் அரிசியொடு ஓராங்கு
     ஆன் நிலைப் பள்ளி அளை பெய்து அட்ட
     வால் நிணம் உருக்கிய வாஅல் வெண் சோறு
10  புகர் அரைத் தேக்கின் அகல் இலை மாந்தும்
     கல்லா நீள் மொழிக் கத நாய் வடுகர்
     வல் ஆண் அரு முனை நீந்தி, அல்லாந்து,
     உகு மண் ஊறு அஞ்சும் ஒரு காற் பட்டத்து
     இன்னா ஏற்றத்து இழுக்கி, முடம் கூர்ந்து,
15  ஒரு தனித்து ஒழிந்த உரனுடை நோன் பகடு
     அம் குழை இருப்பை அறை வாய் வான் புழல்
     புல் உளைச் சிறாஅர் வில்லின் நீக்கி,
     மரை கடிந்து ஊட்டும் வரைஅகச் சீறூர்
     மாலை இன் துணைஆகி, காலைப்
20  பசு நனை நறு வீப் பரூஉப் பரல் உறைப்ப,
     மண மனை கமழும் கானம்
     துணை ஈர் ஓதி என் தோழியும் வருமே.


தோழி தலைமகள் குறிப்பு அறிந்து வந்து, தலைமகற்குச் சொல்லியது

பாலை

காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக் கண்ணனார்


108. தோழி கூற்று

     புணர்ந்தோர் புன்கண் அருளலும் உணர்ந்தோர்க்கு
     ஒத்தன்று மன்னால்! எவன்கொல்? முத்தம்
     வரைமுதல் சிதறிய வை போல், யானைப்
     புகர் முகம் பொருத புது நீர் ஆலி
5   பளிங்கு சொரிவது போல் பாறை வரிப்ப,
     கார் கதம்பட்ட கண் அகன் விசும்பின்
     விடுபொறி ஞெகிழியின் கொடி பட மின்னி,
     படு மழை பொழிந்த பானாட் கங்குல்,
     ஆர் உயிர்த் துப்பின் கோள் மா வழங்கும்
10  இருளிடைத் தமியன் வருதல் யாவதும்
     அருளான் வாழி, தோழி! அல்கல்
     விரவுப் பொறி மஞ்ஞை வெரீஇ, அரவின்
     அணங்குடை அருந் தலை பை விரிப்பவைபோல்,
     காயா மென் சினை தோய நீடிப்
15  பல் துடுப்பு எடுத்த அலங்கு குலைக் காந்தள்
     அணி மலர் நறுந் தாது ஊதும் தும்பி
     கை ஆடு வட்டின் தோன்றும்
     மை ஆடு சென்னிய மலைகிழ வோனே.


தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தலைமகட்குச் சொல்லுவாளாய், தோழி சொல்லியது

குறிஞ்சி

தங்கால் பொற்கொல்லனார்


109. தலைவன் கூற்று

     பல் இதழ் மென் மலர் உண்கண், நல் யாழ்
     நரம்பு இசைத்தன்ன இன் தீம் கிளவி,
     நலம் நல்கு ஒருத்தி இருந்த ஊரே
     கோடு உழு களிற்றின் தொழுதி ஈண்டிக்
5   காடு கால்யாத்த நீடு மரச் சோலை
     விழை வெளில் ஆடும் கழை வளர் நனந்தலை,
     வெண் நுனை அம்பின் விசை இட வீழ்ந்தோர்
     எண்ணு வரம்பு அறியா உவல் இடு பதுக்கைச்
     சுரம் கெழு கவலை கோட்பால் பட்டென,
10  வழங்குநர் மடிந்த அத்தம் இறந்தோர்,
     கைப்பொருள் இல்லைஆயினும், மெய்க் கொண்டு
     இன் உயிர் செகாஅர் விட்டு அகல் தப்பற்குப்
     பெருங் களிற்று மருப்பொடு வரி அதள் இறுக்கும்
     அறன் இல் வேந்தன் ஆளும்
15  வறன் உறு குன்றம் பல விலங்கினவே.


இடைச் சுரத்துத் தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

பாலை

கடுந்தொடைக் காவினார்


110. தோழி கூற்று

     அன்னை அறியினும் அறிக; அலர்வாய்
     அம் மென் சேரி கேட்பினும் கேட்க;
     பிறிது ஒன்று இன்மை அறியக் கூறி,
     கொடுஞ் சுழிப் புகாஅர்த் தெய்வம் நோக்கி,
5   கடுஞ் சூள் தருகுவன், நினக்கே; கானல்
     தொடலை ஆயமொடு கடல் உடன் ஆடியும்,
     சிற்றில் இழைத்தும், சிறு சோறு குவைஇயும்,
     வருந்திய வருத்தம் தீர, யாம் சிறிது
     இருந்தனமாக, எய்த வந்து,
10  'தட மென் பணைத் தோள் மட நல்லீரே!
     எல்லும் எல்லின்று; அசைவு மிக உடையேன்;
     மெல் இலைப் பரப்பின் விருந்து உண்டு, யானும் இக்
     கல்லென் சிறுகுடித் தங்கின் மற்று எவனோ?'
     என மொழிந்தனனே, ஒருவன். அவற் கண்டு,
15  இறைஞ்சிய முகத்தெம் புறம் சேர்பு பொருந்தி,
     'இவை நுமக்கு உரிய அல்ல; இழிந்த
     கொழு மீன் வல்சி' என்றனம், இழுமென.
     'நெடுங் கொடி நுடங்கும் நாவாய் தோன்றுவ
     காணாமோ?' எனக் காலின் சிதையா,
20  நில்லாது பெயர்ந்த பல்லோருள்ளும்
     என்னே குறித்த நோக்கமொடு, 'நன்னுதால்!
     ஒழிகோ யான்?' என அழிதகக் கூறி,
     யான் 'பெயர்க' என்ன, நோக்கி, தான் தன்
     நெடுந் தேர்க் கொடிஞ்சி பற்றி
25  நின்றோன் போலும் என்றும் என் மகட்கே.


தோழி செவிலித்தாய்க்கு அறத்தொடு நின்றது

நெய்தல்

போந்தைப் பசலையார்


111. தோழி கூற்று

     உள் ஆங்கு உவத்தல் செல்லார், கறுத்தோர்
     எள்ளல் நெஞ்சத்து ஏஎச் சொல் நாணி
     வருவர் வாழி, தோழி! அரச
     யானை கொண்ட துகிற் கொடி போல,
5   அலந்தலை ஞெமையத்து வலந்த சிலம்பி
     ஓடைக் குன்றத்துக் கோடையொடு துயல்வர,
     மழை என மருண்ட மம்மர் பல உடன்
     ஓய்களிறு எடுத்த நோயுடை நெடுங் கை
     தொகுசொற் கோடியர் தூம்பின் உயிர்க்கும்
10  அத்தக் கேழல் அட்ட நற் கோள்
     செந்நாய் ஏற்றை கம்மென ஈர்ப்ப,
     குருதி ஆரும் எருவைச் செஞ் செவி,
     மண்டு அமர் அழுவத்து எல்லிக் கொண்ட
     புண் தேர் விளக்கின், தோன்றும்
15  விண் தோய் பிறங்கல் மலை இறந்தோரே.


தலைமகன் பிரிவின்கண் தோழி தலைமகளை ஆற்றுவித்தது

பாலை

பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ


112. தோழி கூற்று

     கூனல் எண்கின் குறு நடைத் தொழுதி
     சிதலை செய்த செந் நிலைப் புற்றின்
     மண் புனை நெடுங் கோடு உடைய வாங்கி,
     இரை நசைஇப் பரிக்கும் அரைநாட் கங்குல்
5   ஈன்று அணி வயவுப் பிணப் பசித்தென, மறப் புலி
     ஒளிறு ஏந்து மருப்பின் களிறு அட்டுக் குழுமும்
     பனி இருஞ் சோலை, 'எமியம்' என்னாய்,
     தீங்கு செய்தனையே, ஈங்கு வந்தோயே;
     நாள் இடைப்படின், என் தோழி வாழாள்;
10  தோளிடை முயக்கம் நீயும் வெய்யை;
     கழியக் காதலர்ஆயினும், சான்றோர்
     பழியொடு வரூஉம் இன்பம் வெஃகார்;
     வரையின் எவனோ? வான் தோய் வெற்ப!
     கணக் கலை இகுக்கும் கறி இவர் சிலம்பின்
15  மணப்பு அருங் காமம் புணர்ந்தமை அறியார்,
     தொன்று இயல் மரபின் மன்றல் அயர,
     பெண் கோள் ஒழுக்கம் கண் கொள நோக்கி,
     நொதுமல் விருந்தினம் போல, இவள்
     புது நாண் ஒடுக்கமும் காண்குவம், யாமே.


இரவுக்குறி வந்த தலைமகனை எதிர்ப்பட்டு நின்று, தோழி சொல்லி, வரைவு கடாயது

குறிஞ்சி

நெய்தற் சாய்த்துய்த்த ஆவூர் கிழார்


113. தலைவி கூற்று

     நன்று அல் காலையும் நட்பின் கோடார்,
     சென்று வழிப்படூஉம் திரிபு இல் சூழ்ச்சியின்,
     புன் தலை மடப் பிடி அகவுநர் பெருமகன்
     மா வீசு வண் மகிழ் அஃதை போற்றி,
5   காப்புக் கைந்நிறுத்த பல் வேல் கோசர்
     இளங் கள் கமழும் நெய்தல்அம் செறுவின்
     வளம் கெழு நல் நாடு அன்ன என் தோள் மணந்து,
     அழுங்கல் மூதூர் அலர் எடுத்து அரற்ற,
     நல்காது துறந்த காதலர், 'என்றும்
10  கல் பொரூஉ மெலியாப் பரட்டின் நோன் அடி
     அகல்சூல் அம் சுரைப் பெய்த வல்சியர்
     இகந்தனர்ஆயினும், இடம் பார்த்துப் பகைவர்
     ஓம்பினர் உறையும் கூழ் கெழு குறும்பில்
     குவை இமில் விடைய வேற்று ஆ ஒய்யும்
15  கனை இருஞ் சுருணைக் கனி காழ் நெடு வேல்
     விழவு அயர்ந்தன்ன கொழும் பல் திற்றி
     எழாஅப் பாணன் நல் நாட்டு உம்பர்,
     நெறி செல் வம்பலர்க் கொன்ற தெவ்வர்
     எறிபடை கழீஇய சேயரிச் சில் நீர்
20  அறுதுறை அயிர் மணற் படுகரைப் போகி,
     சேயர்' என்றலின், சிறுமை உற்ற என்
     கையறு நெஞ்சத்து எவ்வம் நீங்க,
     அழாஅம் உறைதலும் உரியம் பராரை
     அலங்கல் அம் சினைக் குடம்பை புல்லெனப்
25  புலம் பெயர் மருங்கில் புள் எழுந்தாங்கு,
     மெய் இவண் ஒழியப் போகி, அவர்
     செய்வினை மருங்கில் செலீஇயர், என் உயிரே!


தலைமகன் பிரிவின்கண் தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது

பாலை

கல்லாடனார்


114. தலைவன் கூற்று

     'கேளாய், எல்ல! தோழி! வேலன்
     வெறி அயர் களத்துச் சிறு பல தாஅய
     விரவு வீ உறைத்த ஈர் நறும் புறவின்,
     உரவுக் கதிர் மழுங்கிய கல் சேர் ஞாயிறு,
5   அரவு நுங்கு மதியின், ஐயென மறையும்
     சிறு புன் மாலையும் உள்ளார் அவர்' என,
     நப் புலந்து உறையும் எவ்வம் நீங்க,
     நூல் அறி வலவ! கடவுமதி, உவக்காண்
     நெடுங் கொடி நுடங்கும் வான் தோய் புரிசை,
10  யாமம் கொள்பவர் நாட்டிய நளி சுடர்
     வானக மீனின் விளங்கித் தோன்றும்,
     அருங் கடிக் காப்பின், அஞ்சு வரு, மூதூர்த்
     திருநகர் அடங்கிய மாசு இல் கற்பின்,
     அரி மதர் மழைக் கண், அமை புரை பணைத் தோள்,
15  அணங்கு சால், அரிவையைக் காண்குவம்
     பொலம்படைக் கலி மாப் பூண்ட தேரே.


வினை முற்றி மீளும் தலைமகன் தேர்ப்பாகற்குச் சொல்லியது

முல்லை

பாடியவர் பெயர் தெரியவில்லை


115. தலைவி கூற்று

     அழியா விழவின், அஞ்சுவரு மூதூர்ப்
     பழி இலர்ஆயினும், பலர் புறங்கூறும்
     அம்பல் ஒழுக்கமும் ஆகியர்; வெஞ் சொல்
     சேரிஅம் பெண்டிர் எள்ளினும் எள்ளுக;
5   நுண் பூண் எருமை குட நாட்டன்ன என்
     ஆய்நலம் தொலையினும் தொலைக; என்றும்
     நோய் இலராக, நம் காதலர் வாய் வாள்
     எவ்வி வீழ்ந்த செருவில் பாணர்
     கைதொழு மரபின் முன் பரித்து இடூஉப் பழிச்சிய
10  வள் உயிர் வணர் மருப்பு அன்ன, ஒள் இணர்ச்
     சுடர்ப் பூங் கொன்றை ஊழுறு விளைநெற்று
     அறைமிசைத் தாஅம் அத்த நீளிடை,
     பிறை மருள் வான் கோட்டு அண்ணல் யானை,
     சினம் மிகு முன்பின், வாம் மான், அஞ்சி
15  இனம் கொண்டு ஒளிக்கும் அஞ்சுவரு கவலை,
     நன்னர் ஆய்கவின் தொலைய, சேய் நாட்டு,
     நம் நீத்து உறையும் பொருட்பிணிக்
     கூடாமையின், நீடியோரே.


பிரிவிடை வற்புறுக்கும் தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது

பாலை

மாமூலனார்


116. தோழி கூற்று

     எரி அகைந்தன்ன தாமரை இடை இடை
     அரிந்து கால் குவித்த செந் நெல் வினைஞர்
     கள் கொண்டு மறுகும் சாகாடு அளற்று உறின்,
     ஆய் கரும்பு அடுக்கும் பாய்புனல் ஊர!
5   பெரிய நாண் இலைமன்ற; 'பொரி எனப்
     புன்கு அவிழ் அகன்துறைப் பொலிய, ஒள் நுதல்,
     நறு மலர்க்காண் வரும் குறும் பல் கூந்தல்,
     மாழை நோக்கின், காழ் இயல் வன முலை,
     எஃகுடை எழில் நலத்து, ஒருத்தியொடு நெருநை
10  வைகுபுனல் அயர்ந்தனை' என்ப; அதுவே,
     பொய் புறம் பொதிந்து, யாம் கரப்பவும், கையிகந்து
     அலர் ஆகின்றால் தானே; மலர்தார்,
     மை அணி யானை, மறப் போர்ச் செழியன்
     பொய்யா விழவின் கூடற் பறந்தலை,
15  உடன் இயைந்து எழுந்த இரு பெரு வேந்தர்
     கடல் மருள் பெரும் படை கலங்கத் தாக்கி,
     இரங்குஇசை முரசம் ஒழிய, பரந்து அவர்
     ஓடுபுறம் கண்ட ஞான்றை,
     ஆடு கொள் வியன் களத்து ஆர்ப்பினும் பெரிதே.


தோழி தலைமகனை வாயில் மறுத்தது

மருதம்

பரணர்


117. செவிலித்தாய் கூற்று

     மௌவலொடு மலர்ந்த மாக் குரல் நொச்சியும்,
     அவ் வரி அல்குல் ஆயமும், உள்ளாள்,
     ஏதிலன் பொய்ம்மொழி நம்பி, ஏர் வினை
     வளம் கெழு திரு நகர் புலம்பப் போகி,
5   வெருவரு கவலை ஆங்கண், அருள்வர,
     கருங் கால் ஓமை ஏறி, வெண் தலைப்
     பருந்து பெடை பயிரும் பாழ் நாட்டு ஆங்கண்,
     பொலந்தொடி தெளிர்ப்ப வீசி; சேவடிச்
     சிலம்பு நக இயலிச் சென்ற என் மகட்கே
10  சாந்து உளர் வணர் குரல் வாரி, வகைவகுத்து;
     யான் போது துணைப்ப, தகரம் மண்ணாள்,
     தன் ஓரன்ன தகை வெங் காதலன்
     வெறி கமழ் பல் மலர் புனையப் பின்னுவிட,
     சிறுபுறம் புதைய நெறிபு தாழ்ந்தனகொல்
15  நெடுங் கால் மாஅத்து ஊழுறு வெண் பழம்
     கொடுந் தாள் யாமை பார்ப்பொடு கவரும்
     பொய்கை சூழ்ந்த, பொய்யா யாணர்,
     வாணன் சிறுகுடி வடாஅது
     தீம் நீர்க் கான்யாற்று அவிர்அறல் போன்றே?


மகட் போக்கிய செவிலித்தாய் சொல்லியது

பாலை

பாடியவர் பெயர் தெரியவில்லை


118. தோழி கூற்று

     கறங்கு வெள் அருவி பிறங்கு மலைக் கவாஅன்,
     தேம் கமழ் இணர வேங்கை சூடி,
     தொண்டகப் பறைச் சீர் பெண்டிரொடு விரைஇ,
     மறுகில் தூங்கும் சிறுகுடிப் பாக்கத்து,
5   இயல் முருகு ஒப்பினை, வய நாய் பிற்பட,
     பகல் வரின், கவ்வை அஞ்சுதும்; இகல் கொள,
     இரும் பிடி கன்றொடு விரைஇய கய வாய்ப்
     பெருங் கை யானைக் கோள் பிழைத்து, இரீஇய
     அடு புலி வழங்கும் ஆர் இருள் நடு நாள்
10  தனியை வருதல் அதனினும் அஞ்சுதும்;
     என் ஆகுவள்கொல்தானே? பல் நாள்
     புணர் குறி செய்த புலர்குரல் ஏனல்
     கிளி கடி பாடலும் ஒழிந்தனள்;
     அளியள்தான், நின் அளி அலது இலளே!


செறிப்பு அறிவுறீஇ, 'இரவும் பகலும் வாரல்' என்று வரைவு கடாஅயது

குறிஞ்சி

கபிலர்


119. தலைவி கூற்று (அ) தோழி கூற்று

     'நுதலும் தோளும், திதலை அல்குலும்,
     வண்ணமும், வனப்பும், வரியும், வாட
     வருந்துவள், இவள்' எனத் திருந்துபு நோக்கி,
     'வரைவு நன்று' என்னாது அகலினும், அவர் வறிது,
5   ஆறு செல் மாக்கள் அறுத்த பிரண்டை,
     ஏறு பெறு பாம்பின் பைந் துணி கடுப்ப,
     நெறி அயல் திரங்கும் அத்தம், வெறி கொள,
     உமண் சாத்து இறந்த ஒழி கல் அடுப்பில்
     நோன் சிலை மழவர் ஊன் புழுக்கு அயரும்
10  சுரன் வழக்கு அற்றது என்னாது, உரம் சிறந்து,
     நெய்தல் உருவின் ஐது இலங்கு அகல் இலை,
     தொடை அமை பீலிப் பொலிந்த கடிகை,
     மடை அமை திண் சுரை, மாக் காழ் வேலொடு
     தணி அமர் அழுவம் தம்மொடு துணைப்ப,
15  துணிகுவர்கொல்லோ தாமே துணிகொள
     மறப் புலி உழந்த வசி படு சென்னி
     உறுநோய் வருத்தமொடு உணீஇய மண்டி,
     படி முழம் ஊன்றிய நெடு நல் யானை
     கை தோய்த்து உயிர்க்கும் வறுஞ் சுனை,
20  மை தோய் சிமைய, மலைமுதல் ஆறே?


செலவு உணர்த்திய தோழிக்குத் தலைமகள் சொற்றது; தோழி தலைமகட்குச் சொற்றதூஉம் ஆம்

பாலை

குடவாயிற் கீரத்தனார்


120. தோழி கூற்று

     நெடு வேள் மார்பின் ஆரம் போல,
     செவ் வாய் வானம் தீண்டி, மீன் அருந்தும்
     பைங் காற் கொக்கினம் நிரை பறை உகப்ப,
     எல்லை பைப்பயக் கழிப்பி, குடவயின்
5   கல் சேர்ந்தன்றே, பல் கதிர் ஞாயிறு
     மதர் எழில் மழைக் கண் கலுழ, இவளே
     பெரு நாண் அணிந்த சிறு மென் சாயல்
     மாண் நலம் சிதைய ஏங்கி, ஆனாது,
     அழல் தொடங்கினளே பெரும! அதனால்
10  கழிச் சுறா எறிந்த புண் தாள் அத்திரி
     நெடு நீர் இருங் கழிப் பரி மெலிந்து, அசைஇ,
     வல் வில் இளையரொடு எல்லிச் செல்லாது,
     சேர்ந்தனை செலினே சிதைகுவது உண்டோ
     பெண்ணை ஓங்கிய வெண் மணற் படப்பை
15  அன்றில் அகவும் ஆங்கண்,
     சிறு குரல் நெய்தல் எம் பெருங் கழி நாட்டே?


தோழி, பகற்குறிக்கண் தலைமகளை இடத்து உய்த்து வந்து, தலைமகனை எதிர்ப்பட்டு நின்று சொல்லியது

நெய்தல்

நக்கீரனார்


மணிமிடைபவளம்


121. தலைவன் கூற்று

     நாம் நகை உடையம் நெஞ்சே! கடுந் தெறல்
     வேனில் நீடிய வான் உயர் வழிநாள்,
     வறுமை கூரிய மண் நீர்ச் சிறு குளத்
     தொடுகுழி மருங்கில் துவ்வாக் கலங்கல்
5   கன்றுடை மடப் பிடிக் கயந்தலை மண்ணி,
     சேறு கொண்டு ஆடிய வேறுபடு வயக் களிறு
     செங் கோல் வால் இணர் தயங்கத் தீண்டி,
     சொரி புறம் உரிஞிய நெறி அயல் மரா அத்து
     அல்குறு வரி நிழல் அசைஇ, நம்மொடு
10  தான் வரும் என்ப, தட மென் தோளி
     உறுகண் மழவர் உருள் கீண்டிட்ட
     ஆறு செல் மாக்கள் சோறு பொதி வெண் குடை
     கனை விசைக் கடு வளி எடுத்தலின், துணை செத்து
     வெருள் ஏறு பயிரும் ஆங்கண்,
15  கரு முக முசுவின் கானத் தானே.


தோழியால் தலைமகளை உடன்வரும் எனக் கேட்ட தலைமகன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

பாலை

மதுரை மருதன் இளநாகனார்


122. தலைமகள் கூற்று

     இரும் பிழி மாரி அழுங்கல் மூதூர்
     விழவு இன்றுஆயினும் துஞ்சாது ஆகும்;
     மல்லல் ஆவணம் மறுகு உடன் மடியின்,
     வல் உரைக் கடுஞ் சொல் அன்னை துஞ்சாள்;
5   பிணி கோள் அருஞ் சிறை அன்னை துஞ்சின்,
     துஞ்சாக் கண்ணர் காவலர் கடுகுவர்;
     இலங்குவேல் இளையர் துஞ்சின், வை எயிற்று
     வலம் சுரித் தோகை ஞாளி மகிழும்;
     அரவவாய் ஞமலி மகிழாது மடியின்,
10  பகல் உரு உறழ நிலவுக் கான்று விசும்பின்
     அகல்வாய் மண்டிலம் நின்று விரியும்மே;
     திங்கள் கல் சேர்பு கனை இருள் மடியின்,
     இல் எலி வல்சி வல் வாய்க் கூகை
     கழுது வழங்கு யாமத்து அழிதகக் குழறும்;
15  வளைக்கண் சேவல் வாளாது மடியின்,
     மனைச் செறி கோழி மாண் குரல் இயம்பும்;
     எல்லாம் மடிந்த காலை, ஒரு நாள்
     நில்லா நெஞ்சத்து அவர் வாரலரே; அதனால்,
     அரி பெய் புட்டில் ஆர்ப்பப் பரி சிறந்து,
20  ஆதி போகிய பாய்பரி நன் மான்
     நொச்சி வேலித் தித்தன் உறந்தைக்
     கல் முதிர் புறங்காட்டு அன்ன
     பல் முட்டின்றால் தோழி! நம் களவே.


தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழிக்குச் சொல்லுவாளாய், தலைமகன் சொற்றது; தோழி சொல் எடுப்ப, தலைமகள் சொல்லியதூஉம் ஆம்

குறிஞ்சி

பரணர்


123. தலைமகன் கூற்று

     உண்ணா மையின் உயங்கிய மருங்கின்
     ஆடாப் படிவத்து ஆன்றோர் போல,
     வரை செறி சிறு நெறி நிரைபுடன் செல்லும்
     கான யானை கவின் அழி குன்றம்
5   இறந்து, பொருள் தருதலும் ஆற்றாய்; சிறந்த
     சில் ஐங் கூந்தல் நல் அகம் பொருந்தி
     ஒழியின், வறுமை அஞ்சுதி; அழிதகவு
     உடைமதி வாழிய, நெஞ்சே! நிலவு என
     நெய் கனி நெடு வேல் எஃகிலை இமைக்கும்
10  மழை மருள் பல் தோல் மா வண் சோழர்
     கழை மாய் காவிரிக் கடல் மண்டு பெருந் துறை,
     இறவொடு வந்து கோதையொடு பெயரும்
     பெருங் கடல் ஓதம் போல,
     ஒன்றில் கொள்ளாய், சென்று தரு பொருட்கே.


தலைமகன் இடைச் சுரத்துத் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

பாலை

காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக் கண்ணனார்


124. தலைவன் கூற்று

     'நன் கலம் களிற்றொடு நண்ணார் ஏந்தி,
     வந்து திறை கொடுத்து, வணங்கினர், வழிமொழிந்து
     சென்றீக' என்ப ஆயின், வேந்தனும்
     நிலம் வருந் துறாஅ ஈண்டிய தானையொடு
5   இன்றே புகுதல் வாய்வது; நன்றே.
     மாட மாண் நகர்ப் பாடு அமை சேக்கைத்
     துனி தீர் கொள்கை நம் காதலி இனிதுற,
     பாசறை வருத்தம் வீட, நீயும்
     மின்னு நிமிர்ந்தன்ன பொன் இயற் புனை படை,
10  கொய்சுவல், புரவி, கை கவர் வயங்கு பரி,
     வண் பெயற்கு அவிழ்ந்த பைங் கொடி முல்லை
     வீ கமழ் நெடு வழி ஊதுவண்டு இரிய,
     காலை எய்த, கடவுமதி மாலை
     அந்திக் கோவலர் அம் பணை இமிழ் இசை
15  அரமிய வியல் அகத்து இயம்பும்
     நிரை நிலை ஞாயில் நெடு மதில் ஊரே.


தலைமகன் தேர்ப்பாகற்கு உரைத்தது

முல்லை

மதுரை அறுவை வாணிகன் இளவேட்டனார்


125. தோழிகூற்று (அ) தலைவி கூற்று

     அரம் போழ் அவ் வளை தோள் நிலை நெகிழ,
     நிரம்பா வாழ்க்கை நேர்தல் வேண்டி
     இரங் காழ் அன்ன அரும்பு முதிர் ஈங்கை
     ஆலி அன்ன வால் வீ தாஅய்,
5   வை வால் ஓதி மைஅணல் ஏய்ப்பத்
     தாது உறு குவளைப்போது பிணி அவிழ,
     படாஅப் பைங் கண் பா அடிக் கய வாய்க்
     கடாஅம் மாறிய யானை போல,
     பெய்து வறிது ஆகிய பொங்கு செலல் கொண்மூ
10  மை தோய் விசும்பின் மாதிரத்து உழிதர,
     பனி அடூஉ நின்ற பானாட் கங்குல்
     தனியோர் மதுகை தூக்காய், தண்ணென,
     முனிய அலைத்தி, முரண் இல் காலை;
     கைதொழு மரபின் கடவுள் சான்ற
15  செய்வினை மருங்கின் சென்றோர் வல் வரின்
     விரிஉளைப் பொலிந்த பரியுடை நல் மான்
     வெருவரு தானையொடு வேண்டு புலத்து இறுத்த
     பெரு வளக் கரிகால் முன்னிலைச் செல்லார்,
     சூடா வாகைப் பறந்தலை, ஆடு பெற
20  ஒன்பது குடையும் நன் பகல் ஒழித்த
     பீடு இல் மன்னர் போல,
     ஓடுவை மன்னால் வாடை! நீ எமக்கே.

தலைமகன் வினை முற்றி மீண்டமை உணர்ந்த தோழி தலைமகட்குச் சொல்லியது

பாலை

பரணர்


126. தலைமகன் கூற்று

     நினவாய் செத்து நீ பல உள்ளிப்,
     பெரும் புன் பைதலை வருந்தல் அன்றியும்,
     மலைமிசைத் தொடுத்த மலிந்து செலல் நீத்தம்
     தலை நாள் மா மலர் தண் துறைத் தயங்கக்
5   கடற்கரை மெலிக்கும் காவிரிப் பேரியாற்று
     அறல் வார் நெடுங் கயத்து அரு நிலை கலங்க,
     மால் இருள் நடுநாள் போகி, தன் ஐயர்
     காலைத் தந்த கணைக் கோட்டு வாளைக்கு,
     அவ் வாங்கு உந்தி, அம் சொல், பாண்மகள்,
10  நெடுங் கொடி நுடங்கும் நறவு மலி மறுகில்
     பழஞ் செந் நெல்லின் முகவை கொள்ளாள்,
     கழங்கு உறழ் முத்தமொடு நன்கலம் பெறூஉம்
     பயம் கெழு வைப்பின் பல் வேல் எவ்வி
     நயம் புரி நன் மொழி அடக்கவும் அடங்கான்,
15  பொன் இணர் நறு மலர்ப் புன்னை வெஃகித்,
     திதியனொடு பொருத அன்னி போல
     விளிகுவை கொல்லோ, நீயே கிளி எனச்
     சிறிய மிழற்றும் செவ்வாய், பெரிய
     கயல் என அமர்த்த உண்கண், புயல் எனப்
20  புறம் தாழ்பு இருளிய பிறங்கு குரல் ஐம்பால்,
     மின் நேர் மருங்குல், குறுமகள்
     பின்னிலை விடாஅ மடம் கெழு நெஞ்சே?


உணர்ப்புவயின் வாரா ஊடற்கண், தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது; அல்ல குறிப்பிட்டு அழிந்ததூஉம் ஆம்; தோழியைப் பின்னின்ற தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியதூஉம் ஆம்

மருதம்

நக்கீரர்


127. தோழி கூற்று

     இலங்கு வளை நெகிழச் சாஅய், அல்கலும்,
     கலங்குஅஞர் உழந்து, நாம் இவண் ஒழிய
     வலம் படு முரசின் சேர லாதன்
     முந்நீர் ஓட்டிக் கடம்பு அறுத்து, இமயத்து
5   முன்னோர் மருள வணங்குவில் பொறித்து,
     நல் நகர் மாந்தை முற்றத்து ஒன்னார்
     பணி திறை தந்த பாடுசால் நன்கலம்
     பொன்செய் பாவை வயிரமொடு ஆம்பல்
     ஒன்று வாய் நிறையக் குவைஇ, அன்று அவன்
10  நிலம் தினத் துறந்த நிதியத்து அன்ன
     ஒரு நாள் ஒரு பகல் பெறினும், வழிநாள்
     தங்கலர் வாழி, தோழி! செங் கோல்
     கருங் கால் மராத்து வாஅல் மெல் இணர்
     சுரிந்து வணர் பித்தை பொலியச் சூடி,
15  கல்லா மழவர் வில் இடம் தழீஇ,
     வருநர்ப் பார்க்கும் வெருவரு கவலை
     மொழி பெயர் தேஎத்தர் ஆயினும்,
     பழி தீர் காதலர் சென்ற நாட்டே.


பிரிவிடை ஆற்றாளாகிய தலைமகளைத் தோழி வற்புறுத்தியது

பாலை

மாமூலனார்



128. தலைமகள் கூற்று

     மன்று பாடு அவிந்து மனை மடிந்தன்றே;
     கொன்றோர் அன்ன கொடுமையோடு இன்றே
     யாமம் கொள வரின் கனைஇ, காமம்
     கடலினும் உரைஇ, கரை பொழி யும்மே.
5   எவன்கொல் - வாழி, தோழி! மயங்கி
     இன்னம் ஆகவும், நன்னர் நெஞ்சம்
     என்னொடும் நின்னொடும் சூழாது, கைம்மிக்கு,
     இறும்பு பட்டு இருளிய இட்டு அருஞ் சிலம்பில்
     குறுஞ் சுனைக் குவளை வண்டு படச் சூடிக்,
10  கான நாடன் வரூஉம், யானைக்
     கயிற்றுப் புறத்தன்ன, கல்மிசைச் சிறு நெறி,
     மாரி வானம் தலைஇ நீர் வார்பு,
     இட்டு அருங் கண்ண படுகுழி இயவின்,
     இருளிடை மிதிப்புழி நோக்கி, அவர்
15  தளர்அடி தாங்கிய சென்றது, இன்றே?


இரவுக்குறி வந்த தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லுவாளாய்ச் சொல்லியது

குறிஞ்சி

கபிலர்


129. தோழி கூற்று

     'உள்ளல் வேண்டும் ஒழிந்த பின்' என
     நள்என் கங்குல் நடுங்கு துணை ஆயவர்
     நின் மறந்து உறைதல் யாவது? 'புல் மறந்து
     அலங்கல் வான் கழை உதிர்நெல் நோக்கி,
5   கலை பிணை விளிக்கும் கானத்து ஆங்கண்,
     கல் சேர்பு இருந்த கதுவாய்க் குரம்பைத்
     தாழிமுதல் கலித்த கோழ் இலைப் பருத்திப்
     பொதி வயிற்று இளங் காய் பேடை ஊட்டி,
     போகில் பிளந்திட்ட பொங்கல் வெண் காழ்
10  நல்கூர் பெண்டிர் அல்கல் கூட்டும்
     கலங்குமுனைச் சீறூர் கை தலை வைப்ப,
     கொழுப்பு ஆ தின்ற கூர்ம் படை மழவர்,
     செருப்புடை அடியர், தெண் சுனை மண்டும்
     அருஞ் சுரம் அரிய வல்ல; வார் கோல்
15  திருந்து இழைப் பணைத் தோள், தேன் நாறு கதுப்பின்,
     குவளை உண்கண், இவளொடு செலற்கு' என
     நெஞ்சு வாய் அவிழ்ந்தனர் காதலர்
     அம் சில் ஓதி ஆயிழை! நமக்கே.


பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியது

பாலை

குடவாயில் கீரத்தனார்


130. தலைமகன் கூற்று

     அம்ம வாழி, கேளிர்! முன் நின்று
     கண்டனிர் ஆயின், கழறலிர் மன்னோ
     நுண் தாது பொதிந்த செங் காற் கொழு முகை
     முண்டகம் கெழீஇய மோட்டு மணல் அடைகரைப்,
5   பேஎய்த் தலைய பிணர் அரைத் தாழை
     எயிறுடை நெடுந் தோடு காப்பப், பல உடன்
     வயிறுடைப் போது வாலிதின் விரீஇ,
     புலவுப் பொருது அழித்த பூ நாறு பரப்பின்
     இவர் திரை தந்த ஈர்ங் கதிர் முத்தம்
10  கவர் நடைப் புரவி கால் வடுத் தபுக்கும்
     நல் தேர் வழுதி கொற்கை முன் துறை
     வண்டு வாய் திறந்த வாங்குகழி நெய்தற்
     போது புறங்கொடுத்த உண்கண்
     மாதர் வாள் முகம் மதைஇய நோக்கே.


கழறிய பாங்கற்குத் தலைமகன் கழற்றெதிர் மறுத்தது

நெய்தல்

வெண்கண்ணனார்


131. தலைவன் கூற்று

     'விசும்பு உற நிவந்த மாத் தாள் இகணைப்
     பசுங் கேழ் மெல் இலை அருகு நெறித்தன்ன,
     வண்டு படுபு இருளிய, தாழ் இருங் கூந்தல்
     சுரும்பு உண விரிந்த பெருந் தண் கோதை
5   இவளினும் சிறந்தன்று, ஈதல் நமக்கு' என
     வீளை அம்பின் விழுத் தொடை மழவர்
     நாள் ஆ உய்த்த நாம வெஞ் சுரத்து
     நடை மெலிந்து ஒழிந்த சேண் படர் கன்றின்
     கடைமணி உகுநீர் துடைத்த ஆடவர்
10  பெயரும் பீடும் எழுதி, அதர்தொறும்
     பீலி சூட்டிய பிறங்குநிலை நடுகல்
     வேல் ஊன்று பலகை வேற்று முனை கடுக்கும்
     வெருவரு தகுந கானம், 'நம்மொடு
     வருக' என்னுதி ஆயின்,
15  வாரேன்; நெஞ்சம்! வாய்க்க நின் வினையே.


பொருள் கடைக்கூட்டிய நெஞ்சிற்குத் தலைமகன் சொல்லியது

பாலை

மதுரை மருதன் இளநாகனார்


132. தோழி கூற்று

     ஏனலும் இறங்கு குரல் இறுத்தன; நோய் மலிந்து,
     ஆய்கவின் தொலைந்த, இவள் நுதலும்; நோக்கி
     ஏதில மொழியும், இவ் ஊரும்; ஆகலின்,
     களிற்று முகம் திறந்த கவுளுடைப் பகழி,
5   வால் நிணப் புகவின், கானவர் தங்கை
     அம் பணை மென் தோள் ஆய் இதழ் மழைக் கண்
     ஒல்கு இயற் கொடிச்சியை நல்கினைஆயின்,
     கொண்டனை சென்மோ - நுண் பூண் மார்ப!
     துளிதலைத் தலைஇய சாரல் நளி சுனைக்
10  கூம்பு முகை அவிழ்த்த குறுஞ் சிறைப் பறவை
     வேங்கை விரி இணர் ஊதி, காந்தள்
     தேனுடைக் குவிகுலைத் துஞ்சி, யானை
     இருங் கவுள் கடாஅம் கனவும்,
     பெருங் கல் வேலி, நும் உறைவு இன் ஊர்க்கே.


தோழி தலைமகளை இடத்து உய்த்து வந்து, தலைமகனை எதிர்ப்பட்டு நின்று, வரைவு கடாயது

குறிஞ்சி

தாயங்கண்ணனார்


133. தலைவி கூற்று

     'குன்றி அன்ன கண்ண, குரூஉ மயிர்,
     புன் தாள், வெள் எலி மோவாய் ஏற்றை
     செம் பரல் முரம்பில் சிதர்ந்த பூழி,
     நல் நாள் வேங்கை வீ நன்களம் வரிப்பக்,
5   கார் தலைமணந்த பைம் புதல் புறவின்,
     வில் எறி பஞ்சியின் வெண் மழை தவழும்
     கொல்லை இதைய குறும் பொறை மருங்கில்,
     கரி பரந்தன்ன காயாஞ் செம்மலொடு
     எரி பரந்தன்ன இலமலர் விரைஇப்,
10  பூங் கலுழ் சுமந்த தீம் புனல் கான் யாற்று
     வான் கொள் தூவல் வளி தர உண்கும்;
     எம்மொடு வருதல் வல்லையோ மற்று?' எனக்
     கொன் ஒன்று வினவினர் மன்னே தோழி!
     இதல் முள் ஒப்பின் முகை முதிர் வெட்சி
15  கொல் புனக் குருந்தொடு கல் அறைத் தாஅம்
     மிளை நாட்டு அத்தத்து ஈர்ஞ் சுவல் கலித்த
     வரி மரல் கறிக்கும் மடப் பிணைத்
     திரிமருப்பு இரலைய காடு இறந்தோரே.


'பிரிவிடை ஆற்றாளாயினாள்' எனக் கவன்ற தோழிக்குத், தலைமகள், 'ஆற்றுவல்' என்பது பட, சொல்லியது பாலை

பாலை

உறையூர் மருத்துவன் தாமோதரனார்


134. தலைவன் கூற்று

     வானம் வாய்ப்பக் கவினி, கானம்
     கமஞ் சூல் மா மழை கார் பயந்து இறுத்தென,
     மணி மருள் பூவை அணி மலர் இடைஇடை,
     செம் புற மூதாய் பரத்தலின், நன் பல
5   முல்லை வீ கழல் தாஅய், வல்லோன்
     செய்கை அன்ன செந் நிலப் புறவின்;
     வாஅப் பாணி வயங்கு தொழிற் கலிமாத்
     தாஅத் தாள் இணை மெல்ல ஒதுங்க,
     இடி மறந்து, ஏமதி வலவ! குவிமுகை
10  வாழை வான் பூ ஊழ் உறுபு உதிர்ந்த
     ஒழிகுலை அன்ன திரிமருப்பு ஏற்றொடு
     கணைக் கால் அம் பிணைக் காமர் புணர் நிலை
     கடுமான் தேர் ஒலி கேட்பின்,
     நடுநாள் கூட்டம் ஆகலும் உண்டே.


வினை முற்றி மீண்ட தலைமகன் பாகற்கு உரைத்தது

முல்லை

சீத்தலைச் சாத்தனார்


135. தலைமகள் கூற்று

     திதலை மாமை தளிர் வனப்பு அழுங்க,
     புதல் இவர் பீரின் எதிர் மலர் கடுப்பப்
     பசலை பாய்ந்த நுதலேன் ஆகி,
     எழுது எழில் மழைக் கண் கலுழ, நோய் கூர்ந்து,
5   ஆதி மந்தியின் அறிவு பிறிது ஆகி,
     பேதுற் றிசினே காதல்அம் தோழி!
     காய்கதிர் திருகலின் கனைந்து கால் கடுகி,
     ஆடுதளிர் இருப்பைக் கூடு குவி வான் பூ,
     கோடு கடை கழங்கின், அறைமிசைத் தாஅம்
10  காடு இறந்தனரே, காதலர், அடுபோர்,
     வீயா விழுப்புகழ், விண் தோய் வியன் குடை,
     ஈர் எழு வேளிர் இயைந்து ஒருங்கு எறிந்த
     கழுவுள் காமூர் போலக்
     கலங்கின்று மாது, அவர்த் தெளிந்த என் நெஞ்சே.


தலைமகன் பிரிவின்கண் வேறுபட்ட தலைமகள் தோழிக்குச் சொற்றது

பாலை

பரணர்


136. தலைவன் கூற்று

     மைப்பு அறப் புழுக்கின் நெய்க் கனி வெண் சோறு
     வரையா வண்மையொடு புரையோர்ப் பேணி,
     புள்ளுப் புணர்ந்து இனிய ஆக, தெள் ஒளி
     அம் கண் இரு விசும்பு விளங்க, திங்கள்
5   சகடம் மண்டிய துகள் தீர் கூட்டத்து,
     கடி நகர் புனைந்து, கடவுட் பேணி,
     படு மண முழவொடு பரூஉப் பணை இமிழ,
     வதுவை மண்ணிய மகளிர் விதுப்புற்று,
     பூக்கணும் இமையார் நோக்குபு மறைய,
10  மென் பூ வாகைப் புன் புறக் கவட்டிலை,
     பழங் கன்று கறித்த பயம்பு அமல் அறுகைத்
     தழங்குகுரல் வானின் தலைப்பெயற்கு ஈன்ற
     மண்ணு மணி அன்ன மாஇதழ்ப் பாவைத்
     தண் நறு முகையொடு வெண் நூல் சூட்டி,
15  தூ உடைப் பொலிந்து மேவரத் துவன்றி,
     மழை பட்டன்ன மணல் மலி பந்தர்,
     இழை அணி சிறப்பின் பெயர் வியர்ப்பு ஆற்றி,
     தமர் நமக்கு ஈத்த தலைநாள் இரவின்,
     'உவர் நீங்கு கற்பின் எம் உயிர் உடம்படுவி!
20  முருங்காக் கலிங்கம் முழுவதும் வளைஇ,
     பெரும் புழுக்குற்ற நின் பிறைநுதற் பொறி வியர்
     உறு வளி ஆற்றச் சிறு வரை திற' என
     ஆர்வ நெஞ்சமொடு போர்வை வவ்வலின்,
     உறை கழி வாளின் உருவு பெயர்ந்து இமைப்ப,
25  மறை திறன் அறியாள்ஆகி, ஒய்யென
     நாணினள் இறைஞ்சியோளே பேணி,
     பரூஉப் பகை ஆம்பற் குரூஉத் தொடை நீவி,
     சுரும்பு இமிர் ஆய்மலர் வேய்ந்த
     இரும் பல் கூந்தல் இருள் மறை ஒளித்தே.


உணர்ப்புவயின் வாரா ஊடற்கண் தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

மருதம்

விற்றூற்று மூதெயினனார்


137. தோழி கூற்று

     ஆறு செல் வம்பலர் சேறு கிளைத்து உண்ட
     சிறு பல் கேணிப் பிடி அடி நசைஇ,
     களிறு தொடூஉக் கடக்கும் கான்யாற்று அத்தம்
     சென்று சேர்பு ஒல்லார்ஆயினும், நினக்கே
5   வென்று எறி முரசின் விறல் போர்ச் சோழர்
     இன் கடுங் கள்ளின் உறந்தை ஆங்கண்,
     வருபுனல் நெரிதரும் இகுகரைப் பேரியாற்று
     உருவ வெண் மணல் முருகு நாறு தண் பொழில்
     பங்குனி முயக்கம் கழிந்த வழிநாள்,
10  வீ இலை அமன்ற மரம் பயில் இறும்பில்
     தீ இல் அடுப்பின் அரங்கம் போல,
     பெரும் பாழ் கொண்டன்று, நுதலே; தோளும்,
     தோளா முத்தின் தெண் கடல் பொருநன்
     திண் தேர்ச் செழியன் பொருப்பின் கவாஅன்
15  நல் எழில் நெடு வேய் புரையும்
     தொல் கவின் தொலைந்தன; நோகோ யானே.


'தலைமகன் பிரியும்' எனக் கருதி வேறுபட்ட தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியது

பாலை

உறையூர் முதுகூத்தனார்


138. தலைமகள் கூற்று

     இகுளை! கேட்டிசின், காதல் அம் தோழி!
     குவளை உண்கண் தெண் பனி மல்க,
     வறிது யான் வருந்திய செல்லற்கு அன்னை
     பிறிது ஒன்று கடுத்தனள் ஆகி வேம்பின்
5   வெறி கொள் பாசிலை நீலமொடு சூடி,
     உடலுநர்க் கடந்த கடல் அம் தானை,
     திருந்துஇலை நெடு வேல் தென்னவன் பொதியில்,
     அருஞ் சிமை இழிதரும் ஆர்த்து வரல் அருவியின்
     ததும்பு சீர் இன் இயம் கறங்க, கைதொழுது,
10  உரு கெழு சிறப்பின் முருகு மனைத் தரீஇ,
     கடம்பும் களிறும் பாடி, நுடங்குபு
     தோடும் தொடலையும் கைக்கொண்டு, அல்கலும்
     ஆடினர் ஆதல் நன்றோ? நீடு
     நின்னொடு தெளித்த நல் மலை நாடன்
15  குறி வரல் அரைநாள் குன்றத்து உச்சி,
     நெறி கெட வீழ்ந்த துன் அருங் கூர் இருள்,
     திரு மணி உமிழ்ந்த நாகம் காந்தள்
     கொழு மடற் புதுப் பூ ஊதும் தும்பி
     நல் நிறம் மருளும் அரு விடர்
20  இன்னா நீள் இடை நினையும், என் நெஞ்சே.


தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாகத், தோழிக்குச் சொல்லுவாளாய்த் தலைமகள் சொல்லியது

குறிஞ்சி

எழூஉப் பன்றி நாகன் குமரனார்


139. தலைவி கூற்று

     துஞ்சுவது போல இருளி, விண் பக
     இமைப்பது போல மின்னி, உறைக்கொண்டு
     ஏறுவது போலப் பாடு சிறந்து உரைஇ,
     நிலம் நெஞ்சு உட்க ஓவாது சிலைத்து ஆங்கு,
5   ஆர் தளி பொழிந்த வார் பெயற் கடை நாள்;
     ஈன்று நாள் உலந்த வாலா வெண் மழை
     வான் தோய் உயர் வரை ஆடும் வைகறை,
     புதல் ஒளி சிறந்த காண்பு இன் காலை,
     தண் நறும் படுநீர் மாந்தி, பதவு அருந்து
10  வெண் புறக்கு உடைய திரிமருப்பு இரலை;
     வார் மணல் ஒரு சிறைப் பிடவு அவிழ் கொழு நிழல்,
     காமர் துணையொடு ஏமுற வதிய;
     அரக்கு நிற உருவின் ஈயல் மூதாய்
     பரப்பி யவைபோற் பாஅய், பல உடன்
15  நீர் வார் மருங்கின் ஈர் அணி திகழ;
     இன்னும் வாரார் ஆயின் நல் நுதல்!
     யாதுகொல் மற்றுஅவர் நிலையே? காதலர்
     கருவிக் கார்இடி இரீஇய
     பருவம் அன்று, அவர், 'வருதும்' என்றதுவே.


பிரிவிடை மெலிந்த தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது

பாலை

இடைக்காடனார்


140. தலைவன் கூற்று

     பெருங் கடல் வேட்டத்துச் சிறுகுடிப் பரதவர்
     இருங் கழிச் செறுவின் உழாஅது செய்த
     வெண் கல் உப்பின் கொள்ளை சாற்றி,
     என்றூழ் விடர குன்றம் போகும்
5   கதழ் கோல் உமணர் காதல் மடமகள்
     சில் கோல் எல் வளை தெளிர்ப்ப வீசி,
     'நெல்லின் நேரே வெண் கல் உப்பு' எனச்
     சேரி விலைமாறு கூறலின், மனைய
     விளி அறி ஞமலி குரைப்ப, வெரீஇய
10  மதர் கயல் மலைப்பின் அன்ன கண் எமக்கு,
     இதை முயல் புனவன் புகைநிழல் கடுக்கும்
     மா மூதள்ளல் அழுந்திய சாகாட்டு
     எவ்வம் தீர வாங்கும் தந்தை
     கை பூண் பகட்டின் வருந்தி,
15  வெய்ய உயிர்க்கும் நோய் ஆகின்றே.


இயற்கைப் புணர்ச்சி புணர்ந்து நீங்கும் தலைமகன் பாங்கற்கு உரைத்தது

நெய்தல்

அம்மூவனார்


141. தலைவி கூற்று

     அம்ம வாழி, தோழி! கைம்மிகக்
     கனவும் கங்குல்தோறு இனிய; நனவும்
     புனை வினை நல் இல் புள்ளும் பாங்கின;
     நெஞ்சு நனிபுகன்று உறையும்; எஞ்சாது
5   உலகு தொழில் உலந்து, நாஞ்சில் துஞ்சி,
     மழை கால் நீங்கிய மாக விசும்பில்
     குறு முயல் மறு நிறம் கிளர, மதி நிறைந்து,
     அறுமீன் சேரும் அகல் இருள் நடு நாள்;
     மறுகு விளக்கு உறுத்து, மாலை தூக்கி,
10  பழ விறல் மூதூர்ப் பலருடன் துவன்றிய
     விழவு உடன் அயர, வருகதில் அம்ம!
     துவரப் புலர்ந்து தூ மலர் கஞலி,
     தகரம் நாறும் தண் நறுங் கதுப்பின்
     புது மண மகடூஉ அயினிய கடி நகர்ப்
15  பல் கோட்டு அடுப்பில் பால் உலை இரீஇ,
     கூழைக் கூந்தல் குறுந் தொடி மகளிர்
     பெருஞ் செய் நெல்லின் வாங்குகதிர் முறித்து,
     பாசவல் இடிக்கும் இருங் காழ் உலக்கைக்
     கடிது இடி வெரீஇய கமஞ்சூல் வெண் குருகு
20  தீம் குலை வாழை ஓங்கு மடல் இராது;
     நெடுங் கால் மாஅத்துக் குறும் பறை பயிற்றும்
     செல் குடி நிறுத்த பெரும் பெயர்க் கரிகால்
     வெல் போர்ச் சோழன் இடையாற்று அன்ன
     நல் இசை வெறுக்கை தருமார், பல் பொறிப்
25  புலிக் கேழ் உற்ற பூவிடைப் பெருஞ் சினை
     நரந்த நறும் பூ நாள் மலர் உதிர,
     கலை பாய்ந்து உகளும், கல் சேர் வேங்கை,
     தேம் கமழ் நெடு வரைப் பிறங்கிய
     வேங்கட வைப்பின் சுரன் இறந்தோரே.


'பிரிவிடை ஆற்றாள்' எனக் கவன்ற தோழிக்குக் கிழத்தி உரைத்தது

பாலை

நக்கீரர்


142. தலைவன் கூற்று

     இலமலர் அன்ன அம் செந் நாவின்
     புலம் மீக்கூறும் புரையோர் ஏத்த,
     பலர் மேந் தோன்றிய கவி கை வள்ளல்
     நிறைஅருந் தானை வெல்போர் மாந்தரம்
5   பொறையன் கடுங்கோப் பாடிச் சென்ற
     குறையோர் கொள்கலம் போல, நன்றும்
     உவ இனி வாழிய, நெஞ்சே! காதலி
     முறையின் வழாஅது ஆற்றிப் பெற்ற
     கறை அடி யானை நன்னன் பாழி,
10  ஊட்டு அரு மரபின் அஞ்சு வரு பேஎய்க்
     ஊட்டு எதிர்கொண்ட வாய் மொழி மிஞிலி
     புள்ளிற்கு ஏமம் ஆகிய பெரும் பெயர்
     வெள்ளத் தானை அதிகற் கொன்று, உவந்து
     ஒள் வாள் அமலை ஆடிய ஞாட்பின்,
15  பலர் அறிவுறுதல் அஞ்சி, பைப்பைய,
     நீர்த் திரள் கடுக்கும் மாசு இல் வெள்ளிச்
     சூர்ப்புறு கோல் வளை செறித்த முன்கை
     குறை அறல் அன்ன இரும் பல் கூந்தல்,
     இடன் இல் சிறு புறத்து இழையொடு துயல்வர,
20  கடல் மீன் துஞ்சும் நள்ளென் யாமத்து,
     உருவு கிளர் ஏர்வினைப் பொலிந்த பாவை
     இயல் கற்றன்ன ஒதுக்கினள் வந்து,
     பெயல் அலைக் கலங்கிய மலைப் பூங் கோதை
     இயல் எறி பொன்னின் கொங்கு சோர்பு உறைப்ப,
25  தொடிக்கண் வடுக்கொள முயங்கினள்;
     வடிப்பு உறு நரம்பின் தீவிய மொழிந்தே.


இரவுக்குறி வந்து நீங்கும் தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது

குறிஞ்சி

பரணர்


143. தோழி கூற்று

     செய்வினை பிரிதல் எண்ணி, கைம்மிகக்
     காடு கவின் ஒழியக் கடுங் கதிர் தெறுதலின்,
     நீடு சினை வறிய ஆக, ஒல்லென
     வாடு பல் அகல்இலை கோடைக்கு ஒய்யும்
5   தேக்கு அமல் அடுக்கத்து ஆங்கண் மேக்கு எழுபு,
     முளி அரில் பிறந்த வளி வளர் கூர் எரிச்
     சுடர் நிமிர் நெடுங் கொடி விடர் முகை முழங்கும்
     'வெம் மலை அருஞ் சுரம் நீந்தி ஐய!
     சேறும்' என்ற சிறு சொற்கு இவட்கே,
10  வசை இல் வெம் போர் வானவன் மறவன்
     நசையின் வாழ்நர்க்கு நன் கலம் சுரக்கும்,
     பொய்யா வாய்வாள், புனைகழல், பிட்டன்
     மை தவழ் உயர் சிமைக் குதிரைக் கவாஅன்
     அகல் அறை நெடுஞ் சுனை, துவலையின் மலர்ந்த
15  தண் கமழ் நீலம் போல,
     கண் பனி கலுழ்ந்தன; நோகோ யானே.


பொருள்வயிற் பிரியக் கருதிய தலைமகனை, தோழி, தலைமகளது ஆற்றாமை கண்டு, செலவு அழுங்குவித்தது

பாலை

ஆலம்பேரி சாத்தனார்


144. தலைமகன் கூற்று

     "வருதும்" என்ற நாளும் பொய்த்தன;
     அரி ஏர் உண்கண் நீரும் நில்லா;
     தண் கார்க்கு ஈன்ற பைங் கொடி முல்லை
     வை வாய் வால் முகை அவிழ்ந்த கோதை
5   பெய் வனப்பு இழந்த கதுப்பும் உள்ளார்,
     அருள் கண்மாறலோ மாறுக அந்தில்
     அறன் அஞ்சலரே! ஆயிழை! நமர் எனச்
     சிறிய சொல்லிப் பெரிய புலப்பினும்,
     பனி படு நறுந் தார் குழைய, நம்மொடு,
10  துனி தீர் முயக்கம் பெற்றோள் போல
     உவக்குநள் வாழிய, நெஞ்சே! விசும்பின்
     ஏறு எழுந்து முழங்கினும் மாறு எழுந்து சிலைக்கும்
     கடாஅ யானை கொட்கும் பாசறை,
     போர் வேட்டு எழுந்த மள்ளர் கையதை
15  கூர் வாள் குவிமுகம் சிதைய நூறி,
     மான் அடி மருங்கில் பெயர்த்த குருதி
     வான மீனின் வயின் வயின் இமைப்ப,
     அமர் ஓர்த்து, அட்ட செல்வம்
     தமர் விரைந்து உரைப்பக் கேட்கும் ஞான்றே.


வினை முற்றிய தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்கு உரைப்பானாய், பாகற்குச் சொல்லியது

முல்லை

மதுரை அளக்கர் ஞாழலார் மகனார் மள்ளனார்


145. செவிலித்தாய் கூற்று

     வேர் முழுது உலறி நின்ற புழல்கால்,
     தேர் மணி இசையின் சிள்வீடு ஆர்க்கும்,
     வற்றல் மரத்த பொன் தலை ஓதி
     வெயிற் கவின் இழந்த வைப்பின் பையுள் கொள,
5   நுண்ணிதின் நிவக்கும் வெண் ஞெமை வியன் காட்டு
     ஆள் இல் அத்தத்து, அளியள் அவனொடு
     வாள்வரி பொருத புண் கூர் யானை
     புகர் சிதை முகத்த குருதி வார,
     உயர் சிமை நெடுங் கோட்டு உரும் என முழங்கும்
10  'அருஞ் சுரம் இறந்தனள்' என்ப பெருஞ் சீர்
     அன்னி குறுக்கைப் பறந்தலை, திதியன்
     தொல் நிலை முழு முதல் துமியப் பண்ணிய
     நன்னர் மெல் இணர்ப் புன்னை போல,
     கடு நவைப் படீஇயர் மாதோ - களி மயில்
15  குஞ்சரக் குரல குருகோடு ஆலும்,
     துஞ்சா முழவின், துய்த்து இயல் வாழ்க்கை,
     கூழுடைத் தந்தை இடனுடை வரைப்பின்,
     ஊழ் அடி ஒதுங்கினும் உயங்கும் ஐம் பால்
     சிறு பல் கூந்தல் போது பிடித்து அருளாது,
20  எறி கோல் சிதைய நூறவும் சிறுபுறம்,
     'எனக்கு உரித்து' என்னாள், நின்ற என்
     அமர்க் கண் அஞ்ஞையை அலைத்த கையே!


மகட்போக்கிய செவிலித்தாய் சொல்லியது

பாலை

கயமனார்


146. தலைமகள் கூற்று

     வலி மிகு முன்பின் அண்ணல் ஏஎறு
     பனி மலர்ப் பொய்கைப் பகல் செல மறுகி,
     மடக் கண் எருமை மாண் நாகு தழீஇ,
     படப்பை நண்ணி, பழனத்து அல்கும்
5   கலி மகிழ் ஊரன் ஒலி மணி நெடுந் தேர்,
     ஒள் இழை மகளிர் சேரி, பல் நாள்
     இயங்கல் ஆனாது ஆயின்; வயங்கிழை
     யார்கொல் அளியன் தானே - எம் போல்
     மாயப் பரத்தன் வாய்மொழி நம்பி,
10  வளி பொரத் துயல்வரும் தளி பொழி மலரின்
     கண்பனி ஆகத்து உறைப்ப, கண் பசந்து,
     ஆயமும் அயலும் மருள,
     தாய் ஓம்பு ஆய்நலம் வேண்டா தோளே?


வாயில் வேண்டிச் சென்ற பாணற்குத் தலைமகள் வாயில் மறுத்தது

மருதம்

உவர்க்கண்ணூர்ப் புல்லங்கீரனார்


147. தலைமகள் கூற்று

     ஓங்குமலைச் சிலம்பில் பிடவுடன் மலர்ந்த
     வேங்கை வெறித் தழை வேறு வகுத்தன்ன
     ஊன் பொதி அவிழாக் கோட்டு உகிர்க் குருளை
     மூன்று உடன் ஈன்ற முடங்கர் நிழத்த,
5   துறுகல் விடர் அளைப் பிணவுப் பசி கூர்ந்தென,
     பொறி கிளர் உழுவைப் போழ் வாய் ஏற்றை
     அறு கோட்டு உழை மான் ஆண் குரல் ஓர்க்கும்
     நெறி படு கவலை நிரம்பா நீளிடை,
     வெள்ளி வீதியைப் போல நன்றும்
10  செலவு அயர்ந் திசினால் யானே; பல புலந்து,
     உண்ணா உயக்கமொடு உயிர் செலச் சாஅய்,
     தோளும் தொல் கவின் தொலைய, நாளும்
     பிரிந்தோர் பெயர்வுக்கு இரங்கி,
     மருந்து பிறிது இன்மையின், இருந்து வினைஇலனே!


செலவு உணர்த்திய தோழிக்குத் தலைமகள் சொல்லியது

பாலை

ஔவையார்


148. தோழி கூற்று

     பனைத் திரள் அன்ன பரு ஏர் எறுழ்த் தடக் கை,
     கொலைச் சினம் தவிரா மதனுடை முன்பின்,
     வண்டு படு கடாஅத்து, உயர் மருப்பு, யானை
     தண் கமழ் சிலம்பின் மரம் படத் தொலைச்சி;
5   உறு புலி உரறக் குத்தி; விறல் கடிந்து;
     சிறு தினைப் பெரும் புனம் வவ்வும் நாட!
     கடும் பரிக் குதிரை ஆஅய் எயினன்
     நெடுந் தேர் ஞிமிலியொடு பொருது, களம் பட்டென,
     காணிய செல்லாக் கூகை நாணி,
10  கடும் பகல் வழங்கா தாஅங்கு, இடும்பை
     பெரிதால் அம்ம இவட்கே; அதனால்
     மாலை, வருதல் வேண்டும் - சோலை
     முளை மேய் பெருங் களிறு வழங்கும்
     மலை முதல் அடுக்கத்த சிறு கல் ஆறே.


பகல் வருவானை 'இரவு வருக' என்றது

குறிஞ்சி

பரணர்


149. தலைமகன் கூற்று

     சிறு புன் சிதலை சேண் முயன்று எடுத்த
     நெடுஞ் செம் புற்றத்து ஒடுங்கு இரை முனையின்,
     புல் அரை இருப்பைத் தொள்ளை வான் பூப்
     பெருங் கை எண்கின் இருங் கிளை கவரும்
5   அத்த நீள் இடைப் போகி, நன்றும்
     அரிது செய் விழுப் பொருள் எளிதினின் பெறினும்
     வாரேன் வாழி, என் நெஞ்சே! சேரலர்
     சுள்ளிஅம் பேரியாற்று வெண் நுரை கலங்க,
     யவனர் தந்த வினை மாண் நன் கலம்
10  பொன்னொடு வந்து கறியொடு பெயரும்
     வளம் கெழு முசிறி ஆர்ப்பு எழ வளைஇ,
     அருஞ் சமம் கடந்து, படிமம் வவ்விய
     நெடு நல் யானை அடுபோர்ச் செழியன்
     கொடி நுடங்கு மறுகின் கூடற் குடாஅது,
15  பல் பொறி மஞ்ஞை வெல் கொடி உயரிய,
     ஒடியா விழவின், நெடியோன் குன்றத்து,
     வண்டு பட நீடிய குண்டு சுனை நீலத்து
     எதிர் மலர்ப் பிணையல் அன்ன இவள்
     அரி மதர் மழைக் கண் தெண் பனி கொளவே.


தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லிச் செலவு அழுங்கியது

பாலை

எருக்காட்டூர்த் தாயங் கண்ணனார்


150. தோழி கூற்று

     பின்னுவிட நெறித்த கூந்தலும், பொன்னென
     ஆகத்து அரும்பிய சுணங்கும், வம்பு விடக்
     கண் உருத்து எழுதரு முலையும், நோக்கி;
     'எல்லினை பெரிது' எனப் பல் மாண் கூறி,
5   பெருந் தோள் அடைய முயங்கி, நீடு நினைந்து,
     அருங் கடிப்படுத்தனள் யாயே; கடுஞ் செலல்
     வாள் சுறா வழங்கும் வளை மேய் பெருந் துறை,
     கனைத்த நெய்தற் கண் போல் மா மலர்
     நனைத்த செருந்திப் போது வாய் அவிழ,
10  மாலை மணி இதழ் கூம்ப, காலைக்
     கள் நாறு காவியொடு தண்ணென மலரும்
     கழியும், கானலும், காண்தொறும் பல புலந்து;
     'வாரார் கொல்?' எனப் பருவரும்
     தார் ஆர் மார்ப! நீ தணந்த ஞான்றே!


பகற்குறி வந்து கண்ணுற்று நீங்கும் தலைமகனைத் தோழி, தலைமகளை இடத்து உய்த்து வந்து, செறிப்பு அறிவுறீஇ, வரைவு கடாயது

நெய்தல்

குறுவழுதியார்

© Om Namasivaya. All Rights Reserved.